Η πρόταση της Ένωσης Αθλητικών Κέντρων Ελλάδος

Επι­στολή προς την Ελλη­νική Ποδο­σφαι­ρική Ομο­σπον­δία και το υφυ­πουρ­γείο Αθλη­τι­σμού έστειλε η Ένωση Αθλη­τι­κών Κέντρων Ελλάδος αιτού­μενη το «άνοιγμα» του αθλη­τι­σμού και την επι­στροφή των Ακα­δη­μιών στις προ­πο­νή­σεις, δίνο­ντας παράλ­ληλα μια πολύ­πλευρη πρόταση για να γίνουν τα παρα­πάνω πράξη με ασφά­λεια.

Ανα­λυ­τικά η επι­στολή της ΕΑΚΕ:

«Κύριοι,

Η επι­στολή αυτή δεν απο­τε­λεί μια ακόμη τετριμ­μένη προ­σπά­θεια για ωραιο­ποί­ηση της περιρ­ρέ­ου­σας κατά­στα­σης. Δεν απο­τε­λεί μια ακόμη ευκαι­ρία για εργα­σιακά ‘’κοπλιμέντα’’… για ευχα­ρι­στίες και ανούσια λόγια. Δεν απο­τε­λεί τίποτα λιγό­τερο ή περισ­σό­τερο από την υπό­δειξη της αλή­θειας και την υπο­γράμ­μιση προ­βλη­μά­των που για κάποιους λόγους προ­τι­μούμε να τα ‘’θάβουμε κάτω από το χαλί’’ και όχι να τα αντι­με­τω­πί­ζουμε.

Ζούμε σε μία χώρα που ο αθλη­τι­σμός βρί­σκε­ται στο χείλος του γκρεμού, με αθλη­τικά κέντρα στα πρόθυρα της κατα­στρο­φής. Και όλα αυτά γιατί αν μικροί ποδο­σφαι­ρι­στές παίξουν ποδό­σφαιρο σε εξω­τε­ρικό χώρο, η μετά­δοση του covid-19 θα είναι τόσο μεγάλη που θα αυξη­θούν κατα­κό­ρυφα τα κρού­σματα. Ανα­ρω­τιό­μα­στε κύριοι.

Ανα­ρω­τιό­μα­στε αν έχετε εικόνα της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, ή αν επι­θυ­μείτε να εθε­λο­τυ­φλείτε και να στρου­θο­κα­μη­λί­ζετε όταν με μια απλή βόλτα θα δείτε κατά δεκάδες τα παιδιά μικρά και μεγάλα να παίζουν στα πάρκα κυριο­λε­κτικά χωρίς να τηρούν κανένα μέτρο. Και αν απο­δί­δετε την ευθύνη στους γονείς και τις οικο­γέ­νειες, εμείς έχουμε την ευαι­σθη­σία να αντι­λη­φθούμε την ψυχο­λο­γική κόπωση που όλο αυτό έχει επι­φέ­ρει αφενός μεν στους γονείς που προ­σπα­θούν να απα­σχο­λή­σουν τα παιδιά τους με οποιον­δή­ποτε τρόπο, και αφε­τέ­ρου δε στα παιδιά που αφιε­ρώ­νο­ντας τις ημέρες τους σε οθόνες και τηλε­δια­σκέ­ψεις, νιώθουν αφόρητα την ανάγκη να κάνουν αυτό που τα ίδια τους τα γονίδια επι­τάσ­σουν… να παίξουν.

Ανα­ρω­τιό­μα­στε όμως κύριοι και κάτι ακόμα. Από Δευτέρα 11 Ιανουα­ρίου που τα παιδιά θα επι­στρέ­ψουν στις σχο­λι­κές τάξεις, όπου 20 παιδιά και άνω θα συνυ­πάρ­χουν σε κάθε σχολική αίθουσα , ξαφνικά ο ιός παύει να εξα­πλώ­νε­ται; Και σίγουρα ο αντί­λο­γος λέει ότι η εκπαί­δευση είναι στην εθνική λίστα προ­τε­ραιο­τή­των πάνω από τον αθλη­τι­σμό αλλά επι­στή­μο­νες παγκο­σμίως κρούουν τον κώδωνα του κιν­δύ­νου για τις κατα­στρο­φι­κές ψυχο­λο­γι­κές συνέ­πειες του εγκλει­σμού στα παιδιά και τις ευερ­γε­τι­κές ιδιό­τη­τες του αθλη­τι­σμού που είναι σε θέση να τις ανα­κου­φί­σουν.

Ας μην δώσουμε άλλα παρα­δείγ­ματα παρα­λο­γι­σμού και λάθος επι­λο­γών. Ας αρκε­στούμε στο ότι είμαστε σε θέση να δώσουμε στα παιδιά αυτό που πρέπει με τον τρόπο που πρέπει, τηρώ­ντας αυστη­ρό­τατα μέτρα. Δεν αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι όταν με το καλό όλη η υγειο­νο­μική κρίση αυτή περάσει πρέπει να κοι­τά­ξουμε πίσω έχοντας τις λιγό­τε­ρες δυνατές κατα­στρο­φές; Ότι αν για εσάς ο αθλη­τι­σμός βρί­σκε­ται χαμηλά στις προ­τε­ραιό­τη­τές σας, για εμάς, τα παιδιά, τους γονείς και τους ανθρώ­πους που ζουν από τον αθλη­τι­σμό είναι κάτι περισ­σό­τερο; Ότι μπο­ρούμε υπεύ­θυνα και νόμιμα να δώσουμε λύσεις, ακόμη και προ­σαρ­μο­σμέ­νες στα νέα δεδο­μένα;

Δείτε παρα­κάτω συνο­πτικά μια πρόταση για τον πιθανό τρόπο λει­τουρ­γίας:

-Σε ανοιχτά γήπεδα, με ατομικό ιδιω­τικό εξο­πλι­σμό(μπάλα, σχοι­νάκι, λάστιχο ενδυ­νά­μω­σης).

-Τέσσερις ασκού­με­νοι με έναν προ­πο­νητή και από­σταση πάνω από 3 μέτρα.

-Οι αθλητές κατα­φθά­νουν φορώ­ντας μάσκα με ατομικό αντι­ση­πτικό και νερό.

-Δεν υπάρχει χρήση απο­δυ­τη­ρίων

– Δεν γίνεται χρήση δημό­σιας τουα­λέ­τας.

-Δεν υπάρχει τελικό παι­χνίδι, παρά μόνο ατομική προ­πό­νηση φυσικής κατά­στα­σης και τεχνι­κής.

-Χρόνος διάρ­κειας προ­πό­νη­σης 45΄λεπτά.

-Κενός χρόνος 15΄λεπτών ανάμεσα στα γκρουπ των αθλητών.

-Απολύμανση σε πάγκους και σημεία επαφής μετά από κάθε γκρουπ.

-Θερμομέτρηση κατά την είσοδο.

Συνο­ψί­ζουμε επι­ση­μαί­νο­ντας για ακόμα μια φορά το τέλμα που αθλητές και εργα­ζό­με­νοι βρί­σκο­νται. Σε καιρούς κρίσης γεν­ναίες ενέρ­γειες και φωτι­σμέ­νοι ηγέτες πάνε τα κράτη μπροστά. Όχι όμως μονό­πλευρα, αλλά ζυγί­ζο­ντας όλους τους τομείς. Και εμείς δυστυ­χώς πηγαί­νουμε μέχρι στιγμής μόνο πίσω. Τα χρονικά περι­θώ­ρια δυστυ­χώς έχουν τελειώ­σει. Δώστε επι­τέ­λους μια ημε­ρο­μη­νία επα­νεκ­κί­νη­σης, και ακούστε την αγα­νά­κτηση του κόσμου. Στην ίδια χώρα ζούμε, αλλά εσείς έχετε ίσως αυτιά κλειστά απέ­να­ντι στις φωνές που καθη­με­ρινά κατα­δει­κνύ­ουν το πρό­βλημα. Φτάνουν οι κολα­κείες κύριοι. Καιρός να κάνετε την δουλειά σας όπως πρέπει».