Η Πινακοθήκη της Ρόδου επανασυστήνεται ως ένα εθνικό μουσείο

Η επα­νεκ­κί­νηση του Μου­σείου Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης της Ρόδου φέρνει στο προ­σκή­νιο μία από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες συλ­λο­γές ελλη­νι­κής ζωγρα­φι­κής στη χώρα. Με νέα πρόσωπα στη διοί­κηση και με μια νέα έκθεση (επι­σκέ­ψιμη προς το παρόν ψηφιακά), το Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης της Ρόδου φιλο­δο­ξεί να γίνει αυτό που του αξίζει: ένας υπερ­το­πι­κός πόλος, ένα εθνικό μουσείο. Η φιλο­δο­ξία αυτή έχει ως βάση την ποιό­τητα και το εύρος της συλ­λο­γής, που καθι­στούν το μουσείο μια από τις σημα­ντι­κό­τε­ρες πινα­κο­θή­κες στη χώρα, ένα χώρο όπου μπορεί κανείς να προ­σεγ­γί­σει έργα μεγάλων δημιουρ­γών.

Η νέα ώθηση στο μουσείο αποκτά πρόσωπο με την εναρ­κτή­ρια έκθεση της νέας εποχής, με τίτλο «Βιο­γρα­φία». «Ζητού­μενο ήταν να συστη­θεί εκ νέου η συλλογή στις νεό­τε­ρες γενιές», λέει ο ιστο­ρι­κός τέχνης Γιώργος Μυλωνάς, ο οποίος έχει την επι­μέ­λεια της έκθεσης. «Δεν πρό­κει­ται για μια ανθο­λο­γία έργων, αλλά για μια συνει­δητή συγκα­τοί­κηση έργων με άξονα το πρόσωπο. Επι­χει­ρεί­ται μια νέα ώσμωση».

Το Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης της Ρόδου ανήκει στον δήμο και λόγω των εργα­σιών απο­κα­τά­στα­σης στο κτίριο της Δημο­τι­κής Πινα­κο­θή­κης στη μεσαιω­νική πόλη στε­γά­ζε­ται τώρα στο Νεστο­ρί­δειον Μέλα­θρον, στις 100 Χουρ­μα­διές, που είχε έως σήμερα δευ­τε­ρεύ­ο­ντα ρόλο. Εκεί το κοινό θα μπορεί να δει τόσο τη μόνιμη συλλογή με νέα μου­σειο­γρα­φική προ­σέγ­γιση όσο και τις θεμα­τι­κές εκθέ­σεις, όπως τώρα τη «Βιο­γρα­φία».

«Η δημιουρ­γία της Πινα­κο­θή­κης αντα­να­κλούσε το όραμα του ιδρυτή της», λέει η Σουμέλα Καρα­χά­λιου, πρό­ε­δρος του Δ.Σ. (αντι­πρό­ε­δρος στο Δ.Σ. είναι ο Σέργιος Αϊβαζής).

Η Πινα­κο­θήκη γεν­νή­θηκε χάρη στην πρω­το­βου­λία του Ανδρέα Ιωάννου (1918-1972), όταν ήταν νομάρ­χης Δωδε­κα­νή­σου (1960-1964). «Ηταν πρω­το­πό­ρος στο πολι­τι­στικό μάρ­κε­τινγκ», λέει ο Γιώργος Μυλωνάς. «Ο Ανδρέας Ιωάννου έπαιρνε χάρη στην ιδιό­τητά του έργα που είχε αγο­ρά­σει το υπουρ­γείο Παι­δείας στις Πανελ­λή­νιες Εκθέ­σεις του Ζαπ­πείου. Πήρε όλα τα “δια­μά­ντια”». Η στό­χευση ήταν η συγκρό­τηση μιας συλ­λο­γής εθνικού και διε­θνούς δια­με­τρή­μα­τος. Η πολι­τική των αγορών συνε­χί­στηκε και αργό­τερα, με τις ειση­γή­σεις του Χάρη Καμπου­ρίδη, με απο­τέ­λε­σμα να υπάρχει συνέ­χεια στην εκπρο­σώ­πηση των γενεών.

Στη «Βιο­γρα­φία», ο Γιώργος Μυλωνάς (που συνερ­γά­στηκε με τον Μάρκο Καμπάνη στο στήσιμο) ξεδι­πλώ­νει μια ανορ­θό­δοξη περι­ή­γηση περίπου 50 έργων ζωγρα­φι­κών, χαρα­κτι­κών και γλυπτών, με συνε­κτικό στοι­χείο τη μορφή, την «ανα­ψη­λά­φηση της μνήμης», τις «ψυχικές παρου­σίες». «Η έκθεση δεν ακο­λου­θεί χρο­νο­λο­γικό άξονα», λέει. «Είναι μια νέα μου­σειο­λο­γική προ­σέγ­γιση, που τοπο­θε­τεί σε γειτ­νί­αση το “Κορίτσι” του Μόραλη με τον “Ορφέα” του Εγγο­νό­που­λου, τον Γιάννη Τσα­ρούχη με τον Τάσο Παυ­λό­πουλο.

Απο­κα­λύ­πτο­ντας τη μορφή αυτών των προ­σώ­πων, η έκθεση αυτή κατα­γρά­φει δι’ αυτών την εξέλιξη της εγχώ­ριας ζωγρα­φι­κής από τον Θεόφιλο έως τον Θεο­φυ­λα­κτό­πουλο σε μια τολμηρή συνο­μι­λία».

Είναι ένας τρόπος να μυηθεί κανείς στον πλούτο της Πινα­κο­θή­κης αλλά και να διευ­ρύ­νει το κρι­τή­ριό του. «Ο προ­σα­να­το­λι­σμός μας είναι η νέα γενιά», λέει η Σουμέλα Καρα­χά­λιου. «Εμείς θα πάμε στα σχολεία. Θα βρούμε και πάλι το κοινό της Ρόδου, που πιθανώς γνω­ρί­ζει την ύπαρξη της Πινα­κο­θή­κης, αλλά πρέπει να θυμηθεί ξανά».

Συν­δε­δε­μένο με προ­σω­πι­κό­τη­τες όπως π.χ. η Μαίρη Μιχαη­λί­δου στον συντο­νι­σμό και ο εικα­στι­κός Μάρκος Καμπά­νης στον εκθε­σιακό προ­γραμ­μα­τι­σμό, το Μουσείο Νεο­ελ­λη­νι­κής Τέχνης της Ρόδου, που εγκαι­νιά­στηκε το 1964, έχει ξεκι­νή­σει ένα νέο ταξίδι. Με τη «Βιο­γρα­φία» μάς δείχνει το βάθος των συλ­λο­γών και τη δυνα­τό­τητα για μια νέα εξω­στρέ­φεια.

www.mgamuseum.gr

Πηγή: kathimerini.gr

Νίκος Βατό­που­λος