Ποινή κάθειρξης 5 ετών για έκδοση εικονικών φορολογικών στοιχείων

Ποινή κάθειρ­ξης 5 ετών, με ανα­σταλ­τικό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, επέβαλε χθες, το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των σε έναν κάτοικο Αρχαγ­γέ­λου που κρίθηκε ένοχος για έκδοση πλαστών και εικο­νι­κών φορο­λο­γι­κών στοι­χείων αξίας άνω των 150.000 ευρώ.

Αθώα κρίθηκε η ασθε­νούσα μητέρα του, που κατη­γο­ρή­θηκε για απλή συνέρ­γεια σε έκδοση πλαστών και εικο­νι­κών φορο­λο­γι­κών στοι­χείων.

Σε εται­ρεία των κατη­γο­ρού­με­νων διε­νερ­γή­θηκε συγκε­κρι­μένα την 31η Μαρτίου 2009 έλεγχος από επι­θε­ω­ρη­τές του ΣΔΟΕ Νοτίου Αιγαίου από τον οποίο προ­έ­κυψε ότι είχαν εκδοθεί στη χρήση του 2006 οκτώ τιμο­λό­για παροχής υπη­ρε­σιών συνο­λι­κής καθαρής αξίας 27.080 ευρώ χωρίς ΦΠΑ και τρία σχετικά δελτία απο­στο­λής, στη χρήση του 2007, 11 τιμο­λό­για παροχής υπη­ρε­σιών συνο­λι­κής καθαρής αξίας 57.860 ευρώ χωρίς ΦΠΑ και τρία δελτία απο­στο­λής και στη χρήση του 2008, 18 τιμο­λό­για παροχής υπη­ρε­σιών συνο­λι­κής καθαρής αξίας 117.040 ευρώ χωρίς ΦΠΑ και 9 σχετικά δελτία απο­στο­λής.

Τα τιμο­λό­για αφο­ρού­σαν συγκε­κρι­μένα δια­φη­μί­σεις, έκδοση δια­φη­μι­στι­κών καρτών, σημειω­μα­τα­ρίων, φυλ­λα­δίων, αφισών, ραδιο­φω­νι­κών σποτ κ.λ.π.. Το ΣΔΟΕ δια­πί­στωσε συγκε­κρι­μένα ότι η επι­χεί­ρηση δεν είχε επαγ­γελ­μα­τική εγκα­τά­σταση και ότι η έδρα της ήταν εικο­νική. Κανείς δεν φέρεται να γνώριζε εξάλλου την ιδιο­κτή­τρια της επι­χεί­ρη­σης αλλά όλοι οι πελάτες φέρο­νται να είχαν συναλ­λα­γές με τον γιο και συγκα­τη­γο­ρού­μενό της.

Επι­πλέον δια­πι­στώ­θηκε ότι η επι­χεί­ρηση δεν διέθετε στοι­χειώδη εξο­πλι­σμό. Δεν βρέ­θη­καν φορο­λο­γικά στοι­χεία για τα δια­φη­μι­στικά είδη που φέρεται να εμπο­ρεύ­θηκε ενώ επι­πλέον βρέθηκε ότι ήταν αόρι­στος και ασαφής ο τρόπος έκδοσης των φορο­λο­γι­κών της στοι­χείων.

Απο­λο­γού­με­νοι οι κατη­γο­ρού­με­νοι υπο­στή­ρι­ξαν ότι η επι­χεί­ρηση λει­τουρ­γεί από το 2006 με αντι­κεί­μενο δημό­σιες σχέσεις – δια­φη­μί­σεις – εκδό­σεις.

Επε­σή­μα­ναν ότι ο δεύ­τε­ρος εξ αυτών, επειδή η ηλικία και η κατά­σταση της πρώτης δεν το επέ­τρεπε, είχε έλθει σε επαφή με έναν επι­χει­ρη­μα­τία από την Αθήνα ο οποίος του προ­σέ­φερε καλές τιμές για τη δημιουρ­γία και προ­μή­θεια δια­φό­ρων εμπο­ρευ­μά­των για την προ­ώ­θηση μέσω δια­φη­μι­στι­κών αξε­σουάρ των πωλή­σεων επι­χει­ρή­σεων. Επι­πλέον επέ­κτεινε τη δρα­στη­ριό­τητα της εται­ρείας σε δια­φη­μί­σεις μέσω ραδιο­φω­νι­κών σταθμών και ανάρ­τηση πινα­κί­δων – πανό.

Υπο­στή­ρι­ξαν επίσης ότι ο Αθη­ναίος προ­μη­θευ­τής αν και πλη­ρώ­θηκε κανο­νικά δεν απέ­στειλε ποτέ τα αντί­στοιχα παρα­στα­τικά αν και συνεχώς υπο­σχό­ταν ότι θα τα στείλει.

Αρνή­θη­καν κατη­γο­ρη­μα­τικά τους ισχυ­ρι­σμούς του ΣΔΟΕ ότι η επι­χεί­ρηση δεν είχε έδρα, ενώ τόνισαν ότι όλα τα βιβλία της και άλλα παρα­στα­τικά προ­σκο­μί­σθη­καν αρμο­δίως στη ΔΟΥ ,αλλά δεν έγιναν απο­δε­κτά.

Τόνισαν επίσης ότι στην έκθεση ελέγχου δεν ανα­φέ­ρο­νται συγκε­κρι­μέ­νες ελεγ­κτι­κές επα­λη­θεύ­σεις και περι­στα­τικά, αλλά περιο­ρί­ζε­ται σε συμπε­ρα­σμα­τι­κές και μόνο κρίσεις, οι οποίες μόνες τους δεν απο­δει­κνύ­ουν την εικο­νι­κό­τητα των συναλ­λα­γών και των σχε­τι­κών παρα­στα­τι­κών.

Το δικα­στή­ριο έκρινε αθώο τον κατη­γο­ρού­μενο μόνο για μια μερι­κό­τερη πράξη έκδοσης τιμο­λο­γίου που είχε κριθεί εικο­νικό αξίας περίπου 7.000 ευρώ.

Ως συνή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σής τους παρέστη ο δικη­γό­ρος κ. Ακης Δημη­τριά­δης.