Η αλιεία, πληγή για τη Μεσόγειο

Επι­φα­νειακή είναι η προ­στα­σία που προ­σφέ­ρει η Ευρω­παϊκή Ενωση στις θάλασ­σές της. Σε αυτό το συμπέ­ρα­σμα κατα­λή­γει έκθεση του Ευρω­παϊ­κού Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου, εξε­τά­ζο­ντας τις πολι­τι­κές για το περι­βάλ­λον και την αλιεία, καθώς και τα κοι­νο­τικά κον­δύ­λια που έχουν τα τελευ­ταία χρόνια δια­τε­θεί για την προ­στα­σία των θαλασ­σών. Το πρό­βλημα είναι εντο­νό­τερο στη Μεσό­γειο, όπου η υπε­ρα­λί­ευση συνε­χί­ζε­ται.

• Συνο­λικά, παρά την ύπαρξη πλαι­σίου για την προ­στα­σία του θαλάσ­σιου περι­βάλ­λο­ντος, η Ε.Ε. δεν κατά­φερε να απο­κα­τα­στή­σει την καλή περι­βαλ­λο­ντική κατά­σταση των θαλασ­σών, ούτε να περιο­ρί­σει την αλιεία σε βιώσιμα επίπεδα σε όλες τις θάλασ­σες. Η δράση της Ε.Ε. συνέ­βαλε στην επί­τευξη προόδου στον Ατλα­ντικό, όπου η κατά­σταση πολλών ιχθυα­πο­θε­μά­των στα­θε­ρο­ποι­ή­θηκε ή/και βελ­τιώ­θηκε. Στη Μεσό­γειο όμως η κατά­σταση των αλιευ­τι­κών απο­θε­μά­των παρέ­μενε κακή. Σύμφωνα με μελέτες, τα ποσοστά εκμε­τάλ­λευ­σης στη Μεσό­γειο και στον Εύξεινο Πόντο είναι 2,2 φορές υψη­λό­τερα από τα συμβατά.

• Από 1,2 δισ. ευρώ του Ευρω­παϊ­κού Ταμείου Θάλασ­σας και Αλιείας, τα κράτη-μέλη χρη­σι­μο­ποί­η­σαν 70 εκατ. (6%) για μέτρα προ­στα­σίας του θαλάσ­σιου περι­βάλ­λο­ντος και μόλις 2 εκατ. (0,2%) για τον περιο­ρι­σμό του αντί­κτυ­που της αλιείας στο θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον.

• Οι θαλάσ­σιες προ­στα­τευό­με­νες περιο­χές καλύ­πτουν το 10% των θαλασ­σών της Ε.Ε. και παρέ­χουν περιο­ρι­σμένη προ­στα­σία στη θαλάσ­σια βιο­ποι­κι­λό­τητα. Απαι­τεί­ται η αύξησή τους στο πλαίσιο ενός ορθά δια­χει­ρι­ζό­με­νου και καλά συν­δε­δε­μέ­νου δικτύου.

• Επι­πλέον, οι προ­στα­τευ­τι­κές δια­τά­ξεις για τα είδη και τους οικο­τό­πους καταρ­τί­στη­καν πριν από 25 χρόνια και δεν λαμ­βά­νουν υπόψη τις πρό­σφα­τες επι­στη­μο­νι­κές γνώσεις, με απο­τέ­λε­σμα να μην καλύ­πτουν όλα τα απει­λού­μενα είδη.

• Τα κράτη-μέλη δεν μπορούν να επι­βάλ­λουν περιο­ρι­σμούς στις αλιευ­τι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες πέραν των χωρικών υδάτων τους, χωρίς να έχουν προη­γη­θεί πολυ­με­ρείς συζη­τή­σεις.

Η έκθεση του Ευρω­παϊ­κού Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου κατα­λή­γει σε τρεις συστά­σεις:

• Να προσ­διο­ρι­στούν οι αλλαγές (κανο­νι­στι­κές και διοι­κη­τι­κές) που χρειά­ζο­νται για την προ­στα­σία ευαί­σθη­των ειδών και οικο­τό­πων.

• Να ενι­σχυ­θούν τα μέτρα προ­στα­σίας στη Μεσό­γειο. Η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή, από κοινού με τα ενδια­φε­ρό­μενα κράτη-μέλη, πρέπει να εξε­τά­σει τη δυνα­τό­τητα καθιέ­ρω­σης περαι­τέρω προ­στα­τευό­με­νων περιο­χών αλιείας στη θαλάσ­σια λεκάνη της Μεσο­γείου και να υπο­βάλ­λει τακτικά στοι­χεία σχετικά με την πρόοδο που επι­τυγ­χά­νε­ται και την ανάγκη λήψης διορ­θω­τι­κών μέτρων, στο πλαίσιο ενός πολυ­ε­τούς σχεδίου.

• Να αυξηθεί η κοι­νο­τική χρη­μα­το­δό­τηση, αλλά μόνο για τους στόχους δια­τή­ρη­σης του θαλάσ­σιου περι­βάλ­λο­ντος.

«Οι θάλασ­σές μας απο­τε­λούν πραγ­μα­τικό θησαυρό, από οικο­νο­μική, κοι­νω­νική και περι­βαλ­λο­ντική άποψη. Εντού­τοις, η δράση της Ε.Ε. δεν έχει μέχρι στιγμής επι­τύ­χει να απο­κα­τα­στή­σει την καλή περι­βαλ­λο­ντική κατά­σταση των ευρω­παϊ­κών θαλασ­σών ή να περιο­ρί­σει την αλιεία σε βιώσιμα επίπεδα», δήλωσε ο Joao Figueiredo, μέλος του Ευρω­παϊ­κού Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου και αρμό­διος για την έκθεση.

Πηγή: kathimerini.gr

Γιώργος Λιάλιος