Τα ρεβεγιόν της απάθειας

Ισχυ­ρή ζή­τη­ση λένε δη­μο­σιεύ­μα­τα, κα­τα­γρά­φε­ται στους δη­μο­φι­λείς χει­με­ρι­νούς προ­ο­ρι­σμούς της χώρας, Αρά­χω­βα, Μέ­τσο­βο, Πήλιο, Κα­λά­βρυ­τα, Καϊ­μα­κτσα­λάν,  ενό­ψει των Χρι­στου­γέν­νων, με την πλη­ρό­τη­τα στα ακί­νη­τα που δια­τί­θε­νται δια­δι­κτυα­κά μέσω πλατ­φόρ­μας βρα­χυ­χρό­νιων μι­σθώ­σε­ων τύπου Airbnb να αγ­γί­ζει ακόμη και το 97%! Ενά­μι­ση μήνα πριν από τις γιορ­τές, παρά τους τρα­γι­κούς αριθ­μούς νε­κρών, με την παν­δη­μία να επε­λαύ­νει,  μια με­ρί­δα της κοι­νής γνώ­μης αρ­χί­ζει να πι­στεύ­ει  πως εί­μα­στε πάλι έτοι­μοι να ξε­χυ­θού­με στους δρό­μους και να προ­γραμ­μα­τί­σου­με τα ρε­βε­γιόν μας. Κι­νού­νται σαν να έχουν κλει­στεί σε μια δική τους σφαί­ρα που επη­ρε­ά­ζε­ται ελά­χι­στα από τα μέτρα. καμία εν­συ­ναί­σθη­ση ,κα­νέ­νας πόνος για τους αν­θρώ­πους που φεύ­γουν, για όλους μας που νιώ­θου­με ανα­σφα­λείς. Οτι και αν ακού­σουν σε επί­πε­δο νε­κρών, γε­γο­νό­των, δρα­μα­τι­κών κο­ρυ­φώ­σε­ων, το μάτι τους δεν τα­ρά­ζε­ται. Πρέ­πει να πα­ρα­δε­χθού­με επι­τέ­λους, πως είναι πα­ντε­λώς ανώ­ρι­μο και εντε­λώς επι­κίν­δυ­νο να συ­ζη­τού­με πως θα πε­ρά­σου­με τις γιορ­τές, όταν το 95% των κρε­βα­τιών στις Μο­νά­δες Εντα­τι­κής Θε­ρα­πεί­ας είναι ακόμα κα­τει­λημ­μέ­νες και πάνω από 400 ασθε­νείς δια­σω­λη­νω­μέ­νοι. Να με συγ­χω­ρεί­τε αλλά το πρό­ταγ­μα δεν μπο­ρεί να είναι «πως θα κά­νου­με γιορ­τές», όπως επί­μο­να ανα­φέ­ρουν κά­ποια κυ­βερ­νη­τι­κά στε­λέ­χη και ΜΜΕ, παίρ­νο­ντας αέρα τα μυαλά των απα­θών, αλλά «πως θα σώ­σου­με ζωές»  Οι «μελ­λο­ντο­λό­γοι»  που λένε πως οι εξε­λί­ξεις το ’21 ή το ’22 θα κρι­θούν περί την οι­κο­νο­μία ας σιω­πή­σουν για λίγο. Οι­κο­νο­μία χωρίς πο­λί­τες δεν υπάρ­χει.