Μαρτυρία γιατρού εντατικολόγου του Ιπποκράτειου Θεσσαλονίκης: Θα αναγκαστούμε να φωνάξουμε εισαγγελέα

Ένα βήμα πριν απευ­θυν­θούν στον Εισαγ­γε­λέα βρί­σκο­νται οι γιατροί στο Ιππο­κρα­τείο Νοσο­κο­μείο Θεσ­σα­λο­νί­κης, καθώς δεν ξέρουν στην κυριο­λε­ξία τι να κάνουν με τον επόμενο ασθενή που θα χρεια­στεί δια­σω­λή­νωση.

Η Χρι­στίνα Κυδώνα, παθο­λό­γος εντα­τι­κο­λό­γος, που εδώ και 15 μέρες εργά­ζε­ται στην κλινική Covid του Ιππο­κρα­τείου, μιλώ­ντας την Παρα­σκευή σε δια­δι­κτυακή εκδή­λωση της δημο­τι­κής παρά­τα­ξης «Πόλη Ανάποδα» που έγινε σε συν­διορ­γά­νωση με την καμπά­νια «Covid-19: Κανένας Μόνος/Καμία Μόνη», κατέ­θεσε μια συγκλο­νι­στική μαρ­τυ­ρία στην οποία περι­γρά­φει τις επι­κίν­δυ­νες συν­θή­κες νοση­λείας για τους 300 και πλέον ασθε­νείς που νοση­λεύ­ο­νται στις γεμάτες κλι­νι­κές Covid του νοσο­κο­μείου.

Εξήγησε παράλ­ληλα πως η μόνη λύση για να σωθούν περισ­σό­τε­ροι άνθρω­ποι είναι να επι­τα­χθούν σήμερα και όχι αύριο όλες οι ιδιω­τι­κές κλι­νι­κές της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Άλλη λύση στο σημείο αυτό που βρί­σκε­ται η Θεσ­σα­λο­νίκη δεν υπάρχει.

Περι­γρά­φει, ακόμη, την κατά­σταση που βιώνει το νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό αλλά και το πως με την έξοδο ασθενών από το νοσο­κο­μείο που δεν έχουν αρνη­τι­κο­ποι­η­θεί από τον ιό, ανα­κυ­κλώ­νε­ται συνεχώς η δια­σπορά, επι­φέ­ρο­ντας ακόμη περισ­σό­τερο βάρος στα νοσο­κο­μεία που καταρ­ρέ­ουν

Η μαρ­τυ­ρία της εντα­τι­κο­λό­γου

«Είμαι παθο­λό­γος εντα­τι­κο­λό­γος, τώρα σας μιλάω σαν παθο­λό­γος Covid γιατί δεν εργά­ζο­μαι στην εντα­τική. Η εμπει­ρία μου στο Covid είναι από το πρώτο κύμα της παν­δη­μίας στην Ελλάδα, όπου μετα­κι­νή­θηκα στο ΑΧΕΠΑ στο κέντρο ανα­φο­ράς και έτσι είδα τα πρώτα περι­στα­τικά που νοση­λεύ­τη­καν στην Ελλάδα. Κλήθηκα πριν από 15 μέρες περίπου να στε­λε­χώσω την κλινική Covid του Ιππο­κρα­τείου, η οποια δημιουρ­γή­θηκε την 1η Σεπτέμ­βρη με 35 κλίνες. Όταν όμως την 1η Νοέμβρη έγιναν ξαφνικά 70 σε εκείνη την γενική εφη­με­ρία, με μετα­κί­νη­σαν στην κλινική Covid ώστε μαζί με τη λοι­μω­ξιο­λόγο Αθηνά Πυρ­πα­σο­πού­λου να στε­λε­χώ­σουμε την επέ­κταση της κλι­νι­κής. Από τις 2-3 Νοέμβρη, και τώρα έχουμε 20 Νοέμβρη που σας μιλάω, φτάσαμε από τα 70 περι­στα­τικά εκείνης της εφη­με­ρίας στα 240.

Πολλά από αυτά μετά από εντολή της διοί­κη­σης τα δια­κο­μί­σαμε στον Άγιο Παύλο, στον Άγιο Δημή­τριο ή στο 424, έτσι ώστε να ξανα-αδειασουν οι κλίνες και να εισα­γά­γουμε ασθε­νείς στην επόμενη γενική εφη­με­ρία, δηλαδή με φοβερή ανα­κύ­κλωση περι­στα­τι­κών, ώσπου πλη­ρώ­σαμε ήδη όλα τα κρε­βά­τια του μπλε κτιρίου και φτάσαμε να επε­κτει­νό­μα­στε στο παλιό νεο­κλασ­σικό του Ιππο­κρα­τείου και σήμερα το βράδυ θα κατα­λά­βουμε και το Α’ κτίριο. Η πρό­βλεψη για μέχρι αύριο το πρωί είναι να ξεπε­ρά­σουμε τα 300 κρε­βά­τια. Τώρα νομίζω ότι κατα­λα­βαί­νετε πως τα νούμερα δεν απο­τυ­πώ­νουν όλη την αλήθεια.

Όταν η κλινική ξεκί­νησε το πρό­γραμμα της το Νοέμβρη είχε σχε­διά­σει να καλύψει το πολύ 50 αρρώ­στους και το προ­σω­πικό της καλεί­ται να καλύψει τα 300 σήμερα. Δε θέλω να μιλήσω για την κούραση, την εξά­ντληση, την κυλιό­μενη αρρώ­στια στο προ­σω­πικό, όπως και τα κύματα του φόβου που επι­κρα­τεί στο νοσο­κο­μείο, αυτά τα θεωρώ αυτο­νό­ητα. Εγώ θέλω να επι­κε­ντρωθώ στις τρο­με­ρές συν­θή­κες μη ασφα­λούς εφη­μέ­ρευ­σης και νοση­λείας των ασθενών μας στο Ιππο­κρά­τειο: Οι πτέ­ρυ­γες είναι κατά μέσο όρο των 50 ατόμων. Το μπλε κτίριο δια­θέ­τει πέντε πτέ­ρυ­γες μέσα σε τρεις ορόφους και το περισ­σό­τερο που μπο­ρούμε να στε­λε­χώ­σουμε είναι με 1 ειδικό παθο­λόγο και με 1 ειδι­κευό­μενο παθο­λόγο για κάθε 50 περι­στα­τικά.

Οι εισα­γω­γές αφορούν πάνω της μέτριας βαρύ­τη­τας περι­στα­τικά. Ενώ τον Σεπτέμ­βρη και τον Οκτώβρη εισά­γαμε αρκε­τούς ανθρώ­πους για παρα­κο­λού­θηση, τον Νοέμβρη αυτό το στα­μα­τή­σαμε και βάζουμε πλέον πάνω της μέτριας βαρύ­τη­τας περι­στα­τικά γιατι αν δεν το κάναμε τα κρε­βά­τια θα φτάνανε μέχρι την παραλία. Πλέον κάνουμε πιο επι­θε­τικά εξι­τή­ρια, δηλαδή δεν περι­μέ­νουμε την πλήρη απο­δρομή της νόσου αλλά με το που νιώ­σουμε ασφα­λείς ότι μπορεί να πάει σπίτι με οξύγονο, τότε τον βγά­ζουμε. Αυτό το κάνουμε για να έχουμε στοι­χειω­δώς κάποιες ελεύ­θε­ρες κλίνες γιατί κάθε 4 μέρες το Ιππο­κρά­τειο πρέπει να ξανα­νοί­ξει τις πύλες του.

Ένας ειδικός κ ένας ειδι­κευό­με­νος στην πτέρυγα των 50 δου­λεύ­ουν 26 ώρες ντυ­μέ­νοι με στολή χωρίς ανά­παυση σε περι­στα­τικά που του­λά­χι­στον το 30% ειναι βαρυ­τατα και που πλέον μέσα στις πτέ­ρυ­γες εφαρ­μό­ζουμε μη επεμ­βα­τικό μηχα­νικό αερισμό, με ειδικά απα­πνευ­στη­ρά­κια που είχαμε φρο­ντί­σει να εξα­σφα­λί­σουμε για να κρατάμε τους αρρώ­στους μη δια­σω­λη­νω­μέ­νους όσο το δυνατόν περισ­σό­τερο, για να απο­φυ­γουμε τις εισα­γω­γές στη Μονάδα Εντα­τι­κής Θερα­πείας καθως δεν υπάρ­χουν κρε­βά­τια δια­θέ­σιμα. Πλέον στις πτε­ρυ­γες Covid ένα ποσοστό των περι­στα­τι­κών κανο­νικά και με βάση το νόμο δε θα έπρεπε να νοση­λεύ­ε­ται εκεί, αλλά στις Μονάδες Αυξη­μέ­νης Φρο­ντί­δας (ΜΑΦ) με πολύ περισ­σό­τερο ιατρικό και νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό και μόνιτορ.

Δυστυ­χώς, δεν υπάρ­χουν γιατροί περαι­τέρω για να μας ενι­σχύ­σουν, έχουμε εξα­ντλή­σει τις δυνά­μεις σε προ­σω­πικό που μπορεί να γνω­ρί­ζει παθο­λο­γία και έχουμε καλέσει οφθαλ­μί­α­τρους, ΩΡΛ, χει­ρουρ­γούς, γυναι­κο­λό­γους κ.ά που ειναι αδύ­να­τον να εκπαι­δεύ­σουμε σε μια μέρα αλλά τους χρη­σι­μο­ποιούμε ως βοη­θη­τικά χέρια για αιμο­λη­ψίες και εξέταση ζωτικών οργάνων κτλ. Όλο αυτό κάνει τις συν­θή­κες νοση­λείας φοβερά επι­σφα­λείς για τους αρρώ­στους. Γνωρίζω τι κριτική είχαμε κάνει μέχρι να φτά­σουμε εδώ, και τι θα πούμε όταν περάσει αυτό. Δυστυ­χώς, όμως, τώρα είμαστε μέσα στη μεγάλη φωτιά και πρέπε να προ­τεί­νουμε λύσεις που να σώσουν τον κόσμο άμεσα.

Τα αιτή­ματα των ιατρών

Εμείς ζητή­σαμε να νοι­κια­στούν η να επι­τα­χθούν ξενο­δο­χεία της πόλης για να βγά­ζουμε τα εξι­τή­ρια που ακομη ειναι θετικά γιατι αν περι­μέ­ναμε να αρνη­τι­κο­ποι­η­θουν δε θα υπήρχαν κρε­βα­τια. Αυτοί που βγά­ζουμε ανα­κυ­κλώ­νουν τη δια­σπορά στην πόλη. Γιατί κάποιος μπορεί να μην έχει τη δυνα­τό­τητα να κάτσει άλλες δέκα μέρες μόνος στο σπίτι του και άρα θα κολ­λή­σει την οικο­γέ­νειά του, που μπορεί να απο­τε­λεί­ται από ανθρώ­πους που ανήκουν σε ευπα­θείς ομάδες. Στη Θεσ­σα­λο­νίκη το lockdown, δυστυ­χώς εδώ που έχουμε φτάσει, δε μπορεί να περιο­ρί­σει τη δια­σπορά γιατί ακόμα και τα εξι­τή­ρια από μόνα τους που επι­στρέ­φουν στις εστίες τους, δημιουρ­γούν αυτό τον φαύλο κύκλο.

Ζητή­σαμε ξενο­δο­χεια­κές μονάδες για να μείνουν μια εβδο­μάδα, να τους παρε­χε­ται τροφή, γραμ­μα­τειακή υπο­στή­ριξη και καθα­ριό­τητα και να τους δίνο­νται τα φάρμακα που χρειά­ζο­νται, κάτι που είναι εφικτό να γίνει απο τις αρχές της πόλης. Δεν έγινε. Ζητή­σαμε την επίταξη κάποιου χώρου για να δημιουρ­γη­θεί μια μονάδα όπου θα πηγαί­νουν ηλι­κιω­μέ­νοι που πήραν εξι­τή­ριο αλλά χρειά­ζο­νται φρο­ντίδα. Ούτε αυτό έγινε.

Τρίτον, ζητή­σαμε την εμπλοκή του στρατού γιατι θεω­ρούμε ότι το υγειο­νο­μικό του θα μπο­ρούσε να ενι­σχύ­σει το ΕΚΑΒ, να ενι­σχύ­σει ακόμη τις δια­κο­μι­δές ή κάποια δικά μας κομ­μά­τια επει­γό­ντων. Ούτε αυτό έγινε. Και τέλος, την τελευ­ταία εβδο­μάδα που τα πράγ­ματα βοούν, ζητή­σαμε την επίταξη των ιδιω­τι­κών νοση­λευ­τρίων της Θεσ­σα­λο­νί­κης και βέβαια ήδη από προχθές ζητάμε επίμονα την επίταξη των κλινών ΜΕΘ των ιδιω­τι­κών κλι­νι­κών γιατι δεν υπάρχει απο­λύ­τως τίποτα ελεύ­θερο.

Ο ρυθμός δια­σω­λη­νώ­σεων στο Ιππο­κρά­τειο είναι 3 με 5 την μέρα και δεν υπάρχει κρεβάτι πουθενά στη Β. Ελλαδα, έχοντας ήδη χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ανα­πνευ­στή­ρες παρα­κλί­νιους πέρα από κάθε όριο ασφα­λείας.

Είμαστε σε ένα σημείο που πια με την υπε­ρέ­νταση που έχουμε δεν νιώ­θουμε κούραση, αλλά οι γιατροί του Ιππο­κρα­τείου ίσως και αύριο θα αρχί­σουν να φωνά­ζουν τον εισαγ­γε­λέα γιατί δεν έχουν καμία λύση στις επό­με­νες δια­σω­λη­νώ­σεις. Καμία λύση δεν υπαρχει μέχρι αύριο το πρωί. Εμείς οι ίδιοι μπορεί να ανα­γκα­στούμε να φωνά­ξουμε τον εισαγ­γε­λέα γιατί δεν μας δίνεται καμία διε­ξο­δος.

Πέρα από τις απο­λύ­τως επι­κίν­δυ­νες συν­θή­κες νοση­λείας θα περι­γράψω την κατά­σταση που βιώνει το νοση­λευ­τικό προ­σω­πικό. Σήμερα, τώρα που μιλάμε, είναι απο­γευ­μα­τινή βάρδια ακόμα, και εργά­ζο­νται τρεις νοση­λεύ­τριες σε μία βάρδια κατά μέσο όρο των 45-50 ασθενών που πρέπει να κάνουν νοση­λεία, να καθα­ρί­σουν όποιον λερώ­νε­ται, να ξανα­βά­λουν φλέβα σε όποιον την βγάζει, να ξανα­βά­λουν το οξυγόνο σε όποιον είναι διε­γερ­τι­κός και τα πετάει, πράγμα που συμ­βαί­νει, μπορώ να σας πω και στο 20% των περι­πτώ­σεων. Επι­πλέον, πρέπει να πάρουν το φαΐ, να το μοι­ρά­σουν στους αρρώ­στους, να τους ταΐσουν και να τους δώσουν και νερό. Όπως κατα­λα­βαί­νετε, επι­πλέον και πέραν όλων αυτών, να συνει­σφέ­ρουν και στην ανάνηψη ή τη δια­σω­λή­νωση ενός κρί­σι­μου ασθε­νούς. Όπως κατα­λα­βαί­νετε, πέρα από το ότι τρέχει η νοση­λεύ­τρια ακα­τά­παυ­στα, όλα αυτά δεν μπορούν να γίνουν, άρα κάποια δε γίνο­νται καθόλου.

Και εξη­γού­μαι: Οι περισ­σό­τε­ροι άρρω­στοι δεν τρώνε γιατί πολλοί απ’ αυτούς δεν έχουνε τη δυνα­τό­τητα να φάνε μόνοι τους. Και ηλι­κιω­μέ­νοι να μην είναι, υπάρ­χουνε άνθρω­ποι των 60 χρόνων που είναι τόσο κατα­βε­βλη­μέ­νοι από την νόσο, που έχουν δύσπνοια, που δεν μπορούν να σηκω­θούν στο κρεβάτι, που δεν μπορούν να πάρουν και να ανοί­ξουν το τάπερ και να σιτι­στούν, δεν έχουν καν τη δύναμη να πάρουν το μπου­κάλι από το κομο­δίνο. Δε θέλω να γίνω δρα­μα­τική με την έννοια του show, αλλά επιμένω σε αυτές τις λεπτο­μέ­ρειες γιατί δε φωτί­ζο­νται από κανέναν. Δε μιλάμε μόνο δηλαδή για την εξά­ντληση του προ­σω­πι­κού, αυτό εγώ το παρα­βλέπω προς το παρόν, μιλάω για το ότι οι ασθε­νείς δεν έχουνε τα στοι­χειώδη πολλές φορές μέσα στη βάρδια. Κι αυτό γιατί είναι ανθρω­πί­νως αδύνατο να τα έχουν.

Αυτό λοιπόν, το φοβερά μεγάλο έγκλημα, μαζί με τα μικρά αόρατα εγκλή­ματα που εμπε­ριέ­χει, νομίζω ότι έχει τους ενόχους του και είμαστε αρκετοί αυτοί που το έχουμε καταγ­γεί­λει. Αλλά η θέση η δικιά μου νομίζω είναι στο πώς εμείς από μέσα και το κίνημα απ’ έξω θα πρέπει να εστιά­σει τώρα σε άμεσες λύσεις, του­λά­χι­στον όσον αφορά τη Β. Ελλάδα. Δηλαδή να εκπέμ­ψει ένα τέτοιο SOS ώστε και οι προ­τά­σεις μας να είναι πολύ σαφείς, ώστε να σωθούν όσο το δυνατόν περισ­σό­τε­ροι. Αυτό σημαί­νει ότι αύριο το πρωί ανοί­γουν οι ΜΕΘ όλων των ιδιω­τι­κών κλι­νι­κών Θεσ­σα­λο­νί­κης, όπως ανοί­γουνε και πτέ­ρυ­γες των ιδιω­τι­κών κλι­νι­κών Θεσ­σα­λο­νί­κης, με επίταξη. Γιατί αύριο το πρωί τελειώ­νει η γενική μας εφη­με­ρία που θα φτάσει τους 300 ασθε­νείς και η επόμενη εφη­με­ρία είναι την Τρίτη».

Πηγή: in.gr