“Τα όρια που δεν πρέπει να ξεπεράσουμε!”

Αρθρο του Ιωάννη Παππά στην εφη­με­ρίδα Παρα­πο­λι­τικά

Συνη­θί­ζουν πολλοί να υπο­στη­ρί­ζουν ότι οι κατα­στά­σεις και οι άνθρω­ποι δοκι­μά­ζο­νται και τελικά κρί­νο­νται όταν βρεθούν στα όριά τους, εκεί που λει­τουρ­γεί κάποιος με το ένστι­κτο και λει­τουρ­γεί το θυμικό, εκεί που βγαίνει στην επι­φά­νεια αυτό που κρύβει βαθιά μέσα του.

Η περί­ο­δος που ζούμε είναι ήδη οριακή. Για τη δημόσια υγεία και τους συναν­θρώ­πους μας, για το σύστημα υγείας, όχι ως κάτι αφη­ρη­μένο αλλά ως ένα σύστημα που λει­τουρ­γεί εδώ και μήνες στο 101% και απο­τε­λεί­ται από ανθρώ­πους, για την καθη­με­ρι­νό­τητα και για το μέλλον χιλιά­δων ανθρώ­πων που δοκι­μά­ζο­νται για ακόμα μία φορά σε οικο­νο­μικό επίπεδο, αντι­κρί­ζο­ντας το φάσμα της φτώ­χειας.

Είναι όλα όρια τα οποία δεν πρέπει να ξεπε­ρά­σουμε, δρώντας κατά περί­πτωση δια­φο­ρε­τικά αλλά με απο­τε­λε­σμα­τικό συν­δυα­σμό. Ας προ­στα­τέ­ψουμε τη δημόσια υγεία, τηρώ­ντας ευλα­βικά τις οδηγίες. Το κάναμε ήδη μία φορά και κερ­δί­σαμε. Μπο­ρούμε να κερ­δί­σουμε ξανά. Τηρώ­ντας το ένα όριο προ­στα­τεύ­ουμε το σύστημα υγείας και τους ανθρώ­πους του, οι οποίοι κάθε λεπτό της ώρας δίνουν με αυτα­πάρ­νηση τη μάχη για τη ζωή. Έτσι θα φέρουμε πιο κοντά την επα­νεκ­κί­νηση της οικο­νο­μίας και της καθη­με­ρι­νής ζωής. Είμαστε αρκετά ώριμοι ως κοι­νω­νία ώστε να μη δοκι­μά­σουμε τα όριά μας και να μη βγά­λουμε τον κακό μας εαυτό. Αντι­θέ­τως να βγά­λουμε τα χαρα­κτη­ρι­στικά που μας δια­τή­ρη­σαν τόσους αιώνες.

Το φιλό­τιμο, την εργα­τι­κό­τητα και την ανθρω­πιά, το ομαδικό πνεύμα και την πίστη σε έναν σκοπό.

Έχουμε και τα κακά παρα­δείγ­ματα της περιό­δου για να ξέρουμε τι πρέπει να απο­φύ­γουμε και σε ποιους πρέπει να γυρί­σουμε ορι­στικά την πλάτη μας.

Σε όσους έβαλαν τις ιδε­ο­λο­γι­κές τους εμμονές πάνω από την υγεία του κοι­νω­νι­κού συνόλου. Σε όσους λαϊ­κί­ζουν με την αγωνία του κάθε ανθρώ­που για το μέλλον. Σε όσους τάζουν για ακόμα μία φορά ανέ­φι­κτα πράγ­ματα μόνο και μόνο για να υφαρ­πά­ξουν ψήφους. Φυσικά σε όσους δεν έκαναν τη δουλειά που έπρεπε να κάνουν και έψαξαν για δικαιο­λο­γίες και σε όσους για να προ­κα­λέ­σουν εντυ­πώ­σεις κιν­δυ­νο­λό­γη­σαν προ­βάλ­λο­ντας θάνατο και τάφους. Άλλοι ζήτησαν συγ­γνώμη και άλλοι επι­μέ­νουν ότι έχουν δίκιο και όλοι οι υπό­λοι­ποι άδικο. Όλοι όμως έκαναν λάθος και λει­τούρ­γη­σαν οριακά σε μία οριακή κατά­σταση.

Η δημο­κρα­τία είναι το πολί­τευμα της ελευ­θε­ρίας του ατόμου που έχει ως όριο όμως την ελευ­θε­ρία του άλλου ατόμου και τα όρια αυτά είναι για να τα σεβό­μα­στε και όχι για να τα ξεπερ­νάμε. Και η ελευ­θε­ρία τη δεδο­μένη χρονική στιγμή είναι άρρηκτα συν­δε­δε­μένη με την ατομική ευθύνη και με την υγεία. Γιατί χωρίς την Υγεία δεν μπο­ρούμε να έχουμε Τίποτα!