“Ξεχάστηκε το Καστελόριζο. Ξεχάστηκε το Αιγαίο και τα μικρά νησιά του είναι και πάλι σε δεύτερη μοίρα”

Ανάγκη συστη­μα­τι­κών και τακτι­κών ελέγχων στα μικρά νησιά

Η πρό­σφατη έξαρση κρου­σμά­των στην Πάτμο, ανέ­δειξε την ανα­γκαιό­τητα λήψης επι­πλέον μέτρων πρό­λη­ψης της διά­δο­σης του Κορω­ναιού, στα μικρά νησιά που υστε­ρούν σε υπο­δο­μές υγείας. Θα περι­μέ­ναμε η κυβέρ­νηση να ανα­λά­βει τις ανα­γκαίες πρω­το­βου­λίες, ώστε του­λά­χι­στον εκεί που το σύστημα υγείας είναι ανύ­παρ­κτο, να προ­λά­βει επι­κίν­δυ­νες κατα­στά­σεις. Θα περι­μέ­ναμε τη συστη­μα­τική και τακτική διε­νέρ­γεια εκτε­τα­μέ­νων ελέγχων στα μικρά νησιά. Αντ’ αυτού και εκεί η κυβέρ­νηση παρα­μέ­νει άπραγος θεατής.

Μπορεί στην Πάτμο, η Δημο­τική Αρχή του νησιού να αντα­πο­κρί­θηκε για άλλη μια φορά (όπως και προ διμήνου σε μεμο­νω­μένο περι­στα­τικό) με γρήγορα αντα­να­κλα­στικά, ζητώ­ντας άμεσα εκτε­τα­μέ­νους ελέγ­χους rapid test, προ­λα­βαί­νο­ντας εν πολλοίς τα χει­ρό­τερα, όμως το αίτημα για την παρα­μονή του κλι­μα­κίου του ΕΟΔΥ μέχρι να ομα­λο­ποι­η­θεί η κατά­σταση είναι επι­τα­κτικό και δυστυ­χώς δεν φαί­νε­ται να βρίσκει αντα­πό­κριση. Το νησί αφή­νε­ται και πάλι εκτε­θει­μένο, δείγμα της νοο­τρο­πίας των κυβερ­νό­ντων να τρέχουν πίσω από τις κρίσεις, αντί να τις προ­λα­βαί­νουν.

Άλλο χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα, είναι η περί­πτωση του Καστε­λο­ρί­ζου, απ’ που το καλο­καίρι πέρασε όλο κυβερ­νη­τικό επι­τε­λείο. Κέντρο εξε­λί­ξεων το Καστε­λό­ριζο, χιλιά­δες ευρώ ξοδεύ­τη­καν για να φωτο­γρα­φη­θεί η ηγεσία της Κυβέρ­νη­σης, του στρατού, της τοπικής αυτο­διοί­κη­σης στο ακρι­τικό νησί που «όλοι θυμό­μα­στε, όλοι προ­στα­τεύ­ουμε, …». Κλεί­νουμε όμως δύο βδο­μά­δες από την έναρξη των περιο­ρι­στι­κών μέτρων και οι κάτοι­κοι του (όπως και πολλών ακόμη μικρών νησιών της περιο­χής μας), δεν ξέρουν αν υπάρχει κάποιο κρούσμα στο νησί, αν υπάρ­χουν λίγα, πολλά, καθόλου.

Στη Σύμη επίσης, ο Δήμαρ­χος ζητά απε­γνω­σμένα τη στε­λέ­χωση του Κέντρου Υγείας και βεβαίως το αυτο­νό­ητο για ένα νησί 3.000 κατοί­κων, να μπορούν να γίνουν επί τόπου τέτοιου είδους εξε­τά­σεις, αλλά και να μην χρειά­ζε­ται να μετα­κι­νού­νται στη Ρόδο για άλλες απλές εξε­τά­σεις, αφή­νο­ντας εκτε­θει­μένο όλο το νησί στην εισα­γωγή κρου­σμά­των.

Οι κάτοι­κοι των μικρών νησιών ζουν στο φόβο, γιατί εκεί αν ξεσπά­σει επι­δη­μία, ξέρουν ότι είναι μόνοι τους. Παρα­μέ­νουν κλει­σμέ­νοι στα σπίτια τους, φοβι­σμέ­νοι, ελπί­ζο­ντας ότι δεν θα τους χτυ­πή­σει την πόρτα «το κακό», γιατί τότε θα είναι αργά.

Η υλο­ποί­ηση τακτι­κών, περιο­δι­κών και συστη­μα­τι­κών ελέγχων σε όλα τα νησιά είναι επι­τα­κτική. Εκεί που το «βλέ­πο­ντας και κάνο­ντας» θα είναι μοιραίο, το κράτος πρέπει να αλλάξει ρώτα, να λει­τουρ­γή­σει αλλιώς.

Τα νησιά του Αιγαίου δεν είναι μόνο γεω­πο­λι­τικά συμ­φέ­ρο­ντα και πεδίο ανά­δει­ξης του πατριω­τι­σμού των κυβερ­νό­ντων. Είναι οι άνθρω­ποι τους, οι φύλακες των συνόρων, που παλεύ­ουν με την απο­μό­νωση, τις ελλεί­ψεις, τα στοι­χειά της φύσης.

ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ

Ν.Ε. Ν.ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ