Συζητείται η αγωγή της συζύγου του δολοφονηθέντος ιδιοκτήτη μπαρ στην Κάρπαθο

Ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου (μετα­βα­τική έδρα Καρ­πά­θου) θα γραφεί την 19η Οκτω­βρίου 2020 ακόμη ένα κεφά­λαιο της ιδια­ζό­ντως ειδε­χθούς δολο­φο­νίας του 68χρονου Χρήστου Λαζα­ρίδη, ιδιο­κτήτη μπαρ στα Πηγάδια της Καρ­πά­θου.

Οπως έγραψε χθες η «δημο­κρα­τική», στο εδώλιο του Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου της Ρόδου κάθισε ένας 27χρονος ημε­δα­πός δράστης της δολο­φο­νίας του 68χρονου, κατη­γο­ρού­με­νος για ανθρω­πο­κτο­νία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση, παρά­νομη οπλο­φο­ρία και οπλο­χρη­σία.

Το δικα­στή­ριο με ομόφωνη απόφασή του, αφού προη­γή­θηκε όμοια Εισαγ­γε­λική εισή­γηση, διέταξε με την απόφασή του τον εγκλει­σμό του σε ψυχια­τρικό κατά­στημα επί 5ετία αφού πρώτα έκρινε ότι τέλεσε την πράξη, πλην όμως υφί­στα­ται έλλειψη ικα­νό­τη­τας για κατα­λο­γι­σμό λόγω ψυχικής νόσου ή ψυχικής δια­τα­ρα­χής στο πρόσωπο του δράστη.

Ανε­ξαρ­τή­τως της συγκε­κρι­μέ­νης εξέ­λι­ξης στο ποινικό πεδίο της υπο­θέ­σεως στα αστικά δικα­στή­ρια η υπόθεση θα κριθεί αυτο­τε­λώς μετά την άσκηση αγωγής από την χήρα του δολο­φο­νη­θέ­ντος κατά του αυτουρ­γού και των γονέων του με την οποία διεκ­δι­κεί να της κατα­βά­λουν έκαστος εξ αυτών το ποσό των 200.000 € με το νόμιμο τόκο ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ψυχικής οδύνης.

Η χήρα του δολο­φο­νη­θέ­ντος δια του πλη­ρε­ξου­σίου δικη­γό­ρου της κ. Κώστα Διακονή πρό­κει­ται εξάλλου να ασκήσει και δεύτερη αγωγή κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Στην αγωγή της η χήρα αφού περι­γρά­φει τις συν­θή­κες της δολο­φο­νίας τονίζει ότι ο αυτουρ­γός, χωρίς να επι­δεί­ξει ίχνος μετα­μέ­λειας για την απο­τρό­παια πράξη του, μετέβη στο κέντρο των Πηγα­δίων, όπου και εντο­πί­στηκε από αστυ­νο­μι­κούς έξωθεν του ξενο­δο­χείου «Ρεγγίνα» επί της οδού 25ης Μαρτίου περί ώρα 00.50 της 7ης Ιουλίου 2019 και όχι απλώς αρνή­θηκε να παρα­δο­θεί, αλλά αντι­θέ­τως ετράπη σε φυγή, πέφτο­ντας στη θάλασσα και κολυ­μπώ­ντας προς τη βρα­χο­νη­σίδα «Δεσπο­τικό», πλησίον του λιμα­νιού του Πηγα­δίων, επί της οποίας εντο­πί­στηκε και τελικώς συνε­λή­φθη από τις αστυ­νο­μι­κές δυνά­μεις με τη συν­δρομή των ανδρών του Λιμε­νι­κού Σώματος περί ώρα 01.20 της 7ης Ιουλίου 2019, έχοντας ωστόσο στο μεταξύ κατα­φέ­ρει να εξα­φα­νί­σει το όργανο του εγκλή­μα­τος, πετώ­ντας το στην θάλασσα.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι διόλου αμε­λη­τέα τυγ­χά­νει η ποινική και ιδίως αδι­κο­πρα­κτική ευθύνη των συνοι­κού­ντων και βαρυ­νο­μέ­νων με ιδιαί­τερη νομική υπο­χρέ­ωση προ­στα­σίας της ζωής του πρώτου των ενα­γο­μέ­νων και του κοι­νω­νι­κού συνόλου, γονέων του.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ειδι­κό­τερα ότι η μητέρα του δράστη, δια της από 6 Ιουλίου 2019 ενόρκου εξε­τά­σεως μάρ­τυ­ρος, ομο­λο­γεί, ότι είδε τον συνοι­κού­ντα υιό της να φεύγει από το σπίτι λίγο προ της τελέ­σεως του εγκλή­μα­τος, σε άσχημη ψυχο­λο­γική κατά­σταση, κρα­δαί­νο­ντας ένα κου­ζι­νο­μά­χαιρο, λέγο­ντας μάλιστα, ότι επρό­κειτο να κόψει το λαιμό του, παρέ­λειψε ωστόσο, παρά την προφανή ιδιαί­τερη νομική υπο­χρέ­ωση από την οποίαν βαρύ­νετο, ανα­φο­ρικά με τη ζωή και την υγεία αυτού όσο και του κοι­νω­νι­κού συνόλου και η οποία προ­έρ­χε­ται τόσο εκ της θέσεώς της ως γονέως όσο και ως ανθρώ­που, που δια­πι­στώ­νει την ύπαρξη αμέσου κιν­δύ­νου για τη ζωή του υιού της ή τρίτων εξαι­τίας κιν­δυ­νώ­δους συμπε­ρι­φο­ράς, να τον στα­μα­τή­σει ή έστω να τον ακο­λου­θή­σει, προ­κει­μέ­νου να σώσει τη ζωή του ιδίου και των συμπο­λι­τών της.

Το αυτό, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, παρέ­λειψε να πράξει και ο ομοίως βαρυ­νό­με­νος μετά της ιδίας νομικής υπο­χρε­ώ­σεως, σύζυγός της και τρίτος των ενα­γο­μέ­νων.

Δια­τεί­νε­ται ακόμη ότι αμφό­τε­ροι ουδέ­ποτε προ­έ­βη­σαν σε ενη­μέ­ρωση των αρμο­δίων αστυ­νο­μι­κών αρχών, προ­κει­μέ­νου να προβούν εγκαί­ρως στη σύλληψη του δράστη και να απο­φευ­χθεί κατά τον τρόπο αυτό το έγκλημα το οποίο τελικώς διε­πρά­χθη, εξαι­τίας της αδρα­νείας των συνοι­κού­ντων μετά του πρώτου των ενα­γο­μέ­νων γονέων του, οι οποίοι αν και διέ­βλε­ψαν τον κίνδυνο, τον προ­ερ­χό­μενο εκ της κιν­δυ­νώ­δους συμπε­ρι­φο­ράς αυτού, ουδέ­ποτε έπραξαν τα δέοντα, προ­κει­μέ­νου να σωθεί η ζωή του δολο­φο­νη­θέ­ντος πλέον συζύγου της, ευθυ­νό­με­νοι εξ αυτού του λόγου για ανθρω­πο­κτο­νία από αμέλεια του συζύγου της, τελε­σθείσα δια παρα­λεί­ψεως λόγω της ιδιαι­τέ­ρας αυτών νομικής υπο­χρε­ώ­σεως.

Η σύζυγος του δολο­φο­νη­θέ­ντος δια­τεί­νε­ται επι­πλέον ότι ενώ γνώ­ρι­ζαν το γεγονός, ότι ο υιός τους έπασχε από σοβα­ρό­τατα ψυχο­λο­γικά προ­βλή­ματα, είχε δε απο­δει­χθεί πολλές φορές κατά το παρελ­θόν επι­κίν­δυ­νος για το κοι­νω­νικό σύνολο, έχοντας στο ενερ­γη­τικό του επι­θέ­σεις με θύματα συμπο­λί­τες του, ενώ γνώ­ρι­ζαν, ότι εξαι­τίας της κατα­στά­σεως αυτής είχε ανα­γκα­σθεί να νοση­λευ­τεί σε ψυχια­τρι­κές κλι­νι­κές, ενώ γνώ­ρι­ζαν, όπως οι ίδιοι ομο­λο­γούν, ότι, κατά τις τελευ­ταίες δέκα ημέρες προ της τελέ­σεως του εγκλή­μα­τος η κατά­σταση της ψυχικής υγείας του υιού τους είχε επι­βα­ρυν­θεί σημα­ντικά, εμφα­νί­ζο­ντας επι­θε­τι­κές τάσεις, σημεία σοβαρής κατά­θλι­ψης και τάσεις αυτο­κτο­νίας δεν ενήρ­γη­σαν για να απο­τρέ­ψουν τα χει­ρό­τερα.