Η ΠτΔ γράφει για το “ουρανοφίλητο νησί”

Στη συγκι­νη­τική φιλο­ξε­νία των Καρ­πά­θιων και στον γόνιμο τρόπο, που το ακρι­τικό αυτό νησί συν­δια­λέ­γε­ται με το παρελ­θόν, ανα­φέ­ρε­ται η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου.

Όπως επι­ση­μαί­νει η Πρό­ε­δρος σε ανάρ­τησή της στο Facebook, «Περή­φα­νοι για την ταυ­τό­τητά τους, οι Καρ­πά­θιοι κάνουν περή­φα­νους όλους τους Έλληνες και μένα ξεχω­ρι­στά, επίτιμη δημότη του νησιού, πλέον, δίνο­ντας ένα μάθημα για το πώς μπορεί ένας τόπος να αλλάζει, χωρίς να αλλο­τριώ­νε­ται».

Η ανάρ­τηση της κυρίας Σακελ­λα­ρο­πού­λου:

” «Από μακριά λόγω ιού σας σφίγ­γουμε το χέρι / Και σας καλω­σο­ρί­ζουμε, Πρόεδρε, στο Απέρι». Ήταν μια από τις πολλές μαντι­νά­δες με τις οποίες με υπο­δέ­χτη­καν στο Απέρι, την πρώτη πρω­τεύ­ουσα της Καρ­πά­θου, ένα από τα δίστιχα σε ιαμβικό δεκα­πε­ντα­σύλ­λαβο που συνε­χί­ζουν να σκα­ρώ­νουν οι Καρ­πά­θιοι, κρα­τώ­ντας πιστά τη ντόπια παρά­δοση του ποι­η­τι­κού αυτο­σχε­δια­σμού. Και δεν ήταν οι μαντι­νά­δες η μόνη υπεν­θύ­μιση ότι η Κάρ­πα­θος συνε­χί­ζει να συν­δια­λέ­γε­ται με το παρελ­θόν με γόνιμο τρόπο. Σε τούτο το «ουρα­νο­φί­λητο» νησί, στο νοτια­να­το­λικό άκρο του Αρχι­πε­λά­γους, κάθε εκδή­λωση, κάθε καθη­με­ρινή δρα­στη­ριό­τητα κου­βα­λάει το άρωμα ενός πανάρ­χαιου πολι­τι­σμού και την ουσία της λαϊκής δημιουρ­γι­κό­τη­τας. Από τις μαντι­νά­δες ως την εγκάρ­δια, συγκι­νη­τική φιλο­ξε­νία, από τα περι­ποι­η­μένα σπίτια με τα ολο­κέ­ντητα προικιά και τις φωτο­γρα­φίες των προ­γό­νων που σαν εφέ­στιοι θεοί παρα­κο­λου­θούν και προ­στα­τεύ­ουν την οικο­γε­νειακή ζωή, ως τα εργα­στή­ρια των ντόπιων τεχνι­τών όπως το υπο­δη­μα­το­ποιείο του τελευ­ταίου στι­βα­νο­ποιού της Καρ­πά­θου Γιάννη Πρεάρη, η Κάρ­πα­θος δίνει στην έννοια της εντο­πιό­τη­τας μια σχεδόν υπερ­βα­τική διά­σταση, την καθιστά νόημα ζωής. Από την ανε­μο­δαρ­μένη αετο­φω­λιά της Ολύμπου ως τις Μενετές απ’ όπου ξεκί­νησε το Επα­να­στα­τικό Απε­λευ­θε­ρω­τικό Κίνημα του νησιού, από το Μεσο­χώρι με τις μαντι­νά­δες του ως το Φοινίκι, το λιμα­νάκι απ’ όπου απέ­πλευσε τον Οκτώ­βριο του 1944 η «Ιμα­κο­λάτα», η βάρκα που μετέ­φερε το μήνυμα της επα­νά­στα­σης στην ελλη­νική κυβέρ­νηση του Καΐρου, από τα Πηγάδια ως το Απέρι, γεύτηκα μια σπάνια σύνθεση αντι­θε­τι­κών στοι­χείων: από τη μια την ενδο­στρέ­φεια που γεννούν τα γεω­γρα­φικά δεδο­μένα του νησιού, ο απρό­σι­τος χαρα­κτή­ρας του, η λιτό­τητα και το μέτρο του καθη­με­ρι­νού βίου, και από την άλλη την εξω­στρέ­φεια των ανοι­χτών ορι­ζό­ντων, το πάθος για πρόοδο και εξέλιξη. Περή­φα­νοι για την ταυ­τό­τητά τους, οι Καρ­πά­θιοι κάνουν περή­φα­νους όλους τους Έλληνες και μένα ξεχω­ρι­στά, επίτιμη δημότη του νησιού, πλέον, δίνο­ντας ένα μάθημα για το πώς μπορεί ένας τόπος να αλλάζει, χωρίς να αλλο­τριώ­νε­ται. ”