Στρ. Aμύγδαλος, αντιδήμαρχος Mεγίστης :«Oσο μας πιέζουν τόσο μας πεισμώνουν, όσο μας “πολιορκούν” τόσο μεγαλώνει μέσα μας η Ελλάδα».

Κύριε Αμύ­γδαλε, να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη από την άφιξη σήμερα στο Καστελ­λό­ριζο της Προ­έ­δρου της Δημο­κρα­τίας κ. Κατε­ρί­νας Σακελ­λα­ρο­πού­λου για τα 77 χρόνια από την απε­λευ­θέ­ρωση του νησιού.

Πράγ­ματι, σε μια συγκυ­ρία που το νησί μας έχει στο­χο­ποι­η­θεί όσο ποτέ άλλοτε από την Τουρκία, η αξιό­τιμη κυρία Πρό­ε­δρος απο­δέ­χθηκε την πρό­σκληση για να παρα­στεί στις προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νες εκδη­λώ­σεις, στο πλαίσιο πάντα της τήρησης των μέτρων λόγω των ειδικών κατα­στά­σεων που έχει επι­φέ­ρει η παν­δη­μία του κορω­νοϊού. Μάλιστα, έχει προ­γραμ­μα­τι­στεί ειδική τελετή για την ανα­κή­ρυξή της ως επί­τι­μης δημότη Μεγί­στης, για την ύψιστη τιμή που μας έκανε, να απο­δε­χτεί την πρό­σκλησή μας και να κοσμή­σει με την παρου­σία της, τις επε­τεια­κές εκδη­λώ­σεις για τα 77χρόνια από την απε­λευ­θέ­ρωση του νησιού μας αλλά και σε ένδειξη ανα­γνώ­ρι­σης της μεγάλης συνει­σφο­ράς της στο δημόσιο βίο της χώρας και στην δια­σφά­λιση των Δημο­κρα­τι­κών Θεσμών και του Πολι­τεύ­μα­τος.

Ξέρετε, πέρα από ύψιστου συμ­βο­λι­σμού επί­σκεψη, πρό­κει­ται και για μια ουσια­στική επί­σκεψη της Αρχηγού του κράτους στο νοτιο­α­να­το­λι­κό­τερο άκρο της ελλη­νι­κής επι­κρά­τειας και κατ΄ε­πέ­κταση της Ευρώπης.

Ανε­ξαρ­τή­τως τι μπορεί να ισχυ­ρί­ζε­ται η Τουρκία, η ιστορία κυρία Φώτη δεν ξανα­γρά­φε­ται. Πέρα από τα αυτο­νό­ητα, ότι δεν δικαιού­νται ούτε μια σπιθαμή ελλη­νι­κής γης, ούτε ένα ναυτικό στάδιο Αιγαίου, προ­σπα­θούν να μας «λαβώ­σουν» το ηθικό, να μας χτυ­πή­σουν στο θυμικό. Οσο μας πιέζουν τόσο μας πει­σμώ­νουν, όσο μας «πολιορ­κούν» τόσο μεγα­λώ­νει μέσα μας η Ελλάδα. Είμαστε απόλυτα συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νοι όλοι όσοι ζούμε εδώ, σε αυτό το νησί.

Οι περισ­σό­τε­ροι έχουμε τη δυνα­τό­τητα να φύγουμε, να ανα­ζη­τή­σουμε καλύ­τερη ποιό­τητα καθη­με­ρι­νό­τη­τας, αλλά δεν το κάνουμε. Μένουμε στον τόπο μας, τον στη­ρί­ζουμε, τον αγαπάμε, τον πονάμε και στη­ρί­ζο­ντας τον τόπο μας, εμείς οι λιγο­στοί κάτοι­κοι, στη­ρί­ζουμε την Ελλάδα, και δεν είναι υπερ­βολή αυτό που σας λέω.

Η Ελλάδα σάς «στη­ρί­ζει», εσάς του ακρίτες;

Η Ελλάδα σαφώς μας στη­ρί­ζει, αλλά θέλουμε να μας στη­ρί­ζει και όταν δεν μας στο­χο­ποιεί ο Ερντο­γάν. Θέλουμε δίπλα μας το κράτος και στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας, και όχι μόνο όταν το Καστελ­λό­ριζο βρί­σκε­ται στην επι­και­ρό­τητα λόγω της προ­κλη­τι­κής ρητο­ρι­κής του Ερντο­γάν. Είναι ανα­γκαίο να ληφθεί ειδική μέριμνα για να μπο­ρούμε όχι μόνο εμείς να μεί­νουμε στον τόπο μας, αλλά και για να επι­στρέ­ψουν και όσοι το επι­θυ­μούν και πιστέψτε με υπάρ­χουν πολλοί νέοι άνθρω­ποι που θέλουν να γυρί­σουν στο νησί μας αλλά δεν έχουν κίνητρα.

Θα μπο­ρούσε για παρά­δειγμα, για το Καστελ­λό­ριζο αλλά και για άλλα μικρά νησιά, υπό προ­ϋ­πο­θέ­σεις, να υπε­ρι­σχύει η εντο­πιό­τητα στους δια­γω­νι­σμούς του ΑΣΕΠ ή να μην απαι­τεί­ται ΑΣΕΠ, προ­κει­μέ­νου να αξιο­ποι­η­θούν οι νέοι άνθρω­ποι που μένουν στον τόπο τους ή ακόμα και για να επι­στρέ­ψουν όσοι το επι­θυ­μούν. Ετσι θα θωρα­κί­σουμε τα μικρά νησιά μας και ουσια­στικά.

Είναι αυτό ένα από τα θέματα που θα θέσετε στην κυρία Πρόεδρο;

Αυτό είναι ένα από τα θέματα που θα θέσουμε στην κυρία Πρόεδρο, μαζί με μια σειρά από άλλα θέματα, ζητώ­ντας την παρέμ­βασή της, προ­κει­μέ­νου να δρο­μο­λο­γη­θούν λύσεις. Η ζωή στα μικρά νησιά κυρία Φώτη, δεν είναι εύκολη. Αυτά που για τους κατοί­κους της Ρόδου, ή της Κω, ή της Καρ­πά­θου ακόμα, είναι αυτο­νό­ητα, για εμάς εν έτει 2020 παρα­μέ­νουν ζητού­μενα.

Ποιος ξέρει ότι το Καστελ­λό­ριζο δεν έχει φαρ­μα­κείο για να εξυ­πη­ρε­τού­μα­στε, παρά μόνο σε ένα μικρό γρα­φειάκι παρα­δί­δουμε τις συντα­γές για να παρα­λά­βουμε τα φάρμακά μας, με το επόμενο δια­θέ­σιμο πλοίο;

Παρότι υπάρχει χώρος για να στε­γα­στεί φαρ­μα­κείο, δεν έχουμε αυτή την «πολυ­τέ­λεια». Λοιπόν, αντι­λαμ­βά­νε­στε, και για να απα­ντήσω και στο προη­γού­μενο ερώτημά σας, αν μας στη­ρί­ζει η Ελλάδα, επι­θυ­μούμε τη στήριξη σε όλα τα επίπεδα, όλο το χρόνο. Αυτά που αλλού έχουν επι­λυ­θεί, εμείς ακόμα -και με ευθύνη προη­γού­με­νων δημο­τι­κών αρχών- τα διεκ­δι­κούμε.

Είναι μια καλή ευκαι­ρία κύριε Αμύ­γδαλε, να μάθουμε τις ακρι­βείς συν­θή­κες κάτω από τις οποίες επι­λέ­γετε να ζείτε στο νησί αυτό.

Πολύ σωστά το είπατε, επι­λέ­γουμε.

Ο οικι­σμός μας δεν έχει απο­χε­τευ­τικό δίκτυο και εξυ­πη­ρε­τεί­ται από απορ­ρο­φη­τι­κές σηπτι­κές δεξα­με­νές, που έχει κατα­στρο­φι­κές συνέ­πειες όχι μόνο στο θαλάσ­σιο οικο­σύ­στημα, αλλά ελλο­χεύει και ο κίν­δυ­νος διά­δο­σης επι­δη­μιών στο νησί. Επι­πλέον, το νησί μας είναι άνυδρο και το νερό προ­έρ­χε­ται από την δια­δι­κα­σία της αφα­λά­τω­σης.

Το έργο της λιμνο­δε­ξα­με­νής υλο­ποι­ή­θηκε εδώ και χρόνια, αλλά αστό­χησε, με απο­τέ­λε­σμα να μην μπορούν να συλ­λε­χθούν τα όμβρια ύδατα!

Το αερο­δρό­μιο κατα­σκευά­στηκε τη δεκα­ε­τία 1980 και έκτοτε δεν έχει γίνει καμία παρέμ­βαση εκσυγ­χρο­νι­σμού των εγκα­τα­στά­σεων και των υπο­δο­μών του. Ο οικι­σμός είναι πυκνο­κα­τοι­κη­μέ­νος και απο­τε­λεί­ται από παρα­δο­σια­κές κατοι­κίες, χωρίς να δια­θέ­τει δίκτυο με πυρο­σβε­στι­κούς κρου­νούς και οδικό δίκτυο για την πρό­σβαση πυρο­σβε­στι­κού οχή­μα­τος! Σε περί­πτωση πυρ­κα­γιάς, η φωτιά κιν­δυ­νεύει να εξα­πλω­θεί ανε­ξέ­λεγ­κτη σε όλον τον οικισμό… Και δεν είναι μόνο αυτά, η Πέρα Μεριά είναι σχεδόν απρο­σπέ­λα­στη από τρο­χο­φόρα κατά τους θερι­νούς μήνες, όταν η παρα­λιακή οδός κατα­λαμ­βά­νε­ται από τρα­πε­ζο­κα­θί­σματα. Θα πρέπει να σχε­δια­στεί οδός έκτα­κτης ανάγκης μικρού πλάτους για άμεση πρό­σβαση τρο­χο­φό­ρων στην Πέρα Μεριά από τον Προφήτη Ηλία. Είναι ανα­γκαία η οργά­νωση δεύ­τε­ρου λιμένα πρόσ­δε­σης πλοίων στον Μεγάλο Νίφτη, στο εργο­στά­σιο της ΔΕΗ, προ­κει­μέ­νου να ελλι­με­νί­ζο­νται εκεί πλοία με οχλού­σες δρα­στη­ριό­τη­τες όπως πολε­μικά πλοία, πλοία με οικο­δο­μικά υλικά κ.ά. και βέβαια οργά­νωση μικρής μαρίνας στο Μαν­δράκι. Τους καλο­και­ρι­νούς μήνες υπο­δε­χό­μα­στε πολλά σκάφη ανα­ψυ­χής χωρίς να δια­θέ­τουμε την απα­ραί­τητη υποδομή στο κεντρικό λιμάνι. Θα βοη­θούσε πολύ τον του­ρι­σμό μας και θα δινόταν μεγάλη ώθηση στην οικο­νο­μία, αν μπο­ρούσε να χωρο­θε­τη­θεί μικρή μαρίνα στο Μαν­δράκι, όπου θα μπορούν να δένουν τα σκάφη ανα­ψυ­χής και θα προ­μη­θεύ­ο­νται νερό και ρεύμα. Επι­πλέον, από το 2012 προ­σπα­θούμε να οριο­θε­τή­σουμε τη γραμμή αιγια­λού στον κεντρικό λιμένα αλλά υπάρχει μεγάλη καθυ­στέ­ρηση, με απο­τέ­λε­σμα να μην μπορούν να εκδο­θούν οικο­δο­μι­κές άδειες απο­κα­τά­στα­σης κτηρίων σε ακτίνα 100μ από την παρα­λιακή οδό, που είναι μεγάλο πλήγμα γιο την ανά­πτυξη του οικι­σμού μας και όπου δεν υπάρχει ανά­πτυξη του οικι­σμού, είναι περιττό να μιλάμε για οποια­δή­ποτε άλλη ανά­πτυξη.

Είναι πολλά τα ζητή­ματα που εκκρε­μούν, όπως προ­κύ­πτει από όσα μας ανα­φέ­ρετε.

Βεβαίως και είναι και μάλιστα είναι ζωτικής σημα­σίας θέματα. Οι μαθητές μας δεν έχουν πρό­σβαση σε ενι­σχυ­τική διδα­σκα­λία που θα τους επι­τρέ­ψει να αντα­πο­κρι­θούν στο επίπεδο των Πανελ­λη­νίων εξε­τά­σεων. Δεν υπάρχει φρο­ντι­στή­ριο για την εκμά­θηση ξένων γλωσσών που είναι απα­ραί­τητο εφόδιο για την μελ­λο­ντική ενα­σχό­ληση των νέων με τον του­ρι­σμό. Θα πρέπει να δοθούν κίνητρα σε επαγ­γελ­μα­τίες εκπαι­δευ­τι­κούς για την ίδρυση ιδιω­τι­κών διδα­σκα­λείων.

Ως δημο­τική αρχή, θα προ­τεί­νουμε και την ίδρυση μιας μικρής τεχνι­κής σχολής με αντι­κεί­μενο εκμά­θη­σης συναφές με τη θάλασσα, κάτι που θα ωφε­λούσε όχι μόνο τους νέους από­φοι­τους των σχο­λείων μας, αλλά θα ανα­ζω­ο­γο­νούσε την οικο­νο­μική ζωή του οικι­σμού κατά τη διάρ­κεια της χει­με­ρι­νής περιό­δου.

Ξέρετε, όταν τα φλας της δημο­σιό­τη­τας σβήνουν και οι κάμερες κλεί­νουν, δεν εξα­φα­νί­ζο­νται και τα προ­βλή­ματα.

Εμείς καλού­μα­στε να τα δια­χει­ρι­στούμε μόνοι μας γι αυτό και ζητάμε την στήριξη του κράτους, γιατί το Καστελ­λό­ριζο δεν είναι μόνο ένας καίριος γεω­γρα­φι­κός σχη­μα­τι­σμός στο Αιγαίο, το Καστελ­λό­ριζο είναι οι άνθρω­ποί του, είμαστε όλοι εμείς που στε­κό­μα­στε με το ανά­στημά μας απέ­να­ντι στις παρά­λο­γες βλέψεις της γεί­το­νος χώρας. Το Καστελ­λό­ριζο είναι η Κυρά της Ρω, η οποία κλη­ρο­δό­τησε σε κάθε έναν από εμάς, τη δύναμη, το σθένος, το κου­ρά­γιο της και απο­τε­λεί παρά­δειγμα και οδηγό για όλους μας. Εδώ είμαστε, εδώ θα παρα­μεί­νουμε. Ούτε ένας κάτοι­κος αυτού του νησιού δεν πτο­ή­θηκε όλους αυτούς τους μήνες, κανείς δεν σκέ­φτηκε να το εγκα­τα­λεί­ψει για να ζήσει σε ένα μεγα­λύ­τερο νησί. Δεν φοβό­μα­στε… Ζητάμε μόνο τη στήριξη του κράτους, για να συνε­χί­σουμε αυτό που κάνουμε όλα αυτά τα χρόνια. Να κρατάμε «ζωντανό» το Καστελ­λό­ριζο, να στέλ­νουμε το μήνυμα της ομο­ψυ­χίας, της ομό­νοιας, του ελλη­νι­κού σθένους σε κάθε ευκαι­ρία και με κάθε τρόπο.

Νιώθετε μόνοι; Αυτό απορ­ρέει από τα λεγό­μενά σας.

Μόνοι δεν νιώ­θουμε, γιατί η παρου­σία του Στρατού, του Λιμε­νι­κού, του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού είναι για εμάς τερά­στια ανα­κού­φιση. Μόνοι νιώ­θουμε όταν καλού­μα­στε να διεκ­δι­κή­σουμε αυτά που δικαιού­μα­στε ως νησιώ­τες˙ Πρό­σβαση στην Υγεία, στην Εκπαί­δευση των παιδιών, στην ιατρο­φαρ­μα­κευ­τική περί­θαλψη… Μόνοι νιώ­θουμε όταν διεκ­δι­κούμε ίσα δικαιώ­ματα και ίσες ευκαι­ρίες με τους συμπα­τριώ­τες μας. Τότε νιώ­θουμε μόνοι…