Η ανάγκη για ανθρωπιά, η αλληλεγγύη και η προσφορά έρχονται στην πρώτη γραμμή της καθημερινότητας

Γράφει ο

Νεκτά­ριος Καλο­γή­ρου

Η Μιρβάτ θα γίνει δύο μηνών στις 24 Σεπτεμ­βρίου. Είναι το πρώτο παιδί του 26χρονου Ταρέκ και της 24χρονης Αγίας, και οι δύο από την Παλαι­στίνη. Μερικές ημέρες μεγα­λύ­τερη από την Μιρβάτ, είναι η Τζανέ. Θα γίνει δύο μηνών την επόμενη εβδο­μάδα και θα το γιορ­τά­σει με τη μητέρα της, την Μαριάν, ετών 23. Πατέρας δεν υπάρχει. Τα δυο βρέφη γεν­νή­θη­καν στο νοσο­κο­μείο της Ρόδου και τα ερε­θί­σματά τους από την περίοδο της κύησης είναι κοινά: Είναι οι ήχοι από το άτυπο κέντρο προ­σφύ­γων της περιο­χής Κόβα.

Παρά τις συν­θή­κες από­λυ­της φτώ­χειας, τα δυο βρέφη και οι γονείς τους δε ζήτησαν τίποτα. Ό,τι χρειά­στη­καν, τους δόθηκε μέσα από την εθε­λο­ντική δράση μιας ομάδας Ροδιτών. Χωρίς τυμπα­νο­κρου­σίες, χωρίς επάρ­σεις, χωρίς αυτο­προ­βολή, σχεδόν στα κρυφά τα πρόσωπα συντο­νί­ζο­νται και δια­σφα­λί­ζουν φρο­ντίδα και στέγη για τα δυο βρέφη, όπως και τροφή για τους πρό­σφυ­γες του άτυπου κέντρου.

Η ομάδα των Ροδίων εθε­λο­ντών φέρει το όνομα «Αλλη­λεγ­γύη στους πρό­σφυ­γες» και ήδη έχει συμπλη­ρώ­σει αρκε­τούς μήνες δράσης. Σιω­πη­ρής. Πλάι στον κ. Ντίνο Μαντικό, τον άοκνο εργάτη της προ­σφο­ράς.

Τι είναι εκείνο που τους παρα­κι­νεί να βοη­θή­σουν τους πρό­σφυ­γες; Πολλώ δε μάλλον όταν αρκετοί συντο­πί­τες τους, Ροδίτες, βιώνουν τις ίδιες συν­θή­κες από­λυ­της φτώ­χειας. «Μα ποιος βλέπει τους ξένους και ξεχνά τους δικούς του;». Η ερώτηση ακού­γε­ται από παντού.

Η απά­ντηση είναι αδύνατο να εκφρα­στεί με λόγια. Ξεκινά από κάπου βαθειά, από έναν πλούτο εσω­τε­ρικό, εκεί όπου τα ανθρώ­πινα ένστι­κτα είναι ξεκά­θαρα, απαλ­λαγ­μένα από τα δεκάδες είδη φόβου που καλ­λιερ­γεί η κοι­νω­νία των «έχω άποψη για όλα». Από την κοι­νω­νία εκείνων που έπνιξαν την αγάπη, τη συμπό­νια, την αλλη­λεγ­γύη και την κατα­νό­ηση στο καζάνι ταχείας βράσης «υπε­ρευαί­σθη­των», «θρη­σκό­λη­πτων», «χασο­μέ­ρη­δων» και «τακτο­ποι­η­μέ­νων».

Μια γρήγορη ανά­γνωση στον Τύπο, ειδικά των τελευ­ταίων εβδο­μά­δων, είναι αρκετή για να δια­πι­στω­θεί το μέγεθος του μίσους που κυριαρ­χεί και συνε­χί­ζει να καλ­λιερ­γεί­ται παντού. Είναι στην κυριο­λε­ξία μεν ενα­ντίον των δε. Αντί­παλα στρα­τό­πεδα σε κάθε πτυχή της καθη­με­ρι­νής ζωής: Αλτρουι­σμός κόντρα στο ρατσι­σμό, «ψεκα­σμέ­νοι» ενα­ντίων «αψέ­κα­στων», γεί­το­νας ενα­ντίον γείτονα και πάει λέγο­ντας. Τα ανθρώ­πινα συναι­σθή­ματα έχουν κρυφτεί, τείνουν να εξα­φα­νι­στούν. Άλλωστε η αβε­βαιό­τητα ποτίζει το φόβο και αυτός με τη σειρά του γεννά τη βία.

Μα πού πήγε ο άνθρω­πος; Η λογική του πού κρύ­φτηκε; Η αγάπη, τι έγινε η αγάπη; Μα αυτή είναι πια παρω­χη­μένη. Πιο εύκολα ‘ξεσπάς’ παρά αγαπάς, αυτό είναι αυτο­νό­ητο. Ολό­κληρη γενιά μεγα­λώ­νει με αυτό το αυτο­νό­ητο και μετά φαί­νε­ται παρά­ξενο το πώς ένα παλι­κα­ράκι σαν τα κρύα τα νερά εκφρά­ζε­ται ως βιαστής σε εκκό­λαψη.

Γιατί, λοιπόν, κάποιοι επι­μέ­νουν να στη­ρί­ζουν τους πρό­σφυ­γες και μάλιστα μιας άτυπης δομής; (Εκείνοι που βρί­σκο­νται σε τυπικές δομές είναι πιο πρό­σφυ­γες από τους δικούς μας). Γιατί αγω­νιούν για το εάν τα 15 φιλο­ξε­νού­μενα προ­σφυ­γό­πουλα θα κατα­φέ­ρουν να πάνε σχολείο κι αν θα βρεθεί ένας τρόπος αυτά να εμβο­λια­στούν, όπως γίνεται στον πολι­τι­σμένο κόσμο;

Η απά­ντηση βρί­σκε­ται στην ανθρω­πιά. Είναι η ίδια ανθρω­πιά που θα χρεια­στεί για όλους μας στο φετινό χειμώνα. Για τους πρό­σφυ­γες υπάρχει μια ομάδα εθε­λο­ντών, που πολλές φορές προ­σφέ­ρει ανώνυμα και δια­κρι­τικά προς πολλούς Ροδίτες. Η ανθρω­πιά κατά συνθήκη δεν είναι μονό­πα­ντη.

Αντί­στοι­χες ομάδες ανθρώ­πων υπάρ­χουν στο νησί για όλες τις «κοι­νω­νι­κές ομάδες». Υπάρχει ο φιλαν­θρω­πι­κός σύλ­λο­γος «Αγία Σοφία» που ξεκί­νησε από τη Σοφία Μανιά και παράγει έργο απί­στευ­της έκτασης. Το ίδιο πράττει και ο «Σύν­δε­σμος Αγάπης», οι εθε­λο­ντές του Ερυθρού Σταυρού (Σαμα­ρεί­τες και Αδελφές Νοσο­κό­μες), ο «Μαζί με δύναμη για τη ζωή» στή­ρι­ξης των καρ­κι­νο­πα­θών, η κοι­νω­νική οργά­νωση «Άρσις» και τόσοι άλλοι που είναι αδύνατο να περι­γρα­φούν εδώ ονο­μα­στικά.

Ολοι, μα όλοι οι σύλ­λο­γοι, άτυποι ή τυπικοί, έχουν ως επί­κε­ντρο να βοη­θή­σουν τον άνθρωπο, Ροδίτη ή μη, να απα­λύ­νουν κάπως τον πόνο του, να του δώσουν τα χρεια­ζού­μενα για να περάσει. Ειδικά, στο χειμώνα που έρχεται, θα ζητηθεί η συν­δρομή όλων, καθώς το πρώτο στοι­χείο που θα πλη­γω­θεί θα είναι η ικα­νό­τητα για αλλη­λο­βο­ή­θεια.

Θα τα κατα­φέ­ρουμε; Ισως όχι, ίσως και ναι. Ποιος μπορεί να μιλήσει με βεβαιό­τητα για το Αύριο. Το σίγουρο είναι πως τα κατα­φέ­ραμε και σήμερα.