Αντιπαράθεση Δερμιτζάκη-Μαγιορκίνη για τις αποστάσεις στα σχολεία

Με το μοντέλο του επί­κου­ρου καθη­γητή του ΕΚΠΑ για τις απο­στά­σεις στις τάξεις δια­φώ­νησε ο καθη­γη­τής γενε­τι­κής ιατρι­κούς του Πανε­πι­στη­μίου της Γενεύης, Μανώλης Δερ­μι­τζά­κης.

Με το μοντέλο του επί­κου­ρου καθη­γητή του ΕΚΠΑ για τις απο­στά­σεις στις τάξεις δια­φώ­νησε ο καθη­γη­τής γενε­τι­κής ιατρι­κούς του Πανε­πι­στη­μίου της Γενεύης, Μανώλης Δερ­μι­τζά­κης.

Συγκε­κρι­μένα, το πρωί του Σαβ­βά­του ο κ. Μαγιορ­κί­νης είχε κάνει μία ανάρ­τηση στο facebook όπου ουσια­στικά εξηγεί με δια­γράμ­ματα γιατί δεν υπάρχει κέδρος με τη μείωση των μαθητών.

Ο καθη­γη­τής Υγιει­νής και Επι­δη­μιο­λο­γίας του ΕΚΠΑ εξηγεί γιατί οι σχο­λι­κές τάξεις δεν μπο­ρούνε να θεω­ρού­νται όπως οι χώροι εστί­α­σης.

Σύμφωνα με τον κ. Μαγιορ­κίνη η σύνθεση των τάξεων είναι τέτοια ώστε να μπο­ρούμε να τις θεω­ρή­σουμε ως κοι­νω­νι­κές φου­σκά­λες ή φούσκες. Μάλιστα εξαι­τίας αυτής της σύν­θε­σης σε περί­πτωση μετά­δο­σης του ιού στην τάξη αυτή είναι πλήρης ιχνη­λα­τί­σιμη και εύκολα περιο­ρί­σιμη.

Μάλιστα μεταξύ άλλων ο καθη­γη­τής εξήγησε με δια­γράμ­ματα πόση είναι η επι­βά­ρυνση απο­στά­σεων ανά 25 μαθητές σε μία τάξη και πόση ανά 15 μαθητές.

Σύμφωνα με τον κ. Μαγιορ­κί­νηση η σύνθεση των τάξεως είναι τέτοια ώστε να μπο­ρούμε να τις θεω­ρή­σουμε ως κοι­νω­νι­κές φου­σκά­λες ή φούσκες. Μάλιστα εξαι­τίας αυτής της σύν­θε­σης σε περί­πτωση μετά­δο­σης του ιού στην τάξη αυτή είναι πλήρης ιχνη­λα­τί­σιμη και εύκολα περιο­ρί­σιμη.

Μάλιστα μεταξύ άλλων ο καθη­γη­τής εξήγησε με δια­γράμ­ματα πόση είναι η επι­βά­ρυνση απο­στά­σεων ανά 25 μαθητές σε μία τάξη και πόση ανά 15 μαθητές.

Ανα­λυ­τικά η ανάρτησή- ανάλυση του καθη­γητή:

Μετά την χθεσινή ενη­μέ­ρωση στο Υπουρ­γείο επα­νέρ­χο­μαι λίγο στο θέμα του μεγέ­θους των τάξεων επειδή φαί­νε­ται να επι­κε­ντρώ­νε­ται εκεί η συζή­τηση και να εξηγήσω γιατί δεν έχω πεισθεί ότι έχει τόση σημασία. Η από­σταση του 1.5 μέτρου είναι σημα­ντική για την μετά­δοση με στα­γο­νί­δια και θα πρέπει να την τηρούμε όσο μπο­ρούμε γενικά. Όπου δεν μπο­ρούμε θα πρέπει να βρί­σκουμε τρόπο να μειώ­σουμε την πιθα­νό­τητα μετά­δο­σης με την χρήση μάσκας.

Η ίδια λογική εφαρ­μό­ζε­ται και στα σχολεία με γενι­κευ­μένη χρήση μάσκας στις τάξεις. Οι τάξεις θα πρέπει να σημειω­θεί δεν μπο­ρούνε να θεω­ρού­νται όπως χώροι εστί­α­σης. Στην εστίαση υπάρχει διαρκής εναλ­λαγή των ατόμων που συνευ­ρί­σκο­νται. Οι τάξεις έχουν διαρκώς την ίδια σύνθεση και έτσι μπο­ρούμε να τις θεω­ρή­σουμε ως κοι­νω­νι­κές «φου­σκά­λες» ή «φούσκες» (bubbles) οπότε η λογική στην αντι­με­τώ­πισή τους είναι αρκετά δια­φο­ρε­τική. Καταρ­χήν η όποια μετά­δοση στην τάξη είναι πλήρως ιχνη­λα­τί­σιμη και μπορεί να περιο­ρι­στεί με απλό περιο­ρι­σμό, ενώ στην εστίαση δημιουρ­γεί κατα κόρον «ορφανά» κρού­σματα.

Ένα θέμα που συζη­τεί­ται διαρκώς είναι: πόση είναι η επι­βά­ρυνση των απο­στά­σεων >1.5 μέτρου στις τάξεις 25 μαθητών σε σχέση με τις τάξης 15 μαθητών;

Για να βοηθήσω λιγάκι στην εξήγηση έχω φτιάξει ένα διά­γραμμα τάξης 15 μαθητών (δεξιά). Με πράσινα βελάκια δείχνω τις ανά 2 απο­στά­σεις του μαθητή στο πρώτο θρανίο με όλους τους μαθητές στην δίπλα σειρά (8 απο­στά­σεις), για λόγους ευκο­λίας δεν δείχνω τις υπό­λοι­πες με μαθητές τις ίδιας σειράς (6 απο­στά­σεις). Οι απο­στά­σεις του μαθητή αυτού είναι 14 και όλες υπερ­βαί­νουν το 1.5 μέτρο. Το σύνολο των απο­στά­σεων σε αυτήν την διάταξη είναι 120.

Όπως φαί­νε­ται και παρα­κάτω μία τάξη 25 μαθητών οι ανά 2 απο­στά­σεις είναι 325 με 13 να παρα­βαί­νουν το όριο του 1.5 μέτρου δηλαδή μόλις το 4% όλων των πιθανών συν­δυα­σμών. Αυτές οι «παρα­βά­σεις» είναι μόνο σε ορι­ζό­ντιο επίπεδο, και δεν επι­τρέ­πουν την μετά­δοση στον κάθετο άξονα τη τάξης.

Συνεπώς από αυτούς τους υπο­λο­γι­σμούς η μετα­τροπή της τάξης σε μέγεθος 15 ατόμων εξα­λεί­φει το 4% των ανά 2 απο­στά­σεων την ώρα του μαθή­μα­τος. Συγ­χρό­νως αυξάνει (σχεδόν διπλα­σιά­ζει) τον αριθμό των εκπαι­δευ­τι­κών ωρών που θα πρέπει να καλυ­φθούν από εκπαι­δευ­τι­κούς.

Το σενάριο λοιπόν δείχνει ότι για την πιθα­νό­τητα μετά­δο­σης απο­κλει­στικά και μόνο την ώρα της εκπαι­δευ­τι­κής δια­δι­κα­σίας προ­κει­μέ­νου να ρίξεις 4% τις κοντι­νές επαφές θα πρέπει να διπλα­σιά­σεις τον χρόνο έκθεσης των εκπαι­δευ­τι­κών.

Αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι η πρόθεση είναι πάντα το καλύ­τερο των μαθητών και των εκπαι­δευ­τι­κών αλλά προ­σω­πικά πιστεύω ότι η απά­ντηση δεν είναι τόσο απλή και δεν είμαι καθόλου σίγου­ρος ότι θα υπήρχε (και αν θα υπήρχε) σημα­ντικό κέρδος στην μείωση της μετά­δο­σης από 25 σε 15 όσον αφορά την μετά­δοση στα­γο­νι­δίων.

Αντι­πα­ρά­θεση Δερ­μι­τζάκη: «Γκίγκα δεν συμφωνώ με το μοντέλο σου»

Σε σχόλιο του κάτω από την ανάρ­τηση του κ. Μαγιορ­κίνη, ο συνά­δελ­φός του Μανώλης Δερ­μι­τζά­κης εξέ­φρασε την αντι­πα­ρά­θεσή του με τις απο­στά­σεις στις τάξεις τονί­ζο­ντας πως «όταν έχεις 25 άτομα σε ένα συγκε­κρι­μένο εμβαδόν αυξά­νεις την πιθα­νό­τητα κάποιος να είναι θετικός και επο­μέ­νως να μετα­δώ­σει σε κάποιο αριθμό άλλων μαθητών και μάλιστα μεγα­λύ­τερο από το αν η τάξη έχει 15 άτομα».

Ανα­λυ­τικά το σχόλιο του κ. Δερ­μι­τζάκη: «Γκίκα δε συμφωνώ με το μοντέλο σου. Όταν έχεις 25 άτομα σε ένα συγκε­κρι­μένο εμβαδόν αυξά­νεις την πιθα­νό­τητα κάποιος να είναι θετικός και επο­μέ­νως να μετα­δώ­σει σε κάποιο αριθμό άλλων μαθητών και μάλιστα μεγα­λύ­τερο από το αν η τάξη έχει 15 άτομα. Επίσης, επειδή τα παιδιά είναι ασυμ­πτω­μα­τικά κατά μεγάλο ποσοστό, εάν κάποιος θετικός βρεθεί σε μια τάξη 25 ατόμων, τότε σιωπηλά θα γίνεται μετά­δοση χωρίς να ανι­χνεύ­ε­ται. Τέλος όταν κάθε τάξη εχει 25 άτομα η είσοδος και έξοδος όπως και η παρου­σία στο διά­λειμμα θα είναι με μεγα­λύ­τερο συνω­στι­σμό από ότι αν είναι 12 η 15. Νομίζω υπάρχει κάθε λόγος να ξεκι­νή­σουν οι τάξεις με τα μισά παιδιά μέχρι να βρουν οι δάσκα­λοι και οι διευ­θυ­ντές τους αυτο­μα­τι­σμούς τους, και να γίνει μετά­βαση σε πλήρεις τάξεις».

Αντα­πά­ντηση Μαγιορ­κίνη: Δεν είναι τόσο απλό δυστυ­χώς

Η απά­ντηση από τον κ. Μαγιορ­κίνη δεν άργησε να έρθει εξη­γώ­ντας ουσια­στικά γιατί δεν παίζει τόσο ρόλο το εμβαδόν, αλλά οι απο­στά­σεις αυτές καθ’ αυτές.

«Δεν είναι τόσο απλό δυστυ­χώς. Δεν εξαρ­τά­ται από το εμβαδόν αλλά από τις ανά 2 απο­στά­σεις και το κέρδος πρέπει να ποσο­τι­κο­ποιεί­ται σε σχέση με το κόστος με νούμερα. Το να ξεκι­νή­σουμε με εκ περι­τρο­πής δυσκο­λεύει εξαι­ρε­τικά την εκπαι­δευ­τική δια­δι­κα­σία».