Απορρίφθηκε ένσταση υπάρξεως δολιότητας επαγγελματία που αιτήθηκε την υπαγωγή του στο νόμο Κατσέλη

Με απόφαση, που εξέδωσε χθες το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με την δια­δι­κα­σία της εκού­σιας δικαιο­δο­σίας, έγινε δεκτή η έφεση που άσκησε ένας κάτοι­κος της Καρ­πά­θου για την ακύρωση απο­φά­σεως του Ειρη­νο­δι­κείου Ρόδου, που απέρ­ριψε την υπαγωγή του στο νόμο περί υπερ­χρε­ω­μέ­νων νοι­κο­κυ­ριών κρί­νο­ντας μεταξύ άλλων ότι είχε δολίως λάβει μεγάλα δάνεια γνω­ρί­ζο­ντας ότι αδυ­να­τούσε να τα απο­πλη­ρώ­σει.

Εκκαλών στην υπόθεση είναι συγκε­κρι­μένα ένας κάτοι­κος της Καρ­πά­θου που παρα­στά­θηκε δια του δικη­γό­ρου κ. Σπύρου Σαλα­μα­στράκη και εφε­σί­βλητη η Τράπεζα Πει­ραιώς Α.Ε.. Προ­σθέ­τως παρεμ­βαί­νουσα στην υπόθεση ήταν η εται­ρεία «Intrum Hellas Α.Ε. Δια­χει­ρί­σεις Απαι­τή­σεων από δάνεια και πιστώ­σεις» που παρα­στά­θηκε δια του δικη­γό­ρου της κ. Ιωάννη Πάππου.

Ο εκκαλών κατέ­θεσε στο Ειρη­νο­δι­κείο Ρόδου την από 16.06.2017 αίτησή του, επί της οποίας εκδό­θηκε ορι­στική απόφαση του Ειρη­νο­δι­κείου Καρ­πά­θου, που την απέρ­ριψε. Κατά της απο­φά­σεως αυτής παρα­πο­νέ­θηκε με έφεση.

‏Η εφε­σί­βλητη, με τις προ­τά­σεις της στον πρώτο βαθμό, προ­έ­βαλε την ένσταση υπάρ­ξεως δολιό­τη­τας στο πρόσωπο του αιτού­ντος, εκθέ­το­ντας ότι προέβη σε αλό­γι­στο υπερ­δα­νει­σμό, ο οποίος υπε­ρέ­βαινε τις δυνα­τό­τη­τες του οικο­γε­νεια­κού εισο­δή­μα­τος και προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του, έτσι ώστε ήδη κατά τη λήψη δανείων να μην είναι σε θέση να τα απο­πλη­ρώ­σει σε βάθος χρόνου.

Ειδι­κό­τερα, έλαβε τα επίδικα δάνεια από τον Ιούλιο έως τον Σεπτέμ­βριο του 2006, οπότε δεν είχε μόνιμη και σταθερή εργασία ούτε εικόνα για τη μακρο­πρό­θε­σμη δυνα­τό­τητα απο­πλη­ρω­μής τους, έλαβε δε και κατα­να­λω­τικό δάνειο, το οποίο δεν είχε άλλο σκοπό από τη δια­βί­ωσή του, με τρόπο άνω των δυνα­το­τή­των του και σε κάθε περί­πτωση πολυ­τελή σε σχέση με τα μηνιαία εισο­δή­ματά του και ακόμη και αν ληφθεί υπόψη το μετα­γε­νέ­στερο εισό­δημα του έτους 2007, σε καμία των περι­πτώ­σεων δεν θα μπο­ρούσε να εξο­φλή­σει τις υπο­χρε­ώ­σεις του έναντι της τρά­πε­ζας.

Ο ισχυ­ρι­σμός αυτός, όπως ανα­φέ­ρε­ται στην απόφαση είναι πρω­τί­στως αόρι­στος ενώ περαι­τέρω το πρω­το­βάθ­μιο Δικα­στή­ριο, που έκρινε, καταρ­χάς, παρα­δε­κτή την ένσταση υπάρ­ξεως δολιό­τη­τας στο πρόσωπο του αιτού­ντος, έσφαλε.

Ο αιτών ηλικίας 49 ετών είναι νυμ­φευ­μέ­νος και από προη­γού­μενο γάμο έχει απο­κτή­σει δύο ανήλικα τέκνα, η δε σύζυγός του, έχει απο­κτή­σει επίσης από προη­γού­μενο γάμο, ένα ανήλικο τέκνο.

Εργά­ζε­ται ως ελεύ­θε­ρος επαγ­γελ­μα­τίας και η σύζυγός του δεν εργά­ζε­ται ενώ δια­μέ­νει σε μισθω­μένη οικία, με μηνιαίο μίσθωμα ποσού 180 ευρώ.

Το δε μηνιαίο κόστος δια­βί­ω­σής του ανέρ­χε­ται στο ποσό των 800 ευρώ περίπου.

Οφείλει σε δάνεια συνο­λικά το ποσό των 543.925,25 ευρώ, οι απαι­τή­σεις έχουν μετα­βι­βα­σθεί, στην αυτο­τε­λώς προ­σθέ­τως παρεμ­βαί­νουσα ως ειδικής δια­δό­χου της τρά­πε­ζας.

Απο­δεί­χθηκε ότι οι δανειο­δο­τή­σεις του έλαβαν χώρα κατά το έτος 2006, ήτοι μία χρονική περίοδο, η οποία ανά­γε­ται χρονικά αρκετά πριν από την έναρξη της οικο­νο­μι­κής κρίσης και μάλιστα σε έτη οικο­νο­μι­κής ευφο­ρίας.

Τα εισο­δή­ματά του χαρα­κτη­ρί­ζο­νταν από μία σχετική στα­θε­ρό­τητα και δεν προ­οιώ­νι­ζαν την ραγδαία πτώση που επα­κο­λού­θησε, την επόμενη δεκα­ε­τία.

Παράλ­ληλα, ήταν κάτοχος υπο­λο­γί­σι­μης ακί­νη­της περιου­σίας της οποίας, σημειω­τέον, η αντι­κει­με­νική αξία σήμερα ανέρ­χε­ται στο συνο­λικό ποσό των 110.000 ευρώ περίπου και τότε η εμπο­ρική θα ήταν ακόμα μεγα­λύ­τερη, του­λά­χι­στον στο διπλά­σιο της αντι­κει­με­νι­κής αξίας.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι το οικο­νο­μικό προφίλ του τόσο από πλευράς εισο­δη­μά­των όσον και από πλευράς εξα­σφά­λι­σης των τυχόν επι­σφα­λειών σαφώς και επέ­τρεπε την δανειο­δό­τησή του. Επίσης, δεν απο­δεί­χθηκε ότι σκόπευε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει το ποσό του δανεί­σμα­τος για την δια­τή­ρηση ενός υψηλού επι­πέ­δου πολυ­τε­λούς ζωής το οποίο δεν προσήκε σε ‏αυτόν.

Το δικα­στή­ριο με την απόφασή του έκανε δεκτή εν μέρει την έφεσή του και ρυθ­μί­ζει τα χρέη του με τον ορισμό μηνιαίων κατα­βο­λών, συνο­λι­κού ποσού 600 ευρώ.

Δια­τά­ζει την, εντός ενός έτους από την ανάληψη των καθη­κό­ντων του εκκα­θα­ρι­στή, εκποί­ηση δια ελεύ­θε­ρης πώλησης μίας τριώ­ρο­φης οικο­δο­μής ιδιο­κτη­σίας του με ελά­χι­στο τίμημα 100.000 ευρώ.

Ορίζει εκκα­θα­ρι­στή της περιου­σίας του έναν δικη­γόρο της Ρόδου.

Υπο­χρε­ώ­νει τον αιτού­ντα να κατα­βά­λει για τη διάσωση της κατοι­κίας του στην εφε­σί­βλητη το ποσό των 79.000 ευρώ, η απο­πλη­ρωμή του οποίου θα γίνει σε 15 χρόνια με 180 ισό­πο­σες μηνιαίες δόσεις των 438,88 ευρώ εκάστη.

Εξαιρεί της ρευ­στο­ποί­η­σης την υπό­λοιπη κινητή και ακίνητη περιου­σία του.