Ιωάννης Φλεβάρης: Φρεγάτα Ρόδος!

Ο μεγάλος Αλε­ξαν­δρι­νός, στο ποίημα του «Επά­νο­δος από την Ελλάδα» με λυρισμό και στο­χα­σμό συνάμα, υμνεί την θάλασσά μας, την μεγάλη Μεσό­γειο.

«Του­λά­χι­στον στην θάλασσά μας πλέουμε·

νερά της Κύπρου, της Συρίας, και της Αιγύ­πτου,

αγα­πη­μένα των πατρί­δων μας νερά».

Ο Κων­στα­ντί­νος Καβάφης απο­τε­λεί δια­χρο­νικά ζωντανό σύν­δε­σμο Ελλάδας και Αιγύ­πτου. Τα βήματά του στην Αλε­ξάν­δρεια και στο Κάιρο ακο­λού­θη­σαν από άλλη σκοπιά, όχι του πολι­τι­σμού αλλά της διπλω­μα­τίας, οι Υπουρ­γοί Εξω­τε­ρι­κών των δυο γει­το­νι­κών χωρών, Νίκος Δένδιας και Σάμεχ Σούκρι υπο­γρά­φο­ντας μετά από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις 13 στάσεων και 15 ετών, την οριο­θέ­τηση θαλασ­σίων ζωνών και την χάραξη Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης (ΑΟΖ), ανα­γνω­ρί­ζο­ντας εμπρά­κτως τη Σύμβαση του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασ­σας.

Υπη­ρε­τώ­ντας κοινό σκοπό, Ελλάδα και Αίγυ­πτος συμ­φώ­νη­σαν την Πέμπτη 6 Αυγού­στου 2020, την εορτή του Σωτήρος Χριστού κατά το ημε­ρο­λό­γιο, στο­χευ­μένα σε μερική θαλάσ­σια οριο­θε­τική γραμμή, προ­τάσ­σο­ντας προ­φα­νώς τον «τορ­πι­λι­σμό» του δια­βό­η­του τουρ­κο­λι­βυ­κού μνη­μο­νίου με ισχυρή νομικά δια­κρα­τική συμ­φω­νία εδρα­ζό­μενη στο Δίκαιο της Θάλασ­σας, στην κυριαρ­χία και το κοινό συμ­φέ­ρον δυο εκ των αρχαιο­τέ­ρων και ισχυρών χωρών της Μεσο­γείου.

Απί­θα­νες επι­νο­ή­σεις στε­ρού­με­νες παντε­λώς νομικής βάσης όπως ο «διά­δρο­μος» που συνδέει δυο μη γει­το­νι­κές χώρες όπως η Τουρκία με την Λιβύη, «εξα­φα­νί­ζο­ντας» ως δια μαγείας τα μεγάλα Ελλη­νικά νησιά που παρεμ­βάλ­λο­νται και την δεδο­μένη επήρειά τους, δεν μπορούν πλέον να σταθούν ενώπιον οποιου­δή­ποτε Διε­θνούς Δικαιο­δο­τι­κού Δικα­στη­ρίου ή Οργάνου. Τούτο ισχύει ακόμα και αν η χώρα που επι­νό­ησε, επέ­βαλλε στην καταρ­ρέ­ουσα το 2019 Κυβέρ­νηση της Τρί­πο­λης έναντι στρα­τιω­τι­κής υπο­στή­ρι­ξης και επι­χει­ρεί να επι­βάλ­λει το Τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο, θελήσει να θεμε­λιώ­σει διεθνή νομική διαφορά και να αιτηθεί δικα­στική κρίση. «Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα»…

Χωρίς να έχουν γίνει πλήρως γνωστές όλες οι παρά­με­τροι της συμ­φω­νίας, είναι σαφές ότι κατο­χυ­ρώ­νε­ται η επήρεια των Ελλη­νι­κών νησιών σε θαλάσ­σιες ζώνες και η Ελλάδα απο­τυ­πώ­νει τα κυριαρ­χικά της δικαιώ­ματα στον χάρτη της Ανα­το­λι­κής Μεσο­γείου. Η οριο­θέ­τηση είναι τμη­μα­τική, δηλαδή απο­τε­λεί τμήμα συνο­λι­κής μετα­γε­νέ­στε­ρης οριο­θέ­τη­σης μεταξύ των δύο χωρών μεταξύ 26ου και 28ου μεσημ­βρι­νού που τέμνει την Ρόδο και εμβα­θύ­νουν την σχέση και τη στρα­τη­γική συμ­μα­χία μεταξύ τους.

Πολλοί διε­θνο­λό­γοι ανα­λυ­τές ανέ­πτυ­ξαν και θα ανα­πτύ­ξουν θέσεις και αντι­θέ­σεις για το θέμα της θαλάσ­σιας οριο­θέ­τη­σης Ελλάδας-Αιγύπτου που αναμ­φί­βολα και αντι­κει­με­νικά απο­τε­λεί μια ιστο­ρική συμ­φω­νία για την Ελλη­νική διπλω­μα­τία και εξω­τε­ρική πολι­τική αφού τερ­μα­τί­ζε­ται εκκω­φα­ντικά μια μακρά περί­ο­δος αποχής και αδρά­νειας της Ελλάδας από την Μεσό­γειο και τις οριο­θε­τή­σεις των ΑΟΖ. Πέραν τούτου η συμ­φω­νία βρί­σκε­ται σε αντί­θετη κατεύ­θυνση με τους θια­σώ­τες και υπο­στη­ρι­κτές της «πολι­τι­κής κατευ­να­σμού» της Τουρ­κίας, του πάντα «ακα­τάλ­λη­λου» χρόνου της «ανε­παρ­κούς» υπο­στή­ρι­ξης εθνικών θέσεων με προβολή ανυ­πο­χώ­ρη­των μαξι­μα­λι­στι­κών θέσεων που οδη­γού­σαν επί δεκα­ε­τίες σε ναυάγια την προ­σπά­θεια χάραξης θαλασ­σίων συνόρων με τις γει­το­νι­κές χώρες και επέ­τρε­ψαν την τερα­το­γέ­νεση του τουρ­κο­λι­βυ­κού μνη­μο­νίου. Σε κάθε περί­πτωση η στρα­τη­γική αυτή της Τουρ­κίας, που εντάσ­σε­ται στο σχέδιο «mavi vatan» έστω και χωρίς ερεί­σματα νομι­μό­τη­τας παρά μόνο με την προβολή «σκληρής» γεω­πο­λι­τι­κής ισχύος, απε­τέ­λεσε κατα­λύτη που αφύ­πνισε τους τρίτους δρώντες στην λεκάνη της Μεσο­γείου και μεταξύ αυτών την Ελλη­νική διπλω­μα­τία που μέσα σε οκτώ μήνες πέτυχε οριο­θε­τή­σεις (Ιταλία-Αίγυπτος) τις οποίες επί δεκα­ε­τίες δεν κατόρ­θωσε να επι­τύ­χει. Η ιδέα της «γαλά­ζιας πατρί­δας» δεν βρί­σκε­ται πλέον σε καλό δρόμο σε αντί­θεση με την προ­ο­πτική ανα­κή­ρυ­ξης Ελλη­νι­κής ΑΟΖ με την Κύπρο αφού ο βασικός λόγος ανα­βο­λής της απο­τε­λούσε η στρα­τη­γική επιλογή επί­τευ­ξης συμ­φω­νίας με την Αίγυπτο, που η Τουρκία «πολιορ­κούσε» επι­χει­ρώ­ντας να την επη­ρε­ά­σει για να υπο­γρά­ψει συμ­φω­νία με την ίδια, προ­σφέ­ρο­ντας «γη και ύδωρ» και όχι με την Ελλάδα την οποία τελικά επέλεξε η χώρα των Φαραώ. Η Τουρκία γνω­ρί­ζει ότι έμεινε μόνη στην περιοχή με τις αχα­λί­νω­τες και επι­θε­τι­κές διεκ­δι­κή­σεις της και απέ­να­ντί της ορθώ­νο­νται πια συμ­μα­χίες, ασπίδες και ξίφη που μετα­τρέ­πουν τον χάρτη σε «πεδίο» με όσα αυτό συνε­πά­γε­ται…

Κανένας όμως ανα­λυ­τής, του­λά­χι­στον απ΄ όσους έγραψαν έως σήμερα δεν ανα­φέρ­θηκε στον θεμε­λιώδη ρόλο της Ρόδου, στην επί­τευξη της τμη­μα­τι­κής αυτής συμ­φω­νίας. Η ενσω­μά­τωση της Δωδε­κα­νή­σου στον Εθνικό κορμό μετά την απε­λευ­θέ­ρωση και την λήξη του 2ου Παγκο­σμίου Πολέμου (Κύρωση της Συν­θή­κης Ειρήνης Παρι­σίων της 10-02-1947) απε­τέ­λεσε σπου­δαίο ιστο­ρικό γεγονός και ταυ­τό­χρονα πολ­λα­πλα­σια­στή ισχύος για το Ελλη­νικό κράτος. Είναι βέβαιο ότι η γεω­στρα­τη­γική δυνα­μική της επέ­κτα­σης των Ελλη­νι­κών ορίων έως το Νότιο Αιγαίο και την Ανα­το­λική Μεσό­γειο δεν εκτι­μή­θηκε αρχικά όσο έπρεπε από τις εκά­στοτε Ελλη­νι­κές Κυβερ­νή­σεις. Όσο όμως εμβα­θύ­νε­ται η δια­πί­στωση των πολ­λα­πλών ωφε­λειών της, τόσο η Ελλάδα πρέπει να ενι­σχύ­σει και να κατο­χυ­ρώ­σει την θέση της στον ζωτικών συμ­φε­ρό­ντων χώρο αυτόν της Επι­κρά­τειάς της. Τη Δωδε­κά­νησο. Κατάλ­ληλο εργα­λείο απο­τε­λεί η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, ένας πανί­σχυ­ρος θεσμός και οργα­νι­σμός που μπορεί και πρέπει να απο­τε­λέ­σει την ραχο­κο­κα­λιά κάθε ανα­γκαίας Ελλη­νι­κής δράσης, επέν­δυ­σης και νησιω­τι­κής πολι­τι­κής.

Εφαλ­τή­ριο του Ελλη­νι­σμού προς τούτο ήταν και θα είναι η πάντοτε ισχυρή, αυτο­δύ­ναμη και μεγάλη Ρόδος. Από την αρχαιό­τητα έως σήμερα η Ρόδος απο­τε­λεί σταυ­ρο­δρόμι πολι­τι­σμών, Διοι­κη­τικό και Οικο­νο­μικό Κέντρο, σημείο σπου­δαίας γεω­πο­λι­τι­κής σημα­σίας και δια­χρο­νικό πυλώνα του Ελλη­νι­κού έθνους. Κατ επέ­κτα­σιν ολό­κληρη η Δωδε­κά­νη­σος από το Αγα­θο­νήσι έως την Μεγίστη με την σπου­δαία και ανυ­πο­λό­γι­στη προ­σφορά στην επέ­κταση των θαλασ­σίων ορίων της Ελλάδας που πάντα ήταν ναυτικό κράτος και τώρα με την εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων του Δικαίου της Θάλασ­σας θα διεκ­δι­κή­σει όσα περισ­σό­τερα μπορεί με νόμιμες συμ­φω­νίες, αξιο­ποιώ­ντας το νησιω­τικό σύμπλεγμα του Καστελ­λο­ρί­ζου χάριν του οποίου εξα­κο­λου­θεί να βρί­σκε­ται στην Μικρά Ασία και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

Η Ρόδος απο­τε­λεί για πολλούς λόγους αβύ­θι­στη φρεγάτα της Ελλάδος στο Αιγαίο και την Μεσό­γειο. Δια­βά­ζο­ντας κανείς τα ονόματα των Ελλη­νι­κών φρε­γα­τών που βρί­σκο­νται σε υπη­ρε­σία όπως Ύδρα, Σπέτσαι, Ψαρά, Σαλαμίς και άλλα, δια­πι­στώ­νει ότι απου­σιά­ζει το όνομά της. Σε μια επόμενη ονο­μα­το­δο­σία νεό­τευ­κτων πολε­μι­κών πλοίων αυτού του τύπου που πρέπει άμεσα να απο­κτή­σει η Ελλάς για την αντι­με­τώ­πιση κάθε εξω­τε­ρι­κής απειλής, ας δοθεί όνομα που παρα­πέ­μπει στην πολύ­φερνη και ακρι­τική Δωδε­κά­νησο. Επι­λο­γές υπάρ­χουν πολλές, όσες και τα νησιά. Ηρωική Νήσος Κάσος, Μεγίστη ή Φρεγάτα Ρόδος.