Συνύπαρξη

Δυστυ­χώς, με αφορμή την ιστορία της μετα­τρο­πής της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, κάποιοι βρήκαν ευκαι­ρία να ξεσπά­σουν την οργή τους, με άκομψα έως και υβρι­στικά σχόλια, ενα­ντίον μου­σουλ­μά­νων της Ρόδου. Είναι άδικο, όχι μόνον για τους ανθρώ­πους αυτούς, αλλά και για τους Ροδίτες, οι οποίοι δίνουν μαθή­ματα αρμο­νι­κής συνύ­παρ­ξης, έχοντας εκπαι­δευ­τεί στην  πολυ­πο­λι­τι­σμι­κό­τητα και  πλήρη συνεί­δηση και σεβασμό για τον τρόπο που επι­κοι­νω­νού­νται ιδέες και νοήματα και εκφρά­ζο­νται δημιουρ­γικά σε δια­φο­ρε­τι­κούς πολι­τι­σμούς. Κάτι, που το κατά­λαβα ερχό­μενη στη Ρόδο,  έναν τόπο συνά­ντη­σης πολι­τι­σμών και θρη­σκειών, γιατί δεν είναι και πολύ απλό να το αντι­λη­φθείς όταν δεν το ζήσεις από κοντά, δεδο­μέ­νης και της προ­πα­γάν­δας που μας τυφλώ­νει.

Δυστυ­χώς δεν έχω φίλους Ροδίτες μου­σουλ­μά­νους, δεν έχω βιώματα ζωής και καθη­με­ρι­νό­τη­τας μαζί τους, γι’ αυτό ας αφήσω μια Ροδί­τισσα, την κυρία Ελενα Γιαν­νίκη, να μετα­φέ­ρει όσα οι Ροδίτες και οι Ροδί­τισ­σες είναι σίγουρο ότι συνυ­πο­γρά­φουν:

«Πήγα από το δημο­τικό, σχολείο με τη γλυκειά Μινέ, τις εφη­βι­κές παρέες γνώρισα τον Μεμέτ, αγο­ρά­σαμε το οικό­πεδο από την κυρία Χατιτζέ, ο κομ­μω­τής της μαμάς για χρόνια ήταν ο Αλή, τα νοστι­μό­τερα πιτάκια τα κάνει ο φούρνος του Ομέρ, το καθη­με­ρινό μου στέκι για καφέ και σνακ είναι στου αγα­πη­μέ­νου μου υπέ­ρο­χου κυρίου Ρετζέπ, το πιο ευγε­νικό χαμό­γελο του κέντρου της πόλης είναι της κόρης του της Χεσνά, συμπαθώ τόσο πολύ τον Σελ­τσούκ, τον Νετζίπ και τον Μπιρόλ τον χαμο­γε­λα­στό μας ιστιο­πλόο, τον ποιητή κύριο Σου­λει­μάν και μια από τις πιο αγα­πη­μέ­νες φίλες είναι η όμορφή μας Νιλάυ. Θα μπο­ρούσα να συνε­χίσω να περι­γράφω άλλα ονόματα. Και άλλα τόσα να περι­γρά­ψουν και άλλοι. Γιατί αυτή είναι η κοι­νό­τητά μας στη Ρόδο, ντόπιοι χρι­στια­νοί, μουσουλμάνοι- και κάποτε πολλοί Εβραίοι. Αυτή είναι η Ρόδος μας αιώνες. Επειδή δυστυ­χώς ξεθάρ­ρε­ψαν τις τελευ­ταίες μέρες ορι­σμέ­νοι ημι­μα­θείς και επι­κίν­δυ­νοι που ούτε καν ιστορία γνω­ρί­ζουν. Όποιος και όποια δηλη­τη­ριά­ζει επι­κίν­δυνα τις σχέσεις αυτές, μέσω δια­δι­κτύου, με κου­βέ­ντες ρατσι­στι­κές, δημιουρ­γώ­ντας οχετό , με αφορμή άλλα θλιβερά γεγο­νότα που δυστυ­χώς συμ­βαί­νουν στην περιοχή και πλη­γώ­νουν. Θα μας βρει απέ­να­ντι. Όλοι και όλες ενω­μέ­νοι.»