Ζητεί την απόρριψη της ένστασης Κωστόπουλου

Στην άσκη­ση πρό­σθε­της πα­ρέμ­βα­σης με την οποία ζη­τεί­ται η απόρ­ρι­ψη της της εν­στά­σε­ως, που υπέ­βα­λε ο δι­κη­γό­ρος κ. Φώτης Κω­στό­που­λος, υπο­ψή­φιος πρό­ε­δρος στις εκλο­γές του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου για την ακύ­ρω­ση του απο­τε­λέ­σμα­τος για την ανά­δει­ξη προ­έ­δρου και συμ­βού­λων και ει­δι­κό­τε­ρα του πρα­κτι­κού της εφο­ρευ­τι­κής επι­τρο­πής για την ανα­κή­ρυ­ξη των επι­τυ­χό­ντων συμ­βού­λων, προ­έ­βη το μέλος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου κ. Ιω­άνν­νης Σκλά­βος.

Η έν­στα­ση του κ. Κω­στό­που­λου, όπως έγρα­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, έχει προσ­διο­ρι­στεί για να συ­ζη­τη­θεί την 1η Απρι­λί­ου 2014, ενώ­πιον του 6ου τμή­μα­τος του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τεί­ου Πει­ραιώς.

Σύμ­φω­να με τα απο­τέ­λε­σμα, στις αρ­χαι­ρε­σί­ες για την ανά­δει­ξη προ­έ­δρου και συμ­βού­λων στον Δ.Σ Ρόδου εψή­φι­σαν 377 μέλη, σύμ­φω­να δε με το πρα­κτι­κό της εφο­ρευ­τι­κής επι­τρο­πής, εξ αυτών τα έγκυ­ρα ανήλ­θαν σε 358, τα άκυρα σε 5 και τα λευκά σε 14.

Ο ίδιος έλαβε 169 ψή­φους και ο έτε­ρος υπο­ψή­φιος κ. Κων/νος Σαρ­ρής και ανα­κη­ρυ­χθείς πρό­ε­δρος 189 ψή­φους, ήτοι έλαβε το 47,2% και ο εκλε­γείς συ­νυ­πο­ψή­φιός του το 52,8% των εγκύ­ρων ψήφων.

Πλην όμως με την ανα­κή­ρυ­ξη των εκλε­γέ­ντων συμ­βού­λων ο ίδιος δεν ανα­κη­ρύ­χθη­κε μέλος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λί­ου κα­τό­πιν, όπως υπο­στη­ρί­ζει, εσφαλ­μέ­νης ερ­μη­νεί­ας και εφαρ­μο­γής των δια­τά­ξε­ων του νέου Κώ­δι­κα περί δι­κη­γό­ρων και ει­δι­κό­τε­ρα του άρ­θρου 117 παρ. 3, το οποίο ερ­μη­νεύ­θη­κε εξ’ αντι­δια­στο­λής ότι ο ητ­τη­μέ­νος από τον πρώτο γύρο υπο­ψή­φιος πρό­ε­δρος δεν εκλέ­γε­ται σύμ­βου­λος ανε­ξάρ­τη­τα μά­λι­στα από το πο­σο­στό το οποίο έλαβε στην εκλο­γι­κή ανα­μέ­τρη­ση.

Ο κ. Σκλά­βος αφού ανα­φέ­ρε­ται στην πα­ρέμ­βα­σή του στις τρο­πο­ποι­ή­σεις στον Κώ­δι­κα περί Δι­κη­γό­ρων σχε­τι­κά με τη σύν­θε­ση των διοι­κη­τι­κών συμ­βου­λί­ων των Δι­κη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων, όπως αυτά προ­κύ­πτουν από τις εκλο­γές, το­νί­ζει ότι ο κ. Κω­στό­που­λος… «εστιά­ζε­ται ουχί κατά πρά­ξε­ως ή πα­ρα­λεί­ψε­ως του προ­σβαλ­λο­μέ­νου πρα­κτι­κού, αλλά ου­σια­στι­κά κα­τ΄αυ­τού του ιδίου του ισχύ­ο­ντος νε­ο­πα­γούς Νόμου 4194/2013, δηλ. του νέου Κώ­δι­κα περί δι­κη­γό­ρων, ο οποί­ος ψη­φί­στη­κε, χωρίς καμ­μία σχε­δόν πα­ρέμ­βα­ση στο τε­λι­κό κεί­με­νο, όπως αυτό πα­ρε­δό­θη, μετά από πο­λύ­χρο­νη με­λέ­τη και επε­ξερ­γα­σία των Δι­κη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων της χώρας. Δη­λα­δή απο­τε­λεί το κατ’ εξο­χήν νο­μο­θέ­τη­μα, του οποί­ου το κεί­με­νο εκ­φρά­ζει τη δια­τύ­πω­ση, το αλη­θές νόημα και την αληθή βού­λη­ση όχι μόνο του νο­μο­θε­τι­κού σώ­μα­τος, αλλά κυ­ρί­ως του ιδίου του δι­κη­γο­ρι­κού Σώ­μα­τος”.

Προ­σθέ­τει πα­ρα­πέ­ρα ότι «η μη εκλο­γή του ητ­τη­θέ­ντος υπο­ψη­φί­ου προ­έ­δρου στο νέο Κώ­δι­κα δια­φο­ρο­ποιεί­ται σε σχέση με τον προϊ­σχύ­σα­ντα κατά τούτο: Λόγω της κα­τάρ­γη­σης των συν­δυα­σμών και των πα­ρα­τα­ξια­κών ψη­φο­δελ­τί­ων με ρητή διά­τα­ξη στους Δι­κη­γο­ρι­κούς Συλ­λό­γους κάτω των 1000 μελών έπαυ­σε να ισχύ­ει η δυ­να­τό­τη­τα που υπήρ­χε να κα­τα­λαμ­βά­νει θέση συμ­βού­λου ο επι­κε­φα­λής ητ­τη­θέ­ντος συν­δυα­σμού με­τα­ξύ αυτών που συμ­με­τεί­χαν στις εκλο­γές, εφό­σον ελάμ­βα­νε του­λά­χι­στον μία έδρα, που δεν ίσχυε όμως και τότε για τον μη εκλε­γέ­ντα με­μο­νω­μέ­νο υπο­ψή­φιο Πρό­ε­δρο.

Τη δυ­να­τό­τη­τα αυτή, την οποία ο Έλ­λη­νας νο­μο­θέ­της πα­ρεί­χε δια­χρο­νι­κά στον επι­κε­φα­λής πα­ρα­τά­ξε­ως, γε­νι­κά σε όλες τις εκλο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες με συν­δυα­σμούς, απο­τε­λεί την κατά τη βού­λη­ση του νο­μο­θέ­του εξαί­ρε­ση του κα­νό­να, βάσει του οποί­ου ο υπερ­ψη­φι­σθείς εκλέ­γε­ται, ο δε ητ­τη­θείς δεν εκλέ­γε­ται”.

Επι­ση­μαί­νει πα­ρα­πέ­ρα ότι ο κ. Κω­στό­που­λος «θε­ω­ρεί εαυ­τόν αδι­κη­θέ­ντα και ζητά απο­κα­τά­στα­ση της φε­ρο­μέ­νης αυτής αδι­κί­ας πα­ρά­θε­το­ντας πλειά­δα βα­σι­κών συ­νταγ­μα­τι­κών και διε­θνών αρχών, οι οποί­ες, όπως πα­ρα­πο­νεί­ται, θε­ω­ρεί ότι πα­ρε­βιά­σθη­σαν κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του και ζητά να νο­μο­θε­τή­σει ου­σια­στι­κά το Δι­κα­στή­ριο Σας, κα­λύ­πτο­ντας το κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του ενι­στα­μέ­νου τάχα κενό νόμου (στην ουσία τρο­πο­ποιώ­ντας το νόμο, δι­καιο­δο­σία όμως ανή­κου­σα στο νο­μο­θε­τι­κό σώμα), ενώ είναι σαφές ότι ο νόμος όχι μόνο είναι πλή­ρης, αλλά είναι και υπερ­χει­λής, δια της τι­θε­μέ­νης εξαι­ρέ­σε­ως του, της οποί­ας ου­σια­στι­κά ο ενι­στά­με­νος ζητεί εκ νέου εξαί­ρε­ση, ενώ γνω­ρί­ζει ότι ακόμη και η ήδη υφι­στα­μέ­νη εξαί­ρε­ση, η οποία τέ­θη­κε για πρώτη φορά ως ευ­νοϊ­κή διά­τα­ξη σε μη επι­κε­φα­λής συν­δυα­σμού, με τη ρητή όμως και συ­γκε­κρι­μέ­νη προ­ϋ­πό­θε­ση, ότι δη­λα­δή αυτή ισχύ­ει μο­νά­χα για τον δεύ­τε­ρο συμ­με­τέ­χο­ντα και ητ­τη­θέ­ντα σε τυχόν επα­να­λη­πτι­κή εκλο­γή, μόνο κενό νόμου δεν δη­μιουρ­γεί, αλλά – αντί­θε­τα – σε θε­ω­ρη­τι­κό επί­πε­δο θα μπο­ρού­σε να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί (εν­νο­εί­ται για τις πε­ρι­πτώ­σεις μόνο επα­να­λη­πτι­κών εκλο­γών, πράγ­μα όμως που δεν ισχύ­ει στη προ­κει­μέ­νη δι­κα­στι­κή υπό­θε­ση) ως τυχόν άνιση αντι­με­τώ­πι­ση μόνο εις βάρος του τε­λευ­ταί­ου συμ­βού­λου, ο οποί­ος σε τέ­τοια πε­ρί­πτω­ση, αν και εκλεγ­μέ­νος, θα έχανε τη θέση του».