Επικίνδυνο τρίπτυχο

Της Νεκτα­ρίας Μπίλλη

Συχνά ανα­φε­ρό­μα­στε στον θεσμικό ρόλο της αντι­πο­λί­τευ­σης, στον συνταγ­μα­τικά κατο­χυ­ρω­μένο όπου ασκεί­ται με σκοπό να ελέγχει τις πράξεις και τις παρα­λή­ψεις της εκά­στοτε κυβέρ­νη­σης, να κατα­θέ­τει προ­τά­σεις εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νες και επαρκώς τεκ­μη­ριω­μέ­νες, να στη­λι­τεύει τα κακώς γενό­μενα και τεκται­νό­μενα, με κύριο άξονα την εύρυθμη λει­τουρ­γία του δημο­κρα­τι­κού πολι­τεύ­μα­τος.

Επο­μέ­νως η άσκηση της αντι­πο­λι­τευ­τι­κής ρητο­ρι­κής και πρα­κτι­κής επι­βάλ­λε­ται να είναι γόνιμη δημιουρ­γική, παρα­γω­γική, όχι στείρα και ανε­δα­φική, διότι αν αυτό συμβεί οδηγεί σε ατρα­πούς. Ιδιαί­τερα δε όταν η εκά­στοτε αντι­πο­λί­τευση προη­γή­θηκε ως κυβερ­νόν κόμμα, και αφού ξεκί­νησε ένδοξα και πολλά υπο­σχό­μενη ,αφού καλ­λιέρ­γησε μεγάλες ελπίδες και προσ­δο­κίες στον λαό, τάσ­σο­ντας όλα σε όλους, όταν της δόθηκε η εντολή δια­κυ­βέρ­νη­σης, «εμε­τρήθη, εζυ­γί­σθη και ευρέθη ελλιπής».

Σε κάθε οργα­νω­μένη χώρα είναι αδήριτη ανάγκη να υπάρχει παράλ­ληλα με μια σοβαρή κυβέρ­νηση και μια εξίσου σοβαρή αντι­πο­λί­τευση. Πολλώ δε μάλλον όταν η χώρα βρί­σκε­ται σε κομβικό σημείο και έχει να αντι­με­τω­πί­σει σοβα­ρούς κιν­δύ­νους που απει­λούν τη συνοχή, την κυριαρ­χία και την ασφά­λεια της, όπως παρε­μπι­πτό­ντως. Οι αντι­πο­λι­τευ­τι­κές κορώνες που λέγο­νται για να λέγο­νται δεν έχουν τόπο σε μια συγκυ­ρία εξόχως κρίσιμη και εξαι­ρε­τικά επι­κίν­δυνη. Οι παράτες και τα συν­θή­ματα καθώς και η «εξω­τι­κές» αγο­ρεύ­σεις είναι πλέον παρω­χη­μέ­νες, ανα­χρο­νι­στι­κές και βρίθουν θυμη­δίας.

Αυτή τη στιγμή η κυβέρ­νηση καλεί­ται να αντι­με­τω­πί­σει την επόμενη μέρα της υγειο­νο­μι­κής κρίσης –που παρόλο τη σωστή δια­χεί­ριση τίποτα δεν έχει τελειώ­σει αφού ο φόβος ενός πισω­γυ­ρί­σμα­τος παρα­μέ­νει υπαρκτός- τις επι­πτώ­σεις και τις προ­ε­κτά­σεις που επέφερε στην οικο­νο­μία, να λάβει τέτοια μέτρα ώστε να κρα­τη­θεί η χώρα όρθια και παράλ­ληλα έρχεται να προ­στε­θεί και η κρίση στα εθνικά θέματα, με τη διαρκώς κλι­μα­κού­μενη τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα, συν­θέ­το­ντας ένα εκρη­κτικό τρί­πτυχο κιν­δύ­νου.

Αντι­λαμ­βά­νε­ται κανείς ότι οι κατα­στά­σεις δεν επι­τρέ­πουν στείρες αντι­πα­ρα­θέ­σεις, δια­γκω­νι­σμούς και πάσης φύσεως λαϊ­κι­σμό απ΄όπου αυτός και αν προ­έρ­χε­ται.

Ο τόπος πρέπει να είναι κοινός και ο σκοπός ένας: Η χώρα να βγει όρθια δια­σφα­λί­ζο­ντας την εθνική κυριαρ­χία της. Κυρίως δε στα εθνικά θέματα η αντι­πο­λί­τευση πρέπει να στέ­κε­ται πλάι στην κυβέρ­νηση στή­νο­ντας ασπίδα προ­στα­σίας της χώρας απέ­να­ντι στους εξω­τε­ρι­κούς κιν­δύ­νους. Είναι εύλογη η άσκηση ελέγχου από την κάθε αντι­πο­λί­τευση αλλά παράλ­ληλα οφείλει να κατα­θέ­τει και τη δική της άποψη και αυτή να αξιο­λο­γεί­ται. Η άσκηση μικρο­πο­λι­τι­κής του εικο­σι­τε­τρα­ώ­ρου έχει περάσει ανε­πι­στρε­πτί και πλέον δεν πείθει. Τη δεδο­μένη στιγμή παρέ­χε­ται στην Ελλάδα, μέσω των μέτρων ανα­κού­φι­σης που δίδο­νται από την ΕΕ, μια μεγάλη ευκαι­ρία προ­κει­μέ­νου να προβεί σε ριζικές μεταρ­ρυθ­μί­σεις προ­κει­μέ­νου να αλλάξει το μοντέλο και τη δομή της. Συλ­λή­βδην λοιπόν το πολι­τικό σύστημα καλεί­ται σε εποι­κο­δο­μη­τική συστρά­τευση, προ­κει­μέ­νου να σχε­διά­σει για το μέλλον με γνώμονα το εθνικό και όχι το κομ­μα­τικό συμ­φέ­ρον.

Δυστυ­χώς η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση μετά τις εκλογές του περα­σμέ­νου Ιουλίου ψάχνει ακόμη την περ­πα­τη­σιά της, στε­ρού­μενη επι­χει­ρη­μά­των και απέ­χο­ντας τις περισ­σό­τε­ρες φορές από την πραγ­μα­τι­κό­τητα. Δείχνει να αδυ­να­τεί να συμ­βά­λει στον σχε­δια­σμό της επό­με­νης μέρας για μια σύγ­χρονη οικο­νο­μική ανά­πτυξη βασι­σμένη στη γνώση και στην και­νο­το­μία, αρνεί­ται να συμ­βά­λει στη δια­μόρ­φωση ενός και­νο­τό­μου και εκσυγ­χρο­νι­στι­κού συστή­μα­τος εκπαί­δευ­σης που παρέχει τη δυνα­τό­τητα στους μαθητές να λάβουν όσο το δυνατό περισ­σό­τερα εφόδια στη ζωή τους μέσα από το δημόσιο σχολείο, εφόδια τέτοια, που κάποιων εξ αυτών τα παιδιά τα έχουν εξα­σφα­λι­σμένα από τη φοίτηση τους σε δομές της ιδιω­τι­κής εκπαί­δευ­σης και με εξα­σφα­λι­σμέ­νες τις σπουδές τους στο εξω­τε­ρικό. « Η επέν­δυση στην παιδεία είναι θέμα εθνικής επι­βί­ω­σης» είπε ο Πρω­θυ­πουρ­γός και η αναφορά αυτή έχει ρίζες βαθιά στην ιστορία μας.

Ωρί­μα­σαν πλέον οι συν­θή­κες για να κάνει η χώρα ένα μεγάλο βήμα μπροστά. Για να δηλώνει ισότιμη με τα πλέον προηγ­μένα κράτη, για να απε­μπο­λή­σει παθο­γέ­νειες και αγκυ­λώ­σεις του παρελ­θό­ντος. Είναι πλέον η ώρα των ειδικών και της αρι­στείας. Και η αρι­στεία δεν είναι ρετσι­νιά.

Οι δημο­σκο­πι­κές απο­τυ­πώ­σεις δηλώ­νουν ότι οι Έλληνες πολίτες πιστεύ­ουν ότι έχουν την κυβέρ­νηση που τους αξίζει. Ήρθε η ώρα να έχουν και την αντάξια αντι­πο­λί­τευση.