A-τυπος και υπογραμμός: Συνταγή για γλυκό περγαμόντο

Οσο υπο­δε­χό­μα­στε πολι­τι­κούς -που απο­δε­δειγ­μένα με τις απο­φά­σεις τους έχουν φέρει τα νησιά μας σε δυσχερή θέση- σαν τις μελ­λο­ντι­κές συμπε­θέ­ρες που τρώνε γλυκό περ­γα­μό­ντο στο σαλόνι του σπιτιού τους και ανταλ­λάσ­σουν μεταξύ τους συντα­γές και φιλο­φρο­νή­σεις, μην περι­μέ­νετε να αλλά­ξουν και πολλά πράγ­ματα.

Το πρό­βλημα έγκει­ται στο γεγονός ότι μάλλον διστά­ζουμε να γίνουμε δυσά­ρε­στοι. Περίσ­σε­ψαν τα χαμό­γελα και οι φιλο­φρο­νή­σεις κατά την επί­σκεψη του Αλέξη Τσίπρα στη Ρόδο. Κι αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που συνέβη σε υποδοχή «υψηλών» επι­σκε­πτών.

Και από επι­σκέ­ψεις έχουμε χορ­τά­σει, και από συσκέ­ψεις έχουμε χορ­τά­σει και από υπο­σχέ­σεις έχουμε χορ­τά­σει. Καμία σύσκεψη από δαύτες τις επί­ση­μες δεν είχε ποτέ ουσια­στικό απο­τέ­λε­σμα. Ούτε και θα έχει ποτέ. Οσο ανάβουν τα φλας και γράφουν οι κάμερες όλα θα γίνο­νται για το θεα­θή­ναι.

Γιατί λοιπόν, να μη δοκι­μά­σουμε άλλη συνταγή για το… γλυκό; Να γίνουμε δυσά­ρε­στοι, να λείψουν τα λόγια τα πολλά και οι χει­ρα­ψίες και να παρου­σιά­σουμε την κατά­σταση όπως ακριβώς έχει.

Ή μήπως πιστεύ­ετε ότι οι προ­τά­σεις που κατα­θέ­τουμε έχουν καμία απήχηση και καμία χρη­σι­μό­τητα; Απο­λύ­τως καμία. Αν πρέπει ο κάθε αρχηγός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, ο κάθε εν δυνάμει πρω­θυ­πουρ­γός, ο κάθε πρό­ε­δρος κόμ­μα­τος, να πάρει το αερο­πλάνο και να πάει σε κάθε τόπο ξεχω­ρι­στά για να «ενη­με­ρω­θεί» για τα προ­βλή­ματα, τότε τι ρόλο παίζουν οι τοπικοί παρα­τη­ρη­τές, οι πολι­τευ­τές, οι βου­λευ­τές, οι κομ­μα­τι­κοί παρά­γο­ντες;

Καλές και οι επι­σκέ­ψεις, καλά και τα τρα­πε­ζώ­ματα αλλά με την ουσία τι θα γίνει; Ποιος θα ανα­λά­βει το κόστος να γίνει δυσά­ρε­στος; Δεν χρειά­ζο­νται πολλά λόγια. Αρκεί κάποιος να έφερνε μια πορ­το­κα­λάδα και μια από­δειξη στον τέως πρω­θυ­πουργό την ώρα που συνο­μι­λούσε με κατα­στη­μα­τάρ­χες στην Παλιά Πόλη για παρά­δειγμα, και να γίνουν προ­σθα­φαι­ρέ­σεις με μαθη­τι­κές πράξεις που κάνουν τα παιδιά στην τρίτη τάξη του δημο­τι­κού.

Το ζητού­μενο βέβαια δεν είναι ο τρόπος αλλά η πρόθεση να γίνει κανείς δυσά­ρε­στος.

Κανείς πρώην, νυν, επό­με­νος πρω­θυ­πουρ­γός, πρό­ε­δρος αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, γραμ­μα­τέας και φαρι­σαίος δεν θα τεθεί ενώπιον των ευθυνών του, όσο εμείς δεν θέτουμε προ­τε­ραιό­τη­τες.

Μέχρι τότε, ας ανταλ­λά­ζουμε συντα­γές με τους «υψηλούς» επι­σκέ­πτες μας, περισ­σό­τερο χρή­σι­μες θα τους φανούν, από τα υπο­μνή­ματα και τις προ­τά­σεις μας.