ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Στ. Γιάννιας: H συναρπαστική διαδρομή από τον Aρχάγγελο στα βασιλικά ανάκτορα και από εκεί στην Aμερική

Μαίρη Φώτη 9 λεπτά ανάγνωση
στεφανος γιαννας
H συναρπαστική διαδρομή από τον Aρχάγγελο στα βασιλικά ανάκτορα και από εκεί στην Aμερική

ΣΤ. ΓΙΑΝΝΙΑΣ

Ο κ. Στέ­φα­νος Γιάν­νιας, έχει μια συναρ­πα­στική δια­δρομή ζωής. Βρέθηκε από τον Αρχάγ­γελο στην προ­σω­πική ακο­λου­θία του βασιλιά Κων­στα­ντί­νου το 1966, από εκεί επέ­στρεψε στη Ρόδο και στη συνέ­χεια έφυγε στην Αμερική όπου έκανε “Big Businness” για να επι­στρέ­ψει ξανά στην πατρίδα το 1984. Παρότι γεν­νή­θηκε σε πλούσια οικο­γέ­νεια, όταν ο πατέρας του σκο­τώ­θηκε σε τροχαίο, η μητέρα του μεγά­λωσε τα τέσσερα παιδιά της με μεγάλες δυσκο­λίες. Ο ίδιος δεν συμ­βι­βά­στηκε ποτέ με τη φτώχεια. Δρα­στή­ριος κι εύστρο­φος, έγινε ένας από τους καλύ­τε­ρους ράφτες της Ρόδου. Τα κοστού­μια του έφτασαν μέχρι την Αυστρα­λία, με την τέχνη του εντυ­πω­σιά­στηκε ακόμα και ο διά­ση­μος ηθο­ποιός Γκρέ­γκορι Πεκ.

Η δεξιο­τε­χνία του στη ραπτική και η αγάπη του για τη γυμνα­στική τον οδή­γη­σαν στην αυλή του βασιλιά Κων­στα­ντί­νου. Εφυγε στην Αμερική με την γυναίκα της ζωής του, Μαρία, όπου έζησε το αμε­ρι­κά­νικο όνειρο και επέ­στρε­ψαν στη Ρόδο, το 1984.

Ο κ. Στέ­φα­νος Γιάν­νιας, ασυμ­βί­βα­στος μέχρι σήμερα και αγέ­ρω­χος, μιλά στη «δ» για τη δια­δρομή της ζωής του, τον μεγάλο του έρωτα για τη γυναίκα του, Μαρία και ανα­πο­λεί μνήμες από τη θητεία του στα ανά­κτορα.

Κύριε Γιάννια, πώς ένα παιδί από τη Ρόδο έφτασε στην αυλή του βασιλιά;

Αρχικά ήταν ο παππούς μου στη βασι­λική φρουρά. Όταν ήρθε η ώρα να πάω φαντά­ρος, ήρθε χαρτί από τα ανά­κτορα με το οποίο με προ­σκα­λού­σαν στην βασι­λική φρουρά. Ημουν 1.82, εμφα­νί­σι­μος, γυμνα­σμέ­νος, με καλά στοι­χεία και με κάλεσαν.

Πόσων ετών ήσασταν τότε;

19 στα 20.

Και φεύγετε από τον Αρχάγ­γελο και πάτε στα ανά­κτορα;

Φεύγω και πάω κανο­νικά για φαντά­ρος. Και αντί για φαντά­ρος, βρέθηκα στη βασι­λική φρουρά. Στην αρχή με κάλεσαν για μαυ­ρο­σκούφη και παρου­σιά­στηκα στο «Γουδή». Εμεινα για μια εβδο­μάδα και μετά πήγα τσολιάς στα βασι­λικά ανά­κτορα. Εμεινα τρεις μήνες εκεί, έδωσα εξε­τά­σεις και πέρασα από την απαι­τού­μενη εκπαί­δευση. Μετά ήρθε μια διαταγή, οι καλύ­τε­ροι, οι πιο γυμνα­σμέ­νοι και εμφα­νί­σι­μοι να πάνε στην προ­σω­πική βασι­λική ακο­λου­θία, ιππείς. Να μάθουμε δηλαδή ιππασία για να ακο­λου­θούμε τον βασιλιά στις εξόδους του.

Τον ζήσατε από κοντά λοιπόν. 

Ναι, από πολύ κοντά. Ηταν πολύ καλό παιδί. Είναι 4,5 χρόνια πιο μεγάλος από εμένα. Μια μέρα, ήρθε με το ελι­κό­πτερο στο Ιππο­δρό­μιο, όπου είχε το άλογό του. Πέρασε από δίπλα μου, τον καλω­σό­ρισα, τον χαι­ρέ­τησα. Κάπνιζε εκείνος. Εκεί που κάπνιζε, πέταξε το τσιγάρο, εγώ ήμουν 10 βήματα πιο μακριά και πήγα να βουτήξω τη γόπα για να καπνίσω και με είδε. Τότε μου λέει, “έλα εδώ παιδί μου”, και βγάζει το πακέτο και μου πρό­σφερε ένα τσιγάρο. Τότε εγώ ντρά­πηκα, του είπα ότι δεν καπνίζω και μου λέει, «τι δεν καπνί­ζεις, αφού πήγες να πάρεις τη γόπα από χάμω». Ομως με είδε ο διοι­κη­τής που είχα εκείνη τη μικρή συνο­μι­λία με τον βασιλιά και με κάλεσε να βγω στην αναφορά επειδή θεώρησε ότι ενό­χλησα την «Αυτού Μεγα­λειό­τητα». Εγώ όμως, του εξήγησα τι ακριβώς έγινε, ότι πήγα δηλαδή να πάρω τη γόπα και όχι να ενο­χλήσω τον βασιλιά. Μου είπε ότι επειδή ήμουν ειλι­κρι­νής, θα μου την χαρίσει! Αλλιώς κιν­δύ­νευα με 40 μέρες φυλακή!

Ηταν τόσο αυστηρά τα πράγ­ματα;

Βεβαίως, συγκε­κρι­μένο κούρεμα και ξύρισμα κάθε μέρα. Γινόταν έλεγχος με το βαμβάκι για το ξύρισμα. Θα σας διηγηθώ ένα περι­στα­τικό… Ημασταν στον θάλαμο και είχαμε κάθαρση οπλι­σμού. Ηρθε ένας από το Κιλκίς με δυο γαλόνια και μου είπε “μοδί­στρα, θα πας να καθα­ρί­σεις τις τουα­λέ­τες”. Μόνο οι τιμω­ρη­μέ­νοι, καθά­ρι­ζαν τις τουα­λέ­τες. Και του είπα “δεν είμαι τιμω­ρη­μέ­νος και δεν πάω”. Και γυρνάει τότε και μου λέει “μην σηκώ­νεις γλώσσα σε μένα, ιτα­λό­σπαρμα”. Οπως κρα­τούσα το όπλο, του δίνω μια και του άνοιξα το κεφάλι. Τότε έτρεξαν κάποιοι στον διοι­κητή, τον ενη­μέ­ρω­σαν για το περι­στα­τικό και μας κάλεσε στο γραφείο του. Βγήκαμε στην αναφορά και εξήγησα πώς έγιναν τα πράγ­ματα με τη μαρ­τυ­ρία και του θαλα­μο­φύ­λακα που ήταν μπροστά στο περι­στα­τικό. Ο διοι­κη­τής του έριξε 40 μέρες φυλακή και του ξήλωσε τα γαλόνια επειδή με είπε ιτα­λό­σπαρμα, λόγω της κατα­γω­γής μου από τη Ρόδο! Τον έβαλαν στο μπου­ντρούμι κι έβαλαν εμένα να τον φυλάω! Μετά μου ζήτησε συγ­γνώμη. Λόγω καλής δια­γω­γής, πήρε τα γαλόνια του πίσω.

Για ποια περίοδο μιλάμε;

Από το 1966 μέχρι το 1968. Στον ένα χρόνο που ήμουν στην βασι­λική ακο­λου­θία έγινε η Δικτα­το­ρία. Δύσκολη περί­ο­δος… Μετά διώξανε τον βασιλιά, μας βγάλανε τα γαλόνια, τη χρυσή κορώνα με το “Κ”. Μετά από κανένα μήνα μας τα ξανα­δώ­σανε, σαν ενθύμιο, ήμασταν η τελευ­ταία ακο­λου­θία του βασιλιά. Στη διάρ­κεια της θητείας μου είχα γνω­ρί­σει όλους τους διοι­κη­τές των ανα­κτό­ρων γιατί ήμουν καλός ράφτης και έρχο­νταν όλοι και τους έραβα κοστού­μια.

Εγώ πριν πάω στην βασι­λική ακο­λου­θία είχα δικό μου ατελιέ, στον Αρχάγ­γελο. Εκανα μόδες δικές μου, τα  κοστού­μια μου έφτασαν μέχρι την Αυστρα­λία!

Εχω μάθει ότι η αφρό­κρεμα της Ρόδου, ραβόταν σε εσάς.

Ναι και όχι μόνο. Εχω ράψει κοστού­μια για τον Γκρέ­γκορι Πεκ, τον Ντέι­βιντ Νίβεν και τους μεγά­λους ηθο­ποιούς που είχαν έρθει στη Ρόδο για την ταινία “Τα Κανόνια του Ναβα­ρόνε”. Εραψαν τα κοστού­μια τους σε ράφτες της Ρόδου. Εγώ τότε, δούλευα στον αεί­μνη­στο Μανώλη Χατζη­κων­στα­ντί­νου.

Και μετά ανοί­ξατε το ατελιέ στον Αρχάγ­γελο;

Ναι, και μετά με κάλεσαν στα ανά­κτορα. Οι αξιω­μα­τι­κοί έμαθαν ότι είμαι καλός ράφτης και μου έδωσαν το ραφείο της βασι­λι­κής φρουράς. Ερχόταν ο διοι­κη­τής, ο υπο­διοι­κη­τής, λοχίες, υπί­λαρ­χοι… Εραβα τα πολι­τικά τους κοστού­μια και στα παιδιά τους. Μου έδιναν άδειες και ερχό­μουν στη Ρόδο, εδώ -εκείνα τα χρόνια- θεω­ρού­σαν πολύ σημα­ντικό ότι ήμουν στη βασι­λική ακο­λου­θία. Από όλη την Ελλάδα ήμασταν 60 άτομα. Για να μάθουμε να ιππεύ­ουμε, περά­σαμε από πολύ σκληρή εκπαί­δευση, δεν τα κατά­φε­ραν όλοι. Μετά έγινα εκπαι­δευ­τής. Μια φορά το χρόνο, τα 10 καλύ­τερα άτομα κάναμε επι­δεί­ξεις. Καθόταν ο βασι­λιάς με όλο το επι­τε­λείο κι εμείς κάναμε γυμνα­στι­κές επι­δεί­ξεις. Είχαμε ένα άλογο με μακρύ καπί­στρι, στη μέση ήταν ένας φαντά­ρος που το κρα­τούσε και το άλογο έτρεχε σε κύκλους. Επρεπε λοιπόν ένας να πάει να πηδάει πάνω από το άλογο καθώς έτρεχε, από τη μια μεριά στην άλλη.Μετά έπρεπε να ανέ­βουμε όρθιοι πάνω στη σέλα του αλόγου ενόσω αυτό κάλπαζε! Γι αυτό ήμασταν μόνο 10 άτομα, κάναμε ακρο­βα­τικά, ήμασταν οι καλύ­τε­ροι.

Η αμοιβή σας ποια ήταν;

50 δρχ τον μήνα! Θυμάμαι τότε η μάνα μου, μου έστελνε 100 δραχμές τον μήνα κι από τον στρατό έπαιρνα 50 δρχ. Μου επέ­τρε­παν όμως να δουλεύω σε ένα ραφείο στου Ζωγρά­φου  κάποια απο­γεύ­ματα, απ’ όπου έπαιρνα 1.000 δρχ μισθό! Είχα και την αρρα­βω­νια­στι­κιά μου, την Μαρία που μου έστελνε δολάρια από την Αμερική. Στη Ρόδο ήταν δύσκολα τα πράγ­ματα αλλά εγώ είχα χρήματα τότε.

Η αρρα­βω­νια­στι­κιά σας πώς βρέθηκε στην Αμερική;

Τη γνώριζα από πριν. Οταν είχα το ραφείο στον Αρχάγ­γελο, πήγαινα στο χωριό της, την Μαλώνα, και για να ράβω ρούχα. Μια μέρα, πήγαμε με ένα φίλο στη Μαλώνα να δούμε σινεμά, γιατί τότε στον Αρχάγ­γελο δεν είχε. Οταν μπήκα, κάθισα στην άκρη και όπως έβλεπα τον κόσμο που έμπαινε, βλέπω μια μελα­χρινή με μακριά μαύρα μαλλιά, αμυ­γδα­λωτά μάτια καστανά, κούκλα! Αμέσως με χτύπησε ο έρωτας κατα­κού­τελα. Οταν έσβησαν τα φώτα στο σινεμά, γύρισε με κοίταξε, την κοίταξα, κι αυτό ήταν! Από τη χαρά μου χορο­πη­δούσα πάνω στο κάθισμα. Στο τέλος του σινεμά, όταν έφευγε, τη χαι­ρέ­τισα. Πού να ησυχάσω την άλλη μέρα! Πήγα στη Μαλώνα, και έψαχνα να τη βρω, γιατί δεν ήξερα ούτε το όνομά της. Ρωτώ­ντας, έμαθα ποια είναι και πού μένει και πήγα με το μηχα­νάκι. Ηταν στην αυλή, την είδα και με είδε, κι από εκείνη τη στιγμή είμαστε μαζί. Εκείνη ήταν 14 ετών και εγώ 18. Της έκανα καντά­δες κάτω από το σπίτι της, με μια κιθάρα. Της τρα­γου­δούσα τρα­γού­δια του Καζαν­τζίδη. Η Μαρία έφυγε στην Αμερική τον Ιανουά­ριο του 1966 και εγώ πήγα στα ανά­κτορα τον Αύγου­στο του ίδιου χρόνου. Οι γονείς της είχαν ήδη πάει στην Αμερική και μέχρι να γίνουν τα χαρτιά της Μαρίας, βρήκα καιρό…. και αρμέ­νιζα! Είχαμε αλλη­λο­γρα­φία κρυφά από τον μπαμπά της όταν έφυγε κι εκείνη, γιατί είχε αντιρ­ρή­σεις επειδή ήμουν Αρχαγ­γε­λί­της (γέλια)!

Ο πατέρας μου σκο­τώ­θηκε όταν ήμουν τεσ­σά­ρων ετών περίπου.. Ημασταν η πιο πλούσια οικο­γέ­νεια και γίναμε η πιο φτωχή όταν σκο­τώ­θηκε ο πατέρας μου, ο οποίος την εποχή εκείνη είχε δικό του φορτηγό. Στο σπίτι μας είχαμε την καρέκλα του δεσπότη, που ερχόταν στο σπίτι μας μετά τη λει­τουρ­γία και καθόταν εκεί. Είχαμε το πρώτο ραδιό­φωνο, τότε ήταν μεγάλη υπόθεση. Λει­τουρ­γούσε με μπα­τα­ρία αυτο­κι­νή­του. Μετά που σκο­τώ­θηκε ο πατέρας μου τα χάσαμε όλα, εγώ και τα τρία αδέλφια μου, ζήσαμε μεγάλη φτώχια.

Αρα η δια­δρομή είναι από τον Αρχάγ­γελο στα ανά­κτορα και από εκεί στην Αμερική;

Η Μαρία, μου έστελνε γράμ­ματα. Εντω­με­ταξύ εγώ πριν φύγω προ­σπα­θούσα να επι­κοι­νω­νήσω με τον πατέρα της, του έστελνα γράμ­ματα και δεν απα­ντούσε! Οπότε, πριν πάω στα ανά­κτορα, του έστειλα ένα τελευ­ταίο και του έγραψα «Κύριε Καρα­γιάννη, σου στέλνω το τελευ­ταίο μου γράμμα παρα­κα­λώ­ντας σε να αφήσεις την κόρη σου να με αγαπά, δια­φο­ρε­τικά αν σε κάποιον νέο συμβεί κάτι απρό­ο­πτο και δυσά­ρε­στο, θα φταίτε εσείς!». Σε αυτό το γράμμα μου απά­ντησε, κατά­λαβε ότι αγαπώ πραγ­μα­τικά τη Μαρία και μου είπε, «Τι να κάνω παιδί μου που η Μαρία είναι τόσες χιλιά­δες μίλια μακριά… Πήγαινε στο στρατό και όταν τελειώ­σεις με το καλό να κάνουμε το γάμο». Οταν πήρα αυτή την απά­ντηση τρε­λά­θηκα από τη χαρά μου, αμέσως πήγα αγόρασα  βέρες, πήγα στον νονό της και είπα σε όλο τον κόσμο ότι αρρα­βω­νια­στή­καμε! Αυτή η αγάπη παρα­μέ­νει μέχρι σήμερα έπειτα από 52 χρόνια.

Ο γάμος πότε έγινε;

Οταν τελεί­ωσα από την βασι­λική ακο­λου­θία, ήρθε η Μαρία από την Αμερική και ο γάμος έγινε στην Μαλώνα.

Εξα­κο­λου­θή­σατε να ράβετε, με αυτό το επάγ­γελμα ασχο­λη­θή­κατε…

Βεβαίως. Μετά το γάμο άνοιξα ραφείο στη Μαλώνα, είχα πολλή δουλειά. Μέχρι τις 3 τα  ξημε­ρώ­ματα καθό­μουν στο μαγαζί…

Και πώς πήρατε την απόφαση να πάτε στην Αμερική;

Στις 31 Ιανουα­ρίου του 1969 φύγαμε για την Αμερική όπου ήταν οι γονείς της Μαρίας. Εδώ στη Ρόδο ήταν δύσκολα εκείνα τα χρόνια, υπήρχε φτώχεια. Ηταν περί­ο­δος της Χούντας, που μας κυνη­γούσε, δεν μας άφηνε σε ησυχία. Εμένα με κυνη­γούσε επειδή ήμουν στη βασι­λική φρουρά.

Πότε επι­στρέ­ψατε στη Ρόδο;

Το 1984 πήραμε την απόφαση να επι­στρέ­ψουμε, όταν άρχισαν τα πράγ­ματα να γίνο­νται δύσκολα στην Αμερική με την έξαρση της εγκλη­μα­τι­κό­τη­τας και της βίας. Φοβή­θηκα για τα παιδιά. Πήραμε την απόφαση να αφή­σουμε πίσω τις δου­λειές μας, είχα δέκα καθα­ρι­στή­ρια τότε στη Βαλ­τι­μόρη. Big Businness, που λένε. Εκανα τότε 5.000 δολάρια καθαρά τον μήνα. Ηρθαμε στη Ρόδο κι εγκα­τα­στα­θή­καμε στη Μαλώνα. Μείναμε 8 μήνες, κι έπειτα αγόρασα καθα­ρι­στή­ριο στη Ρόδο και από τότε μείναμε εδώ.

Ποιο έντονα τι θυμάστε από την περίοδο στη βασι­λική ακο­λου­θία, ποιες είναι οι πιο ευχά­ρι­στες ανα­μνή­σεις;

Τις γυμνα­στι­κές επι­δεί­ξεις και την Αννα Μαρία και τον Κων­στα­ντίνο που τσου­γκρί­ζαμε αυγά το Πάσχα. Ηταν μια οικο­γε­νειακή ατμό­σφαιρα. Και η Αννα Μαρία ήταν μια κούκλα, μια πολύ ευγε­νική φυσιο­γνω­μία. Πολύ έντονα θυμάμαι και τις φορές που συνο­δεύ­αμε τον Κων­στα­ντίνο ως μέλη της βασι­λι­κής φρουράς.

Και η πιο δυσά­ρε­στη;

Αυτή που άνοιξα το κεφάλι του άλλου με το όπλο! Αλλά δεν μετά­νιωσα ποτέ. Δεν έχω μετα­νιώ­σει για τίποτα από όλα όσα έκανα στη ζωή μου.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.