«Για την Αριστοτέλεια Δόγκα η απονομή δικαιοσύνης αποτελεί στάση ζωής ήδη από τα παιδικά της χρόνια!»

Οταν η Αρι­στο­τέ­λεια Δόγκα, περ­νούσε ως παιδί τις καλο­και­ρι­νές της δια­κο­πές στη Ρόδο, τόπο κατα­γω­γής της μητέρας της, δεν θα φαντα­ζό­ταν ποτέ, ότι το όνομά της ως εισαγ­γε­λέας θα συν­δε­θεί μετέ­πειτα, με ένα από τα πιο φριχτά εγκλή­ματα στην ιστορία της Ελλάδας, που συνε­τε­λέ­σθη στο αγα­πη­μένο της νησί.

Η Αρι­στο­τέ­λεια, μαζί με τις άλλες δύο μεγα­λύ­τε­ρες αδελφές της, και τους αγα­πη­μέ­νους της γονείς, Βασί­λειο Δόγκα και Αικα­τε­ρίνη Τσι­ρι­γω­τάκη Δόγκα, έρχο­νταν τα καλο­καί­ρια για να συνα­ντή­σουν συγ­γε­νείς και φίλους και να περά­σουν ξέγνοια­στες στιγμές στη Ρόδο, μέχρι να επι­στρέ­ψουν στην Αθήνα όπου διέμενε η οικο­γέ­νεια.

Ευαί­σθητο παιδί η Αρι­στο­τέ­λεια… Όπως λέει στη «δ», ο αγα­πη­μέ­νος της εξά­δελ­φος κ. Μιλ­τιά­δης Τσι­ρι­γω­τά­κης, από μικρή ακόμα, πίστευε στην κοι­νω­νική δικαιο­σύνη, στην αλλη­λεγ­γύη, είχε ανα­πτύ­ξει ενσυ­ναί­σθηση από πολύ μικρή ηλικία.

Ο κ. Μ. Τσι­ρι­γω­τά­κης, που πέρασε τα καλο­καί­ρια της παι­δι­κής και εφη­βι­κής του ηλικίας με την Αρι­στο­τέ­λεια στη Ρόδο, δηλώνει υπε­ρή­φα­νος για την στάση που τήρησε καθ΄όλη τη διάρ­κεια της δίκης της Ελένης Τοπα­λούδη, σημειώ­νο­ντας ότι «δεν περί­μενε τίποτα δια­φο­ρε­τικό από μια γυναίκα που η απονομή δικαιο­σύ­νης απο­τε­λεί στάση ζωής, ήδη από τα παιδικά της χρόνια».

«Η Αρι­στο­τέ­λεια, υπη­ρε­τεί τη Δικαιο­σύνη από επιλογή. Από μαθή­τρια ακόμα, ήξερε πολύ καλά ποιο επάγ­γελμα θα ακο­λου­θή­σει. Ο πατέρας της Αρι­στο­τέ­λειας Δόγκα, Βασί­λειος Δόγκας, με κατα­γωγή από το Γαλα­ξίδι, ήταν ακα­δη­μαϊ­κός μεγάλου βελη­νε­κούς, ήταν καθη­γη­τής νευ­ρο­λο­γίας και ψυχια­τρι­κής, ήταν καθη­γη­τής των καθη­γη­τών. Ηταν ιδιο­κτή­της κλι­νι­κών και δια­τέ­λεσε διευ­θυ­ντής στο Ψυχια­τρικό Τμήμα των Φυλακών Κορυ­δαλ­λού. Δια­τέ­λεσε στενός συνερ­γά­της του δια­πρε­πούς Έλληνα νομικού, πανε­πι­στη­μια­κού και πολι­τι­κού, καθη­γητή Ποι­νι­κού Δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών Γεώρ­γιου Μαγκάκη στη διάρ­κεια της θητείας του στο Υπουρ­γείο Υγείας επί κυβερ­νή­σεως του Ανδρέα Παπαν­δρέου.

Η μητέρα της, Αικα­τε­ρίνη Τσι­ρι­γω­τάκη Δόγκα, αδελφή του πατέρα μου, είχε κατα­γωγή από τη Ρόδο. Απε­βί­ωσε το 2007. Η εισαγ­γε­λέας, πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη Ρόδο όπου ερχόταν με την οικο­γέ­νειά της για δια­κο­πές. Η γλυ­κυ­τάτη εξα­δέλφη μου είναι το τρίτο από τα κορί­τσια της οικο­γέ­νειας Δόγκα, ο αεί­μνη­στος πατέρας της, Βασί­λειος Δόγκας, της έδωσε το όνομα του πατέρα του, Αρι­στο­τέλη. Ο σύζυγός της, ο αεί­μνη­στος Γεώρ­γιος Π. Αση­μα­κό­που­λος, το ίδιο άμεμ­πτος στη διάρ­κεια του βίου του, όσο και η ίδια η Αρι­στο­τέ­λεια, απε­βί­ωσε το 2013. Ο αεί­μνη­στος, ήταν από τους ελά­χι­στους, πεντα­κά­θα­ρους, κρυ­στάλ­λι­νους ανθρώ­πους που έχω γνω­ρί­σει στην πολι­τική και που δεν απο­τε­λεί μόνο δική μου εκτί­μηση, αλλά είναι γενική δια­πί­στωση», λέει ο κ. Μ. Τσι­ρι­γω­τά­κης.

Ο σύζυγος της Εισαγ­γε­λέως Αρι­στο­τε­λείας Δόγκα, Γεώρ­γιος Π. Αση­μα­κό­που­λος, είχε δια­τε­λέ­σει γενικός γραμ­μα­τέας του υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης επί κυβερ­νή­σεων Α. Παπαν­δρέου (1981-1989). Είχε εκλεγεί βου­λευ­τής επι­κρα­τείας τον Ιούνιο του 1989. Σπού­δασε Νομικά στο Πανε­πι­στή­μιο της Αθήνας και το 1964 έγινε δικη­γό­ρος. Στα φοι­τη­τικά του χρόνια ανέ­πτυξε σοβαρή συν­δι­κα­λι­στική δράση, ανήκει στη γενιά του 114 και πήρε ενεργό μέρος στους δύο ανέν­δο­τους αγώνες του Γεωρ­γίου Παπαν­δρέου υπέρ της Δημο­κρα­τίας. Κατά τη διάρ­κεια της Δικτα­το­ρίας συνε­λή­φθη για την αντί­θεση του προς το καθε­στώς και φυλα­κί­σθηκε. Διε­τέ­λεσε μέλος του Προ­ε­δρείου της Ένωσης Δημο­κρα­τι­κών Δικη­γό­ρων Ελλάδος από την κατάρ­ρευση της Χούντας μέχρι τέλους του 1976, καθώς και μέλος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου του Δικη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Αθήνας από του έτους 1976 μέχρι τον Μάρτη του 1981.

Με την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ εντά­χθηκε από τους πρώτους κάτω από τη σημαία του και στη συνέ­χεια διε­τέ­λεσε μέλος του Κλα­δι­κού Γρα­φείου Επι­στη­μό­νων, μέλος του κέντρου Μελέτης και Δια­φώ­τι­σης, Γραμ­μα­τέας της Επι­τρο­πής Σύντα­ξης και Διά­δο­σης του προ­γράμ­μα­τος του Κινή­μα­τος καθώς και Ανα­πλη­ρω­τής Γραμ­μα­τέας του Τομέα Νομικής Κάλυψης αυτού. Από τον Νοέμβρη του 1981 μέχρι τέλη Μαΐου 1989 διε­τέ­λεσε Γενικός Γραμ­μα­τέας του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης. Ήταν στενός συνερ­γά­της των Ευάγ­γε­λου Γιαν­νό­που­λου και Μένιου Κου­τσό­γιωργα Στις εκλογές του Ιούνη 1989 εκλέ­χθηκε Βου­λευ­τής Επι­κρα­τείας του ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε δια­κε­κρι­μέ­νος ποι­νι­κο­λό­γος και άσκησε το λει­τούρ­γημα αυτό μέχρι και λίγους μήνες πριν από το θάνατό του.

«Η Αρι­στο­τέ­λεια, είναι ένας ακέ­ραιος άνθρω­πος με μεγάλη μόρφωση. Πορεύ­τηκε και πορεύ­ε­ται με τις εξαι­ρε­τι­κές βάσεις που έλαβε από την οικο­γέ­νειά της αρχικά και στην συνέ­χεια πορεύ­θηκε με τις ίδιες αρχές με τον εξαί­ρετο σύζυγό της, μέχρι που έφυγε από τη ζωή», λέει ο εξά­δελ­φός της στη «δημο­κρα­τική».

Ο κ. Μ. Τσι­ρι­γω­τά­κης, ανα­πο­λεί τα καλο­καί­ρια στο σπίτι της «γιαγιάς Αθήνας», όπου διέμενε η Αρι­στο­τέ­λεια με τις δύο αδελφές, την Αθηνά και την Βασι­λική, και τους γονείς της όταν έρχο­νταν από την Αθήνα. Ξέγνοια­στες στιγμές στην παραλία, καλο­και­ρι­νές βόλτες, γέλια και ευχά­ρι­στες στιγμές έχει να θυμάται, από τα παιδικά του χρόνια που είναι συν­δε­δε­μένα με την αγα­πη­μένη του εξα­δέλφη: «Από πολύ μικρή είχε δείξει τις ευαι­σθη­σίες της. Είχε φοβερή αδυ­να­μία στον πατέρα της, ο οποίος ήταν ένα τέρας μορ­φώ­σεως. Η Αρι­στο­τέ­λεια, είναι ένας άνθρω­πος ακέ­ραιος με το “Α” κεφα­λαίο, δεν έχει κανέναν και τίποτα ανάγκη, οδηγός της είναι η αλήθεια και η δικαιο­σύνη. Είναι τιμή μου που είναι εξα­δέλφη μου. Εχει γαλου­χη­θεί από μικρή να υπη­ρε­τεί και να υπο­στη­ρί­ζει το κοι­νω­νικό δίκαιο από τον πατέρα της και στη συνέ­χεια πορεύ­θηκε με τον σύντροφο της ζωής της, ο οποίος ήταν ένας από τους πλέον έντι­μους ανθρώ­πους που πέρασαν ποτέ από την πολι­τική».

Όπως αφη­γεί­ται στη «δ» ο κ. Μ. Τσι­ρι­γω­τά­κης, η εξα­δέλφη του από παιδί ακόμα, δεν μπο­ρούσε να δεχθεί το άδικο κι αυτό ήταν που την οδήγησε στην νομική. «Το άδικο την ενο­χλούσε από παιδί, δεν μπο­ρούσε να το δεχθεί. Το όνειρό της από μικρή ήταν να ακο­λου­θή­σει την νομική. Ως οικο­γέ­νεια είχαν πολύ μεγάλη οικο­νο­μική επι­φά­νεια και θυμάμαι την Αρι­στο­τέ­λεια από παιδί ακόμα να βοηθάει όποιον είχε ανάγκη και να φρο­ντί­ζει τα αδέ­σποτα…».

Σχο­λιά­ζο­ντας την κριτική που δέχθηκε η Εισαγ­γε­λέας για τις ανα­φο­ρές κατά την αγό­ρευσή της στη δίκη της Ελένης Τοπα­λούδη, ο εξά­δελ­φός της λέει ότι για τον ίδιον δεν απο­τέ­λεσε έκπληξη η «συναι­σθη­μα­τική φόρτισή της», διότι έτσι είναι σε όλη της την πορεία: «Ψυχή, αλήθεια και δίκαιο. Αυτά είναι τα χαρα­κτη­ρι­στικά που συν­θέ­τουν την προ­σω­πι­κό­τητα της Αρι­στο­τέ­λειας Δόγκα και έτσι πορεύ­ε­ται σε όλη της την ζωή».

Ο κ. Μιλ­τιά­δης Τσι­ρι­γω­τά­κης, κατα­λή­γο­ντας, εκτιμά ότι «η θεία δίκη» είναι εκείνη που μερί­μνησε για να δικα­στούν από Ρόδια εισαγ­γε­λέα οι βιαστές και δολο­φό­νοι της Ελενης Τοπα­λούδη: «Είμαι συγκλο­νι­σμέ­νος από το γεγονός, ότι ως θεία δίκη, ήρθε να απο­κα­τα­στή­σει το όνομα της Ρόδου και των Ροδίων, που διε­σύρ­θη­σαν από αυτούς τους δύο, μια Ροδί­τισσα δημόσια κατή­γο­ρος.

Η Ελένη πήρε φωνή, “επέ­στρεψε” στη Ρόδο, δικαιώ­θηκε από μια Ρόδια… Η κυρία εισαγ­γε­λεύς είναι και πνευ­μα­τική συγ­γε­νής μου πλέον, πέρα από την εξ αίματος συγ­γέ­νεια. Ως πρώην πρό­ε­δρος του ΔΟΠΑΡ, προ­τείνω στον Δήμο Ρόδου, να δώσει το όνομα της Ελένης Τοπα­λούδη, σε έναν δρόμο της πόλης μας. Επίσης προ­τείνω, στη μνήμη της, να δοθεί το όνομά της σε μια αίθουσα του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου ή ακόμα και να λει­τουρ­γή­σει νομική σχολή εδώ στη Ρόδο, στην πατρίδα του Ναυ­τι­κού Δικαίου το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα. Η Ρόδος δεν θα ξεχάσει την Ελένη Τοπα­λούδη», κατέ­ληξε ο κ. Τσι­ρι­γω­τά­κης.