Αναφορά στη συγγραφέα, εκπαιδευτικό και ποιήτρια Εύη Μελά –Αλεξιάδη, με αφορμή την ημέρα της μητέρας

Γράφει η Μαρία Του­λα­ντά -Παρισίδη

Για τον καθένα μας η μάνα είναι το κατα­φύ­γιο μας στις χαρές και τις λύπες. Είτε είναι δίπλα μας, ακόμα κι αν μας λείπει έχουμε την αίσθηση πως υπάρχει στο είναι μας και καθο­δη­γεί τη ζωή μας. Οι ΜΗΤΡΙΚΕΣ ΠΡΟΤΡΟΠΕΣ της Εύης, μου έδωσαν το ερέ­θι­σμα ν΄ αφιε­ρώσω γι αυτήν την ημέρα τους παρα­κάτω τρυ­φε­ρούς στίχους της Δωδε­κα­νή­σιας ποι­ή­τριας.

Οι ΜΗΤΡΙΚΕΣ ΠΡΟΤΡΟΠΕΣ είναι δημο­σιευ­μέ­νες στην ποι­η­τική συλλογή ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ(Αθήνα 2019). Εντυ­πω­σιά­ζει η ευαι­σθη­σία, ο απλός, λιτός και εύλη­πτος τρόπος που εκφρά­ζει τις σκέψεις και τα συναι­σθή­ματά της. Χωρίς περιττά στο­λί­δια, λιτά και κατα­νοητά, λέει πολλά και είναι σαν να στέλλει μηνύ­ματα, πολλές φορές και με συμ­βο­λι­σμούς. Οι 100 περίπου στίχοι αυτού του ποι­ή­μα­τος, μερι­κούς απ ΄ τους οποίους παρα­θέτω παρα­κάτω ξεδι­πλώ­νουν όλο τον πλούσιο εσω­τε­ρικό της κόσμο και οι προ­τρο­πές της, παραι­νέ­σεις, σαν θεϊκή ύπαρξη-ΜΑΝΑ- θέλει να τον προ­στα­τέ­ψει , να τον ενθαρ­ρύ­νει, να τον καθο­δη­γή­σει βοη­θώ­ντας τον ν΄ απο­κα­λύ­ψει τον ΑΝΘΡΩΠΟ που έχει μέσα του.

Γιε μου,

Σαν χάδι μητρικό τα λόγια μου, να σ΄ αγγί­ζουν για ενδυ­νά­μωση,

όταν θα προ­σπα­θείς να φτάσεις στο βάθος της ανθρώ­πι­νης ψυχής,

στα μύχια της σκέψης, για να γλυ­κά­νεις τον πόνο,

Τη θλίψη να μεταλ­λά­ξεις σε χαρά, το δάκρυ σε χαμό­γελο.

……….Η ύπαρξή μας, απ΄ τη στιγμή της γέν­νη­σης ,

έχει τη θυσία στην καθη­με­ρι­νό­τητα, αλλά και την ελευ­θε­ρία στις επι­λο­γές μας.

Ως θνητοί τα λάθη μας μικρά-μεγάλα- μας προ­σγειώ­νουν

Αλλά οι φιλο­δο­ξίες, μας βάζουν τα φτερά της ψευ­δαί­σθη­σης…………..

…Να θυμάσαι , γιε μου,

Η στήριξη της ανθρώ­πι­νης αδυ­να­μίας

Νάναι η προ­τε­ραιό­τητα της απο­στο­λής σου.

Δος του εφόδια- που δεν είναι υλικά- ν΄ ανα­ζη­τή­σει τα ιδανικά του.

Στήριξε τον , όταν κου­ρα­σμέ­νος ξαπο­σταί­νει…….

Από τις εκδό­σεις ΓΡΗΓΟΡΗ, Αθήνα 2019, εκδό­θηκε η ποι­η­τική συλλογή της κατα­ξιω­μέ­νης συνα­δέλ­φου εκπαι­δευ­τι­κού κ. Εύης Μελά- Αλε­ξιάδη. Η ποι­η­τική αυτή συλλογή είναι αφιε­ρω­μένη στα τρία παλι­κά­ρια της, τον Αλέ­ξαν­δρο, το Γιώργο, τον Πανα­γιώτη. Ο τίτλος της συλ­λο­γής «ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ», υπο­δη­λώ­νει και το βαθύ­τερο περιε­χό­μενο των ποι­η­μά­των της που έχουν χαρα­κτήρα στο­χα­στικό και βαθύ­τατα συναι­σθη­μα­τικό. Ακουμπά αλή­θειες της ζωής με ένα τρόπο που υπο­βάλ­λει τον ανα­γνώ­στη να σταθεί στον κάθε στίχο και να στο­χα­στεί μαζί της. Η ποι­ή­τρια γράφει κατα­θέ­το­ντας και προ­σω­πικά της βιώματα που εναλ­λάσ­σο­νται με χαρές και λύπες, συστα­τικά και τα δυο της ίδιας της ζωής.

Η προη­γού­μενη ποι­η­τική συλλογή της με τίτλο « Πρω­το­γεν­νή­ματα» , απέ­σπασε ευμε­νείς κρι­τι­κές από σημα­ντι­κούς επι­στή­μο­νες και λογο­τέ­χνες. Οικο­γε­νεια­κοί και επαγ­γελ­μα­τι­κοί λόγοι καθυ­στέ­ρη­σαν την έκδοση της ποι­η­τι­κής αυτής συλ­λο­γής.

«..Θ’ αφήσω τ’ απο­τυ­πώ­ματά μου στο χαρτί,

ένα χνάρι στην άμμο που το σβήνει το κύμα.

Πώς να εξα­γο­ράσω το χρόνο να σταθεί ;

Τον εφιάλτη του μέλ­λο­ντος που δεν θα υπάρχω να μην βιώνω ;

Σωτή­ριος ο επί­λο­γος , για να ελα­φρύ­νει της ψυχής το βάρος

στην ανα­πό­φευ­κτη αλλοί­ωση της ανά­μνη­σής μου

από επι­γό­νους, όταν κατα­γραφώ ως ανύ­παρ­κτη οντό­τητα.

Την ποι­η­τική συλλογή ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ, προ­λο­γί­ζει ο ομό­τι­μος καθη­γη­τής του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών Μ.Γ. Μερα­κλής και δεν του δια­φεύ­γουν όλα εκείνα τα στοι­χεία που πλου­τί­ζουν την ποίηση της Εύης. Ξεχω­ρί­ζουν τα δύο μεγέθη στη ζωή της , που φέρουν του­λά­χι­στον στα ίσα τη λύπη με τη χαρά. Τα παιδιά της, και η πατρίδα της η Κάρ­πα­θος.

Για τα τρία αστέρια που φωτί­ζουν νυχθη­με­ρόν τη στράτα που δια­βαίνω,

Για τους τρεις κρίνους που ευω­διά­ζουν, όλες τις εποχές του αέρα που αναπνέω,

Για τα τρία στη­ρίγ­ματα που ακουμπώ, κάθε φορά που κου­ρά­ζο­μαι,

Για τα τρία χαμό­γελα που γλυ­καί­νουν τα δάκρυα μου , όταν πονώ.

…Για τις τρεις αγκα­λιές που διώ­χνουν τους φόβους μου,

Για τις τρεις μορφές που συντρο­φεύ­ουν τις στιγμές μου……

Για τις τρεις δρο­σο­στα­λί­δες που δρο­σί­ζουν τις ρυτίδες μου…..

Για τον τόπο της, ΜΕΝΕΤΕΣ, χωριό μου

Σ΄ αυτόν τον τόπο, με τα σπίτια αμφι­θε­α­τρικά απ΄ την εκκλη­σία αντίκρυ

Ως « κοίλον θεάτρου» , αισθά­νε­σαι την ψευ­δαί­σθηση της αιω­νιό­τη­τας….

Στης βραχο-Παναγίας το προ­σκύ­νημα, υπο­τάσ­σεις την εγω­λα­τρία,

Επα­νε­ξε­τά­ζεις την εγκαρ­τέ­ρηση,

Και στην αγρυ­πνία του Δεκα­πε­νταύ­γου­στου, απα­λύ­νεις της ψυχής τον πόνο,

Εγκλω­βί­ζο­ντας την έπαρση…..

Η Εύη Μελά-Αλεξιάδη, εκπαι­δευ­τι­κός, γεν­νή­θηκε στην Αθήνα, αλλά κατά­γε­ται απ΄ την Κάρπαθο, όπου έζησε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια. Εισήχθη πρώτη με σειρά επι­τυ­χίας στη Ζωσι­μαία Παι­δα­γω­γική Ακα­δη­μία Ιωαν­νί­νων, όπου σπού­δασε με υπο­τρο­φία του Ιδρύ­μα­τος Κρα­τι­κών υπο­τρο­φιών και απε­φοί­τησε με άριστα. Στη συνέ­χεια εισήχθη στο Παι­δα­γω­γικό τμήμα του Εθνικού και Καπο­δι­στρια­κού Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών απ΄όπου απο­φοί­τησε με άριστα. Έκανε επίσης συμπλη­ρω­μα­τι­κές σπουδές Παι­δα­γω­γι­κής και Ψυχο­λο­γίας στο Πανε­πι­στή­μιο του Λον­δί­νου.

Συνέ­γραψε με τη συνερ­γα­σία δύο συνα­δέλ­φων της, έξι βιβλία για τη σχολική επα­νέ­νταξη παλιν­νο­στού­ντων μαθητών, με βάση σχετικό πρό­γραμμα των πανε­πι­στη­μίων Αθηνών και Ιωαν­νί­νων.

Πλούσιο το θεμα­το­λό­γιο των ποι­η­μά­των της, όπως και πολύ­πλευρη η προ­σφορά της στο χώρο των γραμ­μά­των, της εκπαί­δευ­σης και στην οικο­γέ­νεια. Επι­φυ­λάσ­σο­μαι για ευρύ­τερη αναφορά , γιατί πράγ­ματι αξίζει .