Ας το ξανασκεφτούν

Είναι η ώρα που περιµένουµε όλοι και συγ­χρό­νως η ώρα για την οποία αγω­νιούµε οι πε­ρισ­σό­τε­ροι. Τι θα συµβεί τώρα που θα βγού­με έξω από το σπίτι; Η ιδέα και µόνο ότι έχουµε απο­κλει­στεί από τις 13 Μαρ­τί­ου για να µας συ­να­ντή­σει αυτός ο ύπου­λος ιός αµέσως µετά, προ­κα­λεί άγχος. Κα­νείς στοι­χειω­δώς νο­ή­μων άν­θρω­πος δεν τρέ­φει την αυ­τα­πά­τη πως με ξε­μπερ­δέ­ψα­με μαζί του. Αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε πλή­ρως ότι ο ιός κι­νεί­ται αό­ρα­τος ανά­με­σά μας. Πως ένα ατύ­χη­μα αρκεί για να ξα­να­φου­ντώ­σει. Ευ­χό­μα­στε το θαυ­μα­τουρ­γό ελ­λη­νι­κό κα­λο­καί­ρι, ο ήλιος ο ηλιά­το­ρας, να τον απο­δυ­να­μώ­σει. Μα δεν πο­ντά­ρου­με σε αυτό. Έχου­με από­λυ­τη συ­νεί­δη­ση ότι ανα­μέ­νε­ται και δεύ­τε­ρος -και τρί­τος ίσως- γύρος. Προ­φα­νώς και η πο­λι­τεία δια­θέ­τει ή επε­ξερ­γά­ζε­ται ένα σχέ­διο . Τα ερωτήµατα όµως είναι πολλά µε βάση την επιµονή που δεί­χνουν οι ει­δι­κοί για την ανά­γκη προ­στα­σί­ας των ευ­πα­θών οµάδων, οι απο­ρί­ες παραµένουν. Για να ανοί­ξουν τα σχο­λεία απα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση είναι τα παι­διά να έχουν με­τα­ξύ τους απο­στά­σεις ασφα­λεί­ας. Αυτό ση­μαί­νει (του­λά­χι­στον) μισά παι­διά σε κάθε αί­θου­σα. Αυτό ση­μαί­νει ότι χρεια­ζό­μα­στε δι­πλά­σιες αί­θου­σες και δι­πλά­σιους εκ­παι­δευ­τι­κούς. Ακόμη και εάν την μία ημέρα πη­γαί­νουν τα μισά και την άλλη τα άλλα μισά αυτό ση­μαί­νει τε­λι­κά 10-15 ημέ­ρες μά­θη­μα. Αξί­ζει το ρίσκο από την στιγ­μή που τα παι­διά είναι ασυμ­πτω­μα­τι­κοί φο­ρείς; Επι­στρο­φή στο σχο­λείο ση­μαί­νει επι­στρο­φή στην αγκα­λιά, στους κολ­λη­τούς. Για ώρες. Με όλες τις συ­νέ­πειες που μπο­ρεί να έχει αυτό. Ας το ξα­να­σκε­φτούν λοι­πόν. Ας σκε­φτούν μέχρι τον Σε­πτέμ­βριο τους τρό­πους που θα ανοί­ξουν τα σχο­λεία ώστε να αντι­με­τω­πι­στούν όλοι οι πι­θα­νοί κίν­δυ­νοι. Πως θα δο­μη­θούν οι τά­ξεις, τι θα γίνει με δα­σκά­λους και κα­θη­γη­τές που έχουν υπο­κεί­με­να νο­σή­μα­τα, τι θα γίνει με τις υγειο­νο­μι­κές βόμ­βες που λέ­γο­νται τουα­λέ­τες δη­μο­σί­ων σχο­λεί­ων,  πως θα γί­νε­ται η απο­λύ­μαν­ση και ο κα­θα­ρι­σμός του σχο­λεί­ου, γιατί σε πολλά δεν υπάρ­χουν καν κα­θα­ρί­στριες, πως θα εναρ­μο­νι­στεί το ωρά­ριο γο­νιών-σχο­λεί­ου ώστε να μην πη­γαι­νο­φέρ­νουν τα παι­διά οι για­γιά­δες και οι παπ­πού­δες… Είναι αυτές με­ρι­κές μόνο από τις πα­ρα­μέ­τρους που δεί­χνουν πόσο δύ­σκο­λη είναι η εξί­σω­ση «σχο­λεία» και πως δεν χρειά­ζο­νται βια­σύ­νες.