Σακελλαροπούλου για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου: Διευρύνει τα όρια του σπιτιού μας, δίνει ρυθμό στον χρόνο

«Το βι­βλίο, είτε στη φυ­σι­κή είτε στην ψη­φια­κή του μορφή, μας κρατά συ­ντρο­φιά και μας στη­ρί­ζει ψυ­χο­λο­γι­κά στις συν­θή­κες απο­μό­νω­σης που βιώ­νου­με όλοι μας. Διευ­ρύ­νει τα όρια του σπι­τιού μας, δίνει ρυθμό στον χρόνο», ανα­φέ­ρει η Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας, Κα­τε­ρί­να Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου, σε ανάρ­τη­ση στην προ­σω­πι­κή σε­λί­δα της στο facebook, με την ευ­και­ρία της ση­με­ρι­νής Πα­γκό­σμιας Ημέ­ρας Βι­βλί­ου.

Η κ. Σα­κελ­λα­ρο­πού­λου, ση­μειώ­νει, με­τα­ξύ άλλων, ότι το βι­βλίο επι­βε­βαιώ­νει τη θέση-κλει­δί που κα­τέ­χει στη ζωή μας, ως μέσο πο­λι­τι­σμού, μά­θη­σης και από­λαυ­σης, με δυο λόγια ως μέσο ελευ­θε­ρί­ας. Επί­σης, εκ­φρά­ζει την πε­ποί­θη­σή της ότι αυτή η θέση θα δια­τη­ρη­θεί ακλό­νη­τη -και ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο ενι­σχυ­μέ­νη- και μετά την υπο­χώ­ρη­ση της παν­δη­μί­ας.

Το­νί­ζει, πα­ράλ­λη­λα, ότι η λο­γο­τε­χνία απο­τε­λεί μία βαθιά σχέση με τον εαυτό μας και μία σύν­δε­ση με τον εσω­τε­ρι­κό κόσμο μας, ενώ ξε­φυλ­λί­ζο­ντας ένα από τα αγα­πη­μέ­να βι­βλία της, το «Αδρια­νού Απο­μνη­μο­νεύ­μα­τα» της Μαρ­γκε­ρίτ Γιουρ­σε­νάρ, ξε­χω­ρί­ζει τη φράση «ανα­ζή­τη­σα την ελευ­θε­ρία πιο πολύ από τη δύ­να­μη, και τη δύ­να­μη μόνο γιατί ως ένα ση­μείο ευ­νο­εί την ελευ­θε­ρία» και πα­ρα­τη­ρεί ότι η συγ­γρα­φέ­ας κα­τορ­θώ­νει να απο­τυ­πώ­σει τον τρόπο με τον οποίο άσκη­σε την εξου­σία ένας Ρω­μαί­ος αυ­το­κρά­το­ρας, που δεν θέ­λη­σε να γίνει θεός γιατί εκτι­μού­σε απε­ριό­ρι­στα τον άν­θρω­πο μέσα του, ούτε και Καί­σα­ρας, γιατί θε­ω­ρού­σε, ως το τέλος, τον εαυτό του «υπάλ­λη­λο του Κρά­τους».

Ακο­λου­θεί ολό­κλη­ρη η ανάρ­τη­ση της Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας:

«Πα­γκό­σμια Ημέρα Βι­βλί­ου σή­με­ρα και ξε­φυλ­λί­ζο­ντας ένα από τα αγα­πη­μέ­να μου βι­βλία, το “Αδρια­νού Απο­μνη­μο­νεύ­μα­τα” της Μαρ­γκε­ρίτ Γιουρ­σε­νάρ, πέφτω πάνω στη φράση: «Ανα­ζή­τη­σα την ελευ­θε­ρία πιο πολύ από τη δύ­να­μη, και τη δύ­να­μη μόνο γιατί ως ένα ση­μείο ευ­νο­εί την ελευ­θε­ρία».

Μέσα σε λίγα λόγια, η συγ­γρα­φέ­ας κα­τορ­θώ­νει να απο­τυ­πώ­σει τον τρόπο με τον οποίο άσκη­σε την εξου­σία ένας Ρω­μαί­ος αυ­το­κρά­το­ρας που δεν θέ­λη­σε να γίνει θεός γιατί εκτι­μού­σε απε­ριό­ρι­στα τον άν­θρω­πο μέσα του, ούτε και Καί­σα­ρας, γιατί θε­ω­ρού­σε, ως το τέλος, τον εαυτό του “υπάλ­λη­λο του Κρά­τους”. Να συλ­λά­βει, καθώς γρά­φει η ίδια η Γιουρ­σε­νάρ, “μια ζωή γνω­στή, συ­μπλη­ρω­μέ­νη, κα­θο­ρι­σμέ­νη από την Ιστο­ρία” και να μας κάνει κι εμάς συμ­με­τό­χους της.

Αυτό δεν είναι η λο­γο­τε­χνία; Αυτό δεν είναι η ανά­γνω­ση; Μια βαθιά σχέση με τον εαυτό μας και μια σύν­δε­ση με τον εσω­τε­ρι­κό μας κόσμο. Γι­νό­μα­στε πολ­λοί όταν δια­βά­ζου­με, με­τέ­χου­με με χίλια πρό­σω­πα στην αν­θρώ­πι­νη πε­ρι­πέ­τεια. Αρ­χί­ζου­με να συ­νο­μι­λού­με με τον συγ­γρα­φέα και να κα­τα­νο­ού­με τι ση­μαί­νει ο άλλος, ο δια­φο­ρε­τι­κός από μας. Και βέ­βαια συ­σχε­τί­ζου­με τα βι­βλία που αγα­πή­σα­με με στιγ­μές από τη ζωή μας: Ένα τα­ξί­δι με πλοίο, μια πο­λύ­ω­ρη ανα­μο­νή σ’ έναν σταθ­μό, μια μα­κρι­νή πα­ρα­λία, μια μο­να­χι­κή βρα­διά, γό­νι­μες κου­βέ­ντες με φί­λους.

Η φε­τι­νή Πα­γκό­σμια Ημέρα του Βι­βλί­ου συ­μπί­πτει με μια πολύ δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο για όλον τον κόσμο. Μας λεί­πουν τα βι­βλιο­πω­λεία, οι δη­μό­σιες και δη­μο­τι­κές βι­βλιο­θή­κες, οι εκ­θέ­σεις βι­βλί­ου, όλοι αυτοί οι συ­ναρ­πα­στι­κοί χώροι που υπο­δέ­χο­νται και καλ­λιερ­γούν τις ανα­ζη­τή­σεις μας. Μας προ­βλη­μα­τί­ζει η κρίση στην οποία έχει πε­ριέλ­θει ολό­κλη­ρη η αλυ­σί­δα πα­ρα­γω­γής και δια­νο­μής του βι­βλί­ου. Μας λυπεί η μικρή εμ­βέ­λεια των δη­μό­σιων και δη­μο­τι­κών βι­βλιο­θη­κών μας, γιατί εν μέσω παν­δη­μί­ας θα μπο­ρού­σαν να απο­τε­λέ­σουν μια εξαι­ρε­τι­κή δίοδο συ­νά­ντη­σης του βι­βλί­ου με τους ανα­γνώ­στες του, μέσω του δα­νει­σμού. Μας ανη­συ­χεί η βιω­σι­μό­τη­τα των εκ­δο­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων, ιδίως των μι­κρό­τε­ρων, που συμ­βάλ­λουν στη ζω­ντά­νια και την ποι­κι­λο­μορ­φία του εκ­δο­τι­κού το­πί­ου.

Παρ’ όλ’ αυτά, είμαι αι­σιό­δο­ξη. Το βι­βλίο, είτε στη φυ­σι­κή είτε στην ψη­φια­κή του μορφή, μας κρατά συ­ντρο­φιά και μας στη­ρί­ζει ψυ­χο­λο­γι­κά στις συν­θή­κες απο­μό­νω­σης που βιώ­νου­με όλοι μας. Διευ­ρύ­νει τα όρια του σπι­τιού μας, δίνει ρυθμό στον χρόνο. Επι­βε­βαιώ­νει τη θέση-κλει­δί που κα­τέ­χει στη ζωή μας, ως μέσο πο­λι­τι­σμού, μά­θη­σης και από­λαυ­σης, με δυο λόγια ως μέσο ελευ­θε­ρί­ας. Πι­στεύω ακρά­δα­ντα ότι αυτή η θέση θα δια­τη­ρη­θεί, ακλό­νη­τη κι ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο ενι­σχυ­μέ­νη, και μετά την υπο­χώ­ρη­ση της παν­δη­μί­ας».

Πηγή: skai.gr