Κανονικοί άνθρωποι

Θα περί­μενε κανείς, με το που θα ορκι­ζό­ταν η κυρία Σακελ­λα­ρο­πού­λου, να μεταλ­λα­χθεί από κανο­νι­κός άνθρω­πος σαν όλους εμάς, σε κάτι επίσημο και από­μα­κρο. Όταν ανα­κοι­νώ­θηκε η υπο­ψη­φιό­τητά της, έκλεισε τον λογα­ρια­σμό που δια­τη­ρούσε της στο Facebook-κάτι που δεν ήταν σύνηθες στη χώρα μας για έναν ανώτερο δικα­στικό. Και όλοι τότε φαντά­στη­καν, πως θα φορέσει το  προ­σω­πείο που συχνά φορούν οι πολι­τι­κοί άρχο­ντες. Απ’ ότι φαί­νε­ται απέρ­ριψε κάθε τέτοια ιδέα. Από «Αικα­τε­ρίνη» όπως την γράφαμε τον πρώτο καιρό, θέλησε να παρα­μεί­νει  «Κατε­ρίνα», γρά­φο­ντας έτσι το όνομά της στην πρό­σκληση ορκω­μο­σίας, ξενί­ζο­ντας κάποιους. Επι­πλέον, όχι μόνον  επα­νερ­γο­ποί­ησε το Facebook της, αλλά άνοιξε και λογα­ρια­σμό και στο άλλο κοι­νω­νικό δίκτυο, το Twitter και κάνει κάτι που δεν έκανε κανένας Πρό­ε­δρος στο παρελ­θόν. Αρχισε με αναρ­τή­σεις της, εύγλωττα, σοβαρά, άμεσα και ουσια­στικά, με απλή γλώσσα,  να παρεμ­βαί­νει μέσα από εκεί γρά­φο­ντας για την επι­και­ρό­τητα που μας απα­σχο­λεί αυτό τον καιρό. Την ανάγκη να μένουμε σπίτι, διευ­κρι­νί­ζο­ντας πως αυτό σε τίποτε δεν θ’ αγγίξει τα δικαιώ­ματά μας και τις ελευ­θε­ρίες μας  στο μέλλον, πάντα με το βλέμμα στους αδύ­να­μους, μιλώ­ντας για τους για­τρούς και νοση­λευ­τές αλλά και για όλους όσους είναι ανα­γκα­σμέ­νοι να εργά­ζο­νται και να μας εξυ­πη­ρε­τούν, για τον κίνδυνο της κακο­ποί­η­σης γυναι­κών και παιδιών τις ημέρες της καρα­ντί­νας,  για ψηφια­κές βόλτες που μπο­ρούμε να κάνουμε μένο­ντας σπίτι σε Μουσεία και χώρους πολι­τι­σμού, για το μετά και για την ανάγκη ενί­σχυ­σης των πλέον οικο­νο­μικά αδυ­νά­των, των μικρών επι­χει­ρή­σεων, των ηλι­κιω­μέ­νων, την έννοια να μη χαθούν θέσεις εργα­σίας, κάτι που επα­νέ­λαβε στον Πρω­θυ­πουργό στην συνο­μι­λία τους προχθές. Αυτές τις δύσκο­λες ώρες της ανθρω­πό­τη­τας χρεια­ζό­μα­στε ακριβώς τέτοια βαθιά ανθρώ­πινα μηνύ­ματα από τους ηγέτες μας. Αυτή την απλή ανθρώ­πινη επαφή που μετα­φέ­ρει την αίσθηση πως κάποιοι άνθρω­ποι δεν είναι δια­φο­ρετ­κοί από όλους εμάς. Κάτι δυστυ­χώς που  παθαί­νουν πολλοί από όσους ανε­βαί­νουν σε θώκους εξου­σίας οι οποίοι ενδύ­ο­νται ξαφνικά με μια σοβα­ρο­φά­νεια, ήθος, ύφος και γλώσσα ενός μικρό­κο­σμου που μας μοιάζει πολύ μακρι­νός. Υ.Γ.  Αν το προ­ε­κτεί­νουμε λίγο αυτό, στον κ. Τσιόδρα, κάποιοι από τους πολι­τι­κούς μας, ίσως ανα­κα­λύ­ψουν τον λόγο για τον οποίο   έχει γίνει ο έμπι­στος και αγα­πη­μέ­νος των ημερών. Γιατί, παρ’ όλη την επι­στη­μο­νική του επάρ­κεια και τους τίτλους του, δεν έχει έπαρση ούτε στη φωνή του, ούτε στο ύφος του, γιατί, από τα άψογα ελλη­νικά του, δεν λείπει η ευαι­σθη­σία προς τους ανθρώ­πους. Γιατί είναι ένας κανο­νι­κός άνθρω­πος.