A-τυπος και υπογραμμός: Kόντρα ρόλος

Και ξαφνικά, τα δεδο­μένα έγιναν ζητού­μενα… Ο καφές με φίλους, οι επι­σκέ­ψεις, ένα καλό γεύμα, τα ψώνια στα μαγαζιά, ο καλ­λω­πι­σμός, οι ευχά­ρι­στες στιγμές με αγα­πη­μένη παρέα, μια βόλτα στην παραλία, ένα ταξίδι, η ανθρώ­πινη επαφή…

Όλα όσα ξέραμε ανα­τρά­πη­καν σε μια στιγμή, από έναν μονο­κύτ­ταρο οργα­νι­σμό ο οποίος απειλεί τους ανθρώ­πους που (λέγεται ότι) είναι τα πιο νοήμονα όντα στον πλανήτη… Ενας μονο­κύτ­τα­ρος οργα­νι­σμός, μάς έδωσε ένα γερό μάθημα˙ Δεν είμαστε εμείς τα «αφε­ντικά» του πλανήτη. Η φύση νομο­τε­λειακά θα βρει τον τρόπο να «επι­βά­λει» εκ νέου τις ισορ­ρο­πίες της.

Στον μικρό­κο­σμό μας, αυτή η νέα πραγ­μα­τι­κό­τητα, φαντά­ζει σαν άλλο μελό­δραμα του Αλμο­δο­βάρ με πρω­τα­γω­νι­στές εμάς. Εμάς, που από τη μια στιγμή στην άλλη κλη­θή­καμε να υπη­ρε­τή­σουμε έναν κόντρα ρόλο. Υπο­χρε­ω­θή­καμε από αναρ­χού­με­νοι ιδιώτες να γίνουμε υπεύ­θυ­νοι πολίτες, υπο­χρε­ω­θή­καμε να ανα­λά­βουμε την ευθύνη των πράξεών μας, υπο­χρε­ω­θή­καμε να επι­κε­ντρω­θούμε στο «είναι» και να γυρί­σουμε την πλάτη στο «φαί­νε­σθαι». Κι αυτό γίνεται με τον δύσκολο τρόπο.

Το βέβαιον είναι ότι όταν θα περάσει αυτή η μεγάλη δοκι­μα­σία, τίποτα δεν θα είναι το ίδιο. Ούτε ο ρόλος μας στην κοι­νω­νία, ούτε η σχέση μας με τον εαυτό μας.

Εν μέσω της αβε­βαιό­τη­τας του παρό­ντος και του φόβου για το μέλλον, η επέλαση του κορω­νοϊού μπορεί να απο­τε­λέ­σει μια μονα­δική ευκαι­ρία για εσω­τε­ρική αλλαγή, που θα έχει αντα­νά­κλαση στον εκσυγ­χρο­νι­σμό της κοι­νω­νίας. Και δεν ξέρω τι μπορεί να είναι πιο δύσκολο, η απο­κά­λυψη των υπο­κα­τά­στα­των σχέσεων ή η απο­γύ­μνωση της κακής σχέσης με τον εαυτό μας;

Και πόση δύναμη αλήθεια, χρειά­ζε­ται η παρα­δοχή και στην μια περί­πτωση και στην άλλη…

Ενώπιοι ενω­πί­οις. Εμείς και ο εαυτός μας, εμείς και οι άλλοι, εμείς και ο πλα­νή­της γη, εμείς και οι ευθύνες μας. Όταν η ζωή αντι­γρά­φει τις ταινίες, δεν έχουμε παρά να παί­ξουμε το ρόλο μας σωστά, για να δούμε στους τίτλους τέλους το «Happy End» και όχι το “Τo be Continued”.