«Χρυσές δουλειές» κάνουν ακόμα τα ενεχυροδανειστήρια!

Στα ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια, νό­μι­μα και… μη νό­μι­μα, γρά­φο­νται -σχε­δόν κα­θη­με­ρι­νά- αν­θρώ­πι­νες ιστο­ρί­ες. Αν­θρω­ποι, με δά­κρυα στα μάτια πολ­λές φορές, απο­χω­ρί­ζο­νται προ­σω­πι­κά τους αντι­κεί­με­να, με με­γά­λη συ­ναι­σθη­μα­τι­κή, κυ­ρί­ως, αξία. Για κά­ποιους είναι σαν να ξε­που­λούν ένα κομ­μά­τι της ζωής τους.

Οι ει­κό­νες αυτές μπο­ρεί να έχουν συν­δε­θεί με το κο­ρύ­φω­μα της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης στην Ελ­λά­δα, όμως η ση­με­ρι­νή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στη Ρόδο δεν απέ­χει πολύ από τότε.

Στα Δω­δε­κά­νη­σα, σή­με­ρα νο­μί­μως λει­τουρ­γούν συ­νο­λι­κά επτά ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια εκ των οποί­ων πέντε στη Ρόδο και δύο στην Κω, τέσ­σε­ρα λι­γό­τε­ρα από το έτος 2013 που λει­τουρ­γού­σαν τρία στην Κω και οκτώ στη Ρόδο.

Ιδιο­κτή­της ενε­χυ­ρο­δα­νει­στη­ρί­ου, μι­λώ­ντας στη «δ» ανέ­φε­ρε ότι μόνο στα λόγια έχου­με αφή­σει πίσω την οι­κο­νο­μι­κή κρίση. Πολ­λοί Ρό­διοι ακόμα και σή­με­ρα πω­λούν ρο­λό­για, δα­κτυ­λί­δια, βρα­χιό­λια, αση­μέ­νια σερ­βί­τσια ακόμα και ηλε­κτρο­νι­κές συ­σκευ­ές για να μπο­ρέ­σουν να εξα­σφα­λί­σουν χρή­μα­τα.

«Στη διάρ­κεια του χει­μώ­να η κα­τά­στα­ση είναι πάντα πιο δύ­σκο­λη. Την κα­λο­και­ρι­νή σεζόν που οι δου­λειές είναι ανοι­χτές η κί­νη­ση μειώ­νε­ται κα­τα­κό­ρυ­φα, τον χει­μώ­να όμως ο κό­σμος ζο­ρί­ζε­ται πολύ. Μου έχουν φέρει βέρες ακόμα και χρυσά δό­ντια για να μπο­ρέ­σουν να πλη­ρώ­σουν λο­γα­ρια­σμούς ή να εξα­σφα­λί­σουν το φα­γη­τό τους. Ποια κρίση αφή­σα­με πίσω; Η κρίση είναι εδώ», λέει στη «δ» ο ιδιο­κτή­της ενε­χυ­ρο­δα­νει­στη­ρί­ου. Μά­λι­στα, όπως ανα­φέ­ρει, επει­δή «στη Ρόδο λίγο-πολύ γνω­ρι­ζό­μα­στε με­τα­ξύ μας, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι προ­τι­μούν να έρ­χο­νται αργά το βράδυ για τις συ­ναλ­λα­γές τους, συ­νή­θως κα­τό­πιν τη­λε­φω­νι­κής προ­συ­νεν­νό­η­σης ώστε να μην τους δει κα­νείς να μπαί­νουν ή να βγαί­νουν».

Μά­λι­στα, όπως ανα­φέ­ρει, υπάρ­χει η λαν­θα­σμέ­νη εντύ­πω­ση ότι στα ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια απευ­θύ­νο­νται συ­μπο­λί­τες μας χα­μη­λής οι­κο­νο­μι­κής στάθ­μης. «Δεν ισχύ­ει αυτό που πι­στεύ­ουν οι πε­ρισ­σό­τε­ροι ότι έρ­χο­νται σε εμάς χα­μη­λής οι­κο­νο­μι­κής στάθ­μης Ρό­διοι. Εχουν πε­ρά­σει από ΄δω και επι­φα­νείς επι­χει­ρη­μα­τί­ες που τους τσά­κι­σε η κρίση», λέει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά επι­ση­μαί­νο­ντας ωστό­σο ότι πολ­λοί επι­χει­ρη­μα­τί­ες τα­ξί­δε­ψαν μέχρι την Αθήνα για να που­λή­σουν ή να ενε­χυ­ριά­σουν πο­λύ­τι­μα αντι­κεί­με­να και κο­σμή­μα­τα, εκ­με­ταλ­λευό­με­νοι το πλε­ο­νέ­κτη­μα της ανω­νυ­μί­ας.

Η δια­δι­κα­σία που ακο­λου­θεί­ται στα πι­στο­ποι­η­μέ­να, από το κρά­τος, ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια είναι συ­γκε­κρι­μέ­νη. Ο ιδιο­κτή­της εκτι­μά το αντι­κεί­με­νο, δίνει την τιμή στον πε­λά­τη κι αν συμ­φω­νή­σουν τότε κα­τα­γρά­φο­νται τα στοι­χεία του πε­λά­τη, με την υπο­χρε­ω­τι­κή επί­δει­ξη αστυ­νο­μι­κής ταυ­τό­τη­τας – για να απο­φεύ­γο­νται τυχόν επι­τή­δειοι και κλεμ­μέ­να αντι­κεί­με­να – και εκ­δί­δε­ται από­δει­ξη από τον αγο­ρα­στή.

Η σύμ­βα­ση συ­νή­θως διαρ­κεί το πε­ρισ­σό­τε­ρο έξι μήνες και στη συ­νέ­χεια ο κύ­ριος του πράγ­μα­τος πρέ­πει να πλη­ρώ­σει στον ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή πίσω το ποσό που του κα­τα­βλή­θη­κε μαζί με τους τό­κους. Αν δεν τα κα­τα­φέ­ρει η κυ­ριό­τη­τα του πράγ­μα­τος πε­ριέρ­χε­ται στο ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ριο. Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια κι­νού­νται και στο χώρο της αγο­ράς χρυ­σού και ρο­λο­γιών. Σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις ο κύ­ριος του πράγ­μα­τος το που­λά­ει απευ­θεί­ας ανά­λο­γα με την τιμή που θα του προ­σφερ­θεί με βάση την εκτί­μη­ση και την τρέ­χου­σα τιμή χρυ­σού.

Οι ιδιο­κτή­τες όμως των νό­μι­μων κα­τα­στη­μά­των, κα­ταγ­γέλ­λουν πως υπάρ­χουν και κά­ποια χρυ­σο­χο­εία και ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια που αγο­ρά­ζουν «μαύρα» και ως εκ τού­του προ­τι­μώ­νται από τους εν­δια­φε­ρό­με­νους, αφού οι τιμές που δί­νουν είναι κα­λύ­τε­ρες. «Έρ­χο­νται άν­θρω­ποι, δί­νουν αντι­κεί­με­να σε­βα­στής αξίας και δεν τα παίρ­νουν ποτέ πίσω, τα πε­ρισ­σό­τε­ρα μέ­νουν εδώ διότι σπα­νί­ως υπάρ­χει άμεση δυ­να­τό­τη­τα οι­κο­νο­μι­κής ανά­καμ­ψης», λέει και δεί­χνει το βι­βλίο όπου έχει κα­τα­χω­ρη­μέ­να τα ονό­μα­τα συ­μπο­λι­τών μας που δεν επέ­στρε­ψαν ποτέ να πά­ρουν τα αντι­κεί­με­να που με πόνο απο­χω­ρί­στη­καν.

Όπως εξη­γεί στη «δ», «η ει­κό­να ενός αν­θρώ­που που απο­χω­ρί­ζε­ται αντι­κεί­με­να με­γά­λης συ­ναι­σθη­μα­τι­κής αξίας ή οι­κο­γε­νεια­κά κει­μή­λια δεν συ­νη­θί­ζε­ται εύ­κο­λα. Οι ιδιο­κτή­τες ενε­χυ­ρο­δα­νει­στη­ρί­ων πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­ζουν τους πε­λά­τες με σε­βα­σμό. Μας απο­κα­λούν το­κο­γλύ­φους, μαυ­ρα­γο­ρί­τες… Εμείς που έχου­με νό­μι­μη άδεια από το κρά­τος, κά­νου­με τη δου­λειά μας με τους κα­λύ­τε­ρους όρους. Τι γί­νε­ται στη μαύρη αγορά με τα πα­ρά­νο­μα ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια δεν μπορώ να το γνω­ρί­ζω».

Μά­λι­στα, όπως ανα­φέ­ρει, υπήρ­ξε πε­ρί­ο­δος στη Ρόδο που στη μαύρη αγορά δρα­στη­ριο­ποι­ή­θη­καν και ΡΟΜΑ που αγό­ρα­ζαν τοις με­τρη­τοίς κο­σμή­μα­τα από απελ­πι­σμέ­νους συ­μπο­λί­τες μας και πολ­λοί «θη­σαύ­ρι­σαν» εκ­με­ταλ­λευό­με­νοι τον αν­θρώ­πι­νο πόνο. «Εχει έρθει στο κα­τά­στη­μα κα­ταρ­ρα­κω­μέ­νη μη­τέ­ρα τριών μι­κρών παι­διών, δεν την ένοια­ζε ποιος την είδε αν την είδε κά­ποιος γνω­στός. Μου άφησε τη βέρα της στον πάγκο και μου είπε “σε πα­ρα­κα­λώ πάρ­την, έχω στο σπίτι τρία παι­διά που πε­ρι­μέ­νουν να τους πάω φα­γη­τό”. Δεν την πήρα αλλά της έδωσα χρή­μα­τα για πάρει το φα­γη­τό που έλει­πε από το τρα­πέ­ζι. Κά­ποιες φορές η αν­θρώ­πι­νη πλευ­ρά υπε­ρι­σχύ­ει, πέρα από τα κο­σμή­μα­τα δια­χει­ρι­ζό­μα­στε αν­θρώ­πι­νο πόνο κι αυτό δεν είναι εύ­κο­λο», λέει.

Σή­με­ρα, όπως ανα­φέ­ρει, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι ιδιο­κτή­τες ενε­χυ­ρο­δα­νει­στη­ρί­ων προ­τι­μούν τον χρυσό και το ασήμι και δεν ενε­χυ­ριά­ζουν πια τα αντι­κεί­με­να, αλλά τα αγο­ρά­ζουν με­τρη­τοίς. Υπάρ­χουν βέ­βαια και πολ­λοί που συ­νε­χί­ζουν να ενε­χυ­ριά­ζουν κο­σμή­μα­τα, σε με­ρι­κές πε­ρι­πτώ­σεις ακόμα και ηλε­κτρο­νι­κές συ­σκευ­ές.

«Τα ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια απο­τε­λούν εδώ και δε­κα­ε­τί­ες μία γρή­γο­ρη λύση δα­νει­σμού, αλλά στην πε­ρί­ο­δο της κρί­σης πολ­λα­πλα­σιά­στη­καν. Αυτό έχει ως συ­νέ­πεια να υπάρ­χουν κά­ποιες επι­χει­ρή­σεις, οι οποί­ες δρα­στη­ριο­ποιού­νται στα όρια της πα­ρα­νο­μί­ας και της εκ­με­τάλ­λευ­σης του δα­νει­ζό­με­νου. Βε­βαί­ως, υπάρ­χουν πολλά ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια που ακο­λου­θούν όλες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις νο­μι­μό­τη­τας και σέ­βο­νται τον πε­λά­τη τους όπως εμείς. Για να μπο­ρεί κα­νείς να επι­λέ­γει τους σω­στούς επαγ­γελ­μα­τί­ες και τις επι­χει­ρή­σεις που τη­ρούν το νόμο και τους κα­νό­νες αξιο­πρέ­πειας, οφεί­λει να γνω­ρί­ζει βα­σι­κές πα­ρα­μέ­τρους που μαρ­τυ­ρούν τη νο­μι­μό­τη­τα ή όχι της επι­χεί­ρη­σης», επι­ση­μαί­νει και εφι­στώ­ντας την προ­σο­χή των εν­δια­φε­ρο­μέ­νων.