Σκοτώνει, τελικά, η αγάπη;

«Γυναι­κο­κτο­νία: Σκο­τώ­νει, τελικά, η αγάπη;» Ήταν ο τίτλος της επι­τυ­χη­μέ­νης σιω­πη­λής δια­μαρ­τυ­ρίας κατά της έμφυλης κακο­ποί­η­σης που οργά­νωσε η καλ­λι­τε­χνική ομάδα ΓΕ.ΦΗ.ΡΑ (ΓΕύση, αΦΗ, όΡΑση) μαζί με τη σχολή χορού The Dance Project, το επαγ­γελ­μα­τικό μακι­γιάζ της SA Beauty Academy, το φωτο­γρα­φικό φακό της Νίκης Σπάρ­ταλη και την ευγε­νική χορηγία Τυπο­γρα­φείο Νίκου Χατζη­κα­λη­μέρη. Μαζί τους συμ­με­τεί­χαν ο κ. Καρίκςη Στράτος, αντι­δή­μαρ­χος Παι­δείας, Προ­σχο­λι­κής Αγωγής, Οικο­λο­γίας, Ισό­τη­τας και Μετα­νά­στευ­σης και οι Δομές Υπο­στή­ρι­ξης Γυναι­κών του Δήμου Ρόδου (Συμ­βου­λευ­τικό Κέντρο Γυναι­κών και Ξενώνας Φιλο­ξε­νίας Γυναι­κών) για να ενη­με­ρώ­σουν το κοινό για τις παρε­χό­με­νες υπη­ρε­σίες τους προς τις γυναί­κες.

Η βία κατά των γυναι­κών συνιστά πολυ­μορ­φικό φαι­νό­μενο, που η αντι­με­τώ­πιση του απαιτεί συνερ­γα­σία όλων των εμπλε­κό­με­νων φορέων και κυρίως ενη­μέ­ρωση του κοινού. Απαιτεί μια ριζικά δια­φο­ρε­τική παιδεία με σεβασμό στη ζωή και στον εαυτό. Και αυτή η παιδεία πρέπει να δίνεται από την οικο­γέ­νεια, το σχολείο και το δημόσιο λόγο.

Στο πλαίσιο αυτό εντάσ­σε­ται και η θεα­τρική παρά­σταση «Κοκ­κι­νο­σκου­φί­τσα: Το τέλος της Αθω­ό­τη­τας» που θα παιχτεί την Τετάρτη 26 και Πέμπτη 27 Φεβρουα­ρίου στο Δημο­τικό Θέατρο Ρόδου από την ομάδα ΓΕ.ΦΗ.ΡΑ και το ΔΟΠΑΡ με ελεύ­θερη είσοδο. Τα κείμενα είναι της κας. Νάντιας Σαρρή, η σκη­νο­θε­σία της κας. Σου­σά­νας Καρ­δού­λια, η μουσική του κ. Λεωνίδα Σακελ­λα­ρίδη, τα σκηνικά/κου­στού­μια της κας. Βίβιαν Μεσσήνη. Ερμη­νεύει η κα. Θάλεια Οικο­νό­μου. Την Πέμπτη 27 Φεβρουα­ρίου μετά το τέλος της παρά­στα­σης θα ακο­λου­θή­σει ανοιχτή συζή­τηση με θέμα: “Τι είναι όμως τα παρα­μύ­θια; Πατριαρ­χία & Εκπαί­δευση, Γυναι­κο­κτο­νία & Ενδο­οι­κο­γε­νειακή βία” με ομι­λη­τές τον κ. Διονύση Γουβιά, Επί­κουρο καθη­γητή Εκπαι­δευ­τι­κής Πολι­τι­κής Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, την κα. Νάντια Σαρρή, Ειδική Παι­δα­γωγό και την κα. Χρι­στίνα Καρα­γιάννη, Κοι­νω­νιο­λόγο, Επι­στη­μο­νικά υπεύ­θυνη των Δομών Υπο­στή­ρι­ξης Γυναι­κών Δήμου Ρόδου.

Λίγα λόγια για το έργο:

Η Κοκ­κι­νο­σκου­φί­τσα μεγά­λωσε και μας ζητάει το λόγο… ” Έχετε ιδέα πόσο προ­σβλη­τικό είναι όλοι να σε θυμού­νται για ένα σκούφο; Έναν απαίσιο ξεφτι­σμένο σκούφο που μου έραψε η μάνα μου για να μην κρυώνω. Μην κρυώσω, μην αργήσω, μη μιλήσω στους

περα­στι­κούς, μην πάρω καρα­μέ­λες απ’ τους ξένους, μην είμαι πολύ φιλική, μην είμαι όμως κι εχθρική. Μην ντύ­νε­σαι προ­κλη­τικά, μη γελάς δυνατά, μη μιλάς, μην εμπι­στεύ­ε­σαι, μη δίνεις, μην παίρ­νεις, μη σκέ­φτε­σαι, μην ονει­ρεύ­ε­σαι, μην ερω­τεύ­ε­σαι, μην ανα­πνέ­εις, μην ζεις… Μην, μην, μην… Έχετε ιδέα πόσο στενό ήταν το μάλλινο σκουφί που μου φορέ­σανε; Πως είναι να ζεις, να ανα­πνέ­εις μέσα σε ένα κορσέ που δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα; Ένα κορσέ καλά κρυμ­μένο κάτω από την κόκκινη μπέρτα. Όλη η υπο­κρι­σία, η κατα­πί­εση, η βία περί­τε­χνα κρυμ­μένη κάτω από την κόκκινη μου μπέρτα.»