Η εικόνα μιας παραλίας σ’ ένα νησί που λέγεται “Ρόδος”

Αυτήν την απα­ρά­δε­κτη και εξόχως ενο­χλη­τική εικόνα παρου­σιά­ζει η παραλία Μασάρων (πρώην κατα­σκη­νώ­σεις και στρα­τό­πεδο Εθνο­φρου­ράς), όπως την απα­θα­νά­τισε ο κ. Ζαφεί­ρης Χρι­στο­φά­κης, που δια­μέ­νει στην περιοχή.

Πάντα η παραλία αυτή, στην οποίαν συχνά­ζει πολύς κόσμος τους καλο­και­ρι­νούς μήνες (ξένοι και ντόπιοι) δείχνει εικόνα εγκα­τά­λει­ψης, του­λά­χι­στον μέχρι και τον Ιούνιο, οπότε ευαι­σθη­το­ποιού­νται κάποιοι ιδιώτες ή η τοπική αυτο­διοί­κηση και την καθα­ρί­ζουν.

Αυτό, όμως, που τώρα συμ­βαί­νει, είναι πρω­τό­γνωρο, όχι μόνο από άποψη αισθη­τι­κής αλλά και βάναυ­σης προ­σβο­λής του περι­βάλ­λο­ντος και αφήνει το απο­τύ­πωμα του “πολι­τι­σμού” μας, όπως, του­λά­χι­στον δεί­χνουμε να το αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε.

Ομοίως, εξω­φρε­νικά απα­ρά­δε­κτη, είναι η κατά­σταση του δρόμου, που οδηγεί από τα Μάσαρη προς το Χαράκι, όπως κατ’ επα­νά­ληψη έχει σχο­λιά­σει η «δ», θέτο­ντας σε άμεσο κίνδυνο ακόμα και την ίδια τη ζωή των οδηγών.

Του­λά­χι­στον, θα μπο­ρού­σαν να κλεί­σουν, όσοι οφεί­λουν, τις λακ­κού­βες, μέχρι να επι­τρέ­ψουν οι και­ρι­κές συν­θή­κες την ασφαλ­τό­στρωση του δρόμου.

Αν πράγ­ματι υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο η στοι­χειώ­δης, έστω, ευαι­σθη­σία, μένει να απο­δει­χθεί.

Γιατί, του­λά­χι­στον μέχρι τώρα, το μόνο πράγμα που κάνει αισθητή την παρου­σία του είναι η πλήρης αδια­φο­ρία.

Αδια­φο­ρία για το περι­βάλ­λον μέσα στο οποίο ζούμε και το οποίο δεν μας κλη­ρο­νό­μη­σαν οι πρό­γο­νοί μας, αλλά το φτιά­ξαμε εμείς.