Απορρίφθηκε η αγωγή πρώην υπαλλήλου του ΣΔΟΕ Ν. Αιγαίου κατά του Ελληνικού Δημοσίου

Με την υπ’ αρίθμ. 77/2020 απόφαση του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, απορ­ρί­φθηκε η αγωγή, που άσκησε, κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, ένας πρώην υπάλ­λη­λος του ΣΔΟΕ Νοτίου Αιγαίου, που βρέθηκε στο επί­κε­ντρο δικα­στι­κής και υπη­ρε­σια­κής έρευνας η οποία προ­κά­λεσε θόρυβο στο νησί της Ρόδου, μετά από καταγ­γε­λίες σε βάρος του για έκνομες ενέρ­γειες κατά την άσκηση των καθη­κό­ντων του, οι οποίες δια­ψεύ­στη­καν μετά από μακρο­χρό­νια ταλαι­πω­ρία του, με τη «βούλα» αμε­τά­κλη­των δικα­στι­κών απο­φά­σεων.

Με απόφαση του υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών, που δημο­σιεύ­τηκε στο ΦΕΚ, τον Ιανουά­ριο του 1992, διο­ρί­στηκε σε κενή οργα­νική θέση δόκιμου υπαλ­λή­λου του Κλάδου ΠΕ Φορο­τε­χνι­κών (σήμερα Εφο­ρια­κών) και ορκί­στηκε τον Μάιο του ίδιου έτους στη Δ.Ο.Υ. Λέρου.

Τον Απρίλιο του ίδιου έτους μετα­τέ­θηκε από τη Δ.Ο.Υ. Λέρου στη Δ.Ο.Υ. Ρόδου, όπου υπη­ρέ­τησε συνεχώς με το βαθμό Γ΄ του Κλάδου ΠΕ Εφο­ρια­κών μέχρι τον Ιούλιο του 1997.

Ακο­λού­θως μετα­τέ­θηκε στην Περι­φε­ρειακή Διεύ­θυνση Σ.Δ.Ο.Ε. Νοτίου Αιγαίου.

Στις 14 Σεπτεμ­βρίου 1998, κατόπιν νόμιμης εντολής προ­λη­πτι­κού ελέγχου της προϊ­στα­μέ­νης αρχής του, που εδόθη στον ίδιο και σε δύο συνα­δέλ­φους του, διε­νήρ­γησε έλεγχο του Κώδικα Βιβλίων και Στοι­χείων και Φ.Π.Α. σε ατομική επι­χεί­ρηση κατα­σκευής, πώλησης και τοπο­θέ­τη­σης κου­φω­μά­των αλου­μι­νίου.

Ο έλεγχος αυτός, όπως επι­ση­μαί­νε­ται στην αγωγή, ήταν καθ΄ όλα νόμιμος και εντός των πλαι­σίων άσκησης των καθη­κό­ντων του.

Από τον έλεγχο δια­πι­στώ­θη­καν μεγάλες οικο­νο­μι­κές παρα­βά­σεις στην επι­χεί­ρηση, οι οποίες και κατα­λο­γί­στη­καν από τη Δ.Ο.Υ. Ρόδου, στην οποία είχε σταλεί αρμο­δίως η σχετική έκθεση ελέγχου.

Για τις παρα­βά­σεις που δια­πι­στώ­θη­καν επι­βλή­θηκε στον επι­χει­ρη­μα­τία πρό­στιμο ύψους 600.000 δρχ..

Οι παρα­βά­σεις δε αυτές, οι οποίες ήταν ουσιώ­δεις, επι­βε­βαιώ­θη­καν από επα­νε­λέγ­χους που διε­νερ­γή­θη­καν αργό­τερα.

Στη συνέ­χεια και συνε­πεία των παρα­πάνω δια­πι­στω­θει­σών παρα­βά­σεων, δυνάμει έγγρα­φης εντολής τακτι­κού ελέγχου φορο­λο­γίας εισο­δή­μα­τος και λοιπών φορο­λο­γι­κών αντι­κει­μέ­νων, των ανέ­λεγ­κτων οικο­νο­μι­κών ετών 1993 έως 1999 του τότε Διευ­θυ­ντή του Τοπικού Ελεγ­κτι­κού Κέντρου Ρόδου, προς Εφο­ριακό Υπάλ­ληλο του Τ.Ε.Κ. Ρόδου, διε­νερ­γή­θηκε τακτι­κός έλεγχος στην επι­χεί­ρηση, δια­πι­στώ­θη­καν παρα­βά­σεις και επι­βλή­θη­καν πρό­στιμα συνο­λι­κού ποσού 60.115.735 δρχ.

Τον Ιανουά­ριο του 2000, όπως περι­γρά­φε­ται στην αγωγή, κατη­γο­ρή­θηκε ψευδώς από κοινού με τους παρα­πάνω συνα­δέλ­φους του, για τα εγκλή­ματα της δωρο­δο­κίας χάριν νομίμων πράξεων και της εκβί­α­σης προ­κει­μέ­νου να επι­τευ­χθεί, χωρίς ωστόσο να κατα­φερ­θεί, η απαλ­λαγή της επι­χεί­ρη­σης με βάση το άρθρο 50 του Ν. 2065/92 από πρό­στιμα, προ­σαυ­ξή­σεις και κάθε δίωξη εν γένει, με κατα­σκευή κατη­γο­ριών και το συνα­κό­λουθο δια­συρμό του, τόσο ενώπιον του Προϊ­στα­μέ­νου της Περι­φε­ρείας Νοτίου Αιγαίου του Σ.Δ.Ο.Ε. και του Οικο­νο­μι­κού Επι­θε­ω­ρητή, όσο και ενώπιον των Εισαγ­γε­λι­κών και Ανα­κρι­τι­κών Αρχών και Δικα­στη­ρίων.

Εξαι­τίας των καταγ­γε­λιών αυτών, με την από 26 Ιανουα­ρίου 2000 απόφαση του υπουρ­γού Οικο­νο­μι­κών μετα­κι­νή­θηκε από την Περι­φε­ρειακή Διεύ­θυνση Σ.Δ.Ο.Ε. Νοτίου Αιγαίου στη Δ.Ο.Υ. Ρόδου και στη συνέ­χεια απο­σπά­στηκε από την Περι­φε­ρειακή Διεύ­θυνση Νοτίου Αιγαίου στη Δ.Ο.Υ Ρόδου.

Η από­σπασή του δε αυτή παρα­τά­θηκε μέχρι 30 Αυγού­στου 2002.

Στη συνέ­χεια όμως βεβαιώ­θηκε η θέση του στην κατά­σταση της υπο­χρε­ω­τι­κής αργίας από 16 Φεβρουα­ρίου 2001, ημε­ρο­μη­νία έκδοσης κατη­γο­ρη­τη­ρίου του Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, με το οποίο παρα­πέμ­φθηκε να δικα­στεί ενώπιον του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου.

Με απόφαση του Τρι­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου, κατα­δι­κά­στη­καν πρω­το­δί­κως.

Στη συνέ­χεια, και αφού άσκησαν έφεση επί της παρα­πάνω από­φα­σης, εκδό­θηκε απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Πλημ­με­λη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, με την οποίαν οι δύο συνά­δελ­φοί του απαλ­λά­χθη­καν από όλες τις κατη­γο­ρίες, ενώ ο ίδιος αθω­ώ­θηκε για την κατη­γο­ρία της εκβί­α­σης, κηρύ­χθηκε όμως ένοχος για την κατη­γο­ρία της παθη­τι­κής δωρο­δο­κίας.

Για την πράξη αυτή του επι­βλή­θηκε ποινή φυλά­κι­σης ενός έτους με ανα­στολή.

Στη συνέ­χεια και αφού άσκησε αναί­ρεση κατά της παρα­πάνω από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Πλημ­με­λη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, εκδό­θηκε απόφαση του ΣΤ΄ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου, η οποία την αναί­ρεσε.

Ακο­λού­θως, με απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Πλημ­με­λη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου, η σκευω­ρία που εξυ­φάνθη ενα­ντίον του, όπως τονίζει, με τις «διά­τρη­τες και πεποι­η­μέ­νες κατη­γο­ρίες» που του απο­δό­θη­καν, κατέ­πεσε πανη­γυ­ρικά, αφού κηρύ­χθηκε ομο­φώ­νως και μετά από σύμφωνη πρόταση του Αντιει­σαγ­γε­λέα Εφετών αθώος και της κατη­γο­ρίας της παθη­τι­κής δωρο­δο­κίας.

Στο μεταξύ όμως με την από 19 Ιουλίου 2005 απόφαση του Υπουρ­γού Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών μετα­τέ­θηκε από την Περι­φε­ρειακή Διεύ­θυνση του Σ.Δ.Ο.Ε. Νοτίου Αιγαίου στη Δ.Ο.Υ. Ρόδου ως υπάλ­λη­λος του κλάδου ΠΕ Εφο­ρια­κών και με βαθμό πλέον Β΄.

Στη συνέ­χεια όταν η παρα­πάνω αθω­ω­τική απόφαση κατέστη αμε­τά­κλητη με απόφαση του υπουρ­γού Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών την 27η Ιανουα­ρίου 2006 βεβαιώ­θηκε η αυτο­δί­καιη επα­να­φορά του στην υπη­ρε­σία.

Σε συνέ­χεια της παρα­πάνω από­φα­σης, με την οποίαν τέθηκε σε υπο­χρε­ω­τική αργία, εκδό­θη­καν δύο κατα­λο­γι­στι­κές απο­φά­σεις του υπουρ­γού Οικο­νο­μίας και Οικο­νο­μι­κών, με τις οποίες του κατα­λο­γί­στηκε το ποσό των 15.468,05 ευρώ για απο­δο­χές που αχρε­ω­στή­τως είχε εισπρά­ξει.

Μετά την αμε­τά­κλητη αθώωσή του δικαιού­ται όλες τις απο­δο­χές του για το χρονικό διά­στημα που ήταν εκτός υπη­ρε­σίας, ήτοι σε αργία, σύμφωνα με το άρθρο 56 παρ. 1 του Ν. 2065/1992.

Για το λόγο αυτό με αίτησή του προς το Γενικό Λογι­στή­ριο του Κράτους ζήτησε την απο­κα­τά­στασή του. Του επέ­στρε­ψαν τις απο­δο­χές του παρα­πάνω χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος, που του είχαν παρα­κρα­τη­θεί, όχι όμως και το Κίνητρο Από­δο­σης, τα ΔΙΒΕΕΤ και τα Έξοδα Κίνησης, ούτε οι απο­δο­χές λόγω μη χορή­γη­σης της κανο­νι­κής άδειας, αλλά ούτε και η διαφορά λόγω τη χορή­γη­σης των μισθο­λο­γι­κών κλι­μα­κίων που εδι­καιούτο.

Διεκ­δι­κεί έτσι να υπο­χρε­ω­θεί το Ελλη­νικό Δημόσιο να του κατα­βά­λει όσα δικαιού­ται.