A-τυπος και υπογραμμός: Oταν οι κάμερες κλείνουν

Ηταν Φεβρουά­ριος του 2006 όταν εξα­φα­νί­στηκε ο 11χρονος Αλεξ από τη Βέροια που δεν βρέθηκε ποτέ και έμεινε στην ιστορία ως το πρώτο θύμα bullying στην Ελλάδα.

Ηταν Φεβρουά­ριος του 2015 όταν εξα­φα­νί­στηκε ο 20χρονος Βαγ­γέ­λης Για­κου­μά­κης από τη Γαλα­κτο­κο­μική Σχολή Ιωαν­νί­νων ο οποίος βρέθηκε νεκρός έναν μήνα αργό­τερα.

Ηταν Απρί­λιος του 2009 όταν νεαρός ομο­γε­νής σπου­δα­στής στη Σχολή του ΟΑΕΔ στον Ρέντη πριν αυτο­πυ­ρο­βο­λη­θεί στο κεφάλι, πυρο­βό­λησε έναν 18χρονο συμ­μα­θητή του και δύο εργάτες που προ­σπά­θη­σαν να τον ακι­νη­το­ποι­ή­σουν.

Ηταν Σεπτέμ­βριος του 2015 όταν ένας 15χρονος πυρο­βό­λησε και σκότωσε έναν 17χρονο με καρα­μπίνα στην Κάτω Αχαΐα.

Ηταν Νοέμ­βριος του 2017 όταν η 22χρονη φοι­τή­τρια Σταυ­ρούλα Κοεμτζή κάνει βουτιά θανάτου από την ταράτσα της φοι­τη­τι­κής εστίας του Αρι­στο­τε­λείου Πανε­πι­στη­μίου.

Πρό­κει­ται για περι­πτώ­σεις bullying που συγκλό­νι­σαν το πανελ­λή­νιο, όσο τα φώτα της δημο­σιό­τη­τας ήταν στραμ­μένα πάνω τους και όσο απο­τε­λού­σαν πρώτο θέμα στα τηλε­ο­πτικά δελτία ειδή­σεων. Μετά σιωπή… Μέχρι τον επόμενο Αλεξ, τον επόμενο Βαγγέλη, την επόμενη Σταυ­ρούλα που θα απα­σχο­λή­σουν πρό­σκαιρα την επι­και­ρό­τητα. Μέχρι να ανα­θρα­φούν νέες γενιές εν δυνάμει θυμάτων και θυτών.

Τα φώτα σβήνουν αλλά ο πόνος δεν εξα­φα­νί­ζε­ται. Οι κάμερες κλεί­νουν, αλλά το πρό­βλημα δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται.

Η ποι­νι­κο­ποί­ηση του bullying δεν απο­φέ­ρει απο­τε­λέ­σματα τέτοια που να κατα­δει­κνύ­ουν ότι μπορεί να δράσει απο­τρε­πτικά. Κάθε άλλο. Όταν ο θύτης έρθει αντι­μέ­τω­πος με τη δικαιο­σύνη είναι αργά και οι ποινές δεν είναι ικανές να απο­τρέ­ψουν επί­δο­ξους νταήδες να επι­τε­θούν σε παιδιά ευαί­σθητα, ανα­σφαλή, με χαμηλή αυτο­ε­κτί­μηση, συχνά σωμα­τικά πιο αδύναμα από τους συνο­μη­λί­κους τους.

Η 4η θέση που κατέχει η χώρα μας ανάμεσα σε 41 χώρες σε περι­στα­τικά ενδο­σχο­λι­κής βίας και εκφο­βι­σμού και η 2η θέση στο cyber bullying, απο­τε­λούν ποσοστά ντροπής που δεί­χνουν ότι η γάγ­γραινα της βίας εξα­πλώ­νε­ται.

Το μπού­με­ρανγκ για την αντι­με­τώ­πιση του bullying γυρνάει πίσω στην οικο­γέ­νεια, στην εκπαι­δευ­τική κοι­νό­τητα, στην κοι­νω­νία.

Στη μνήμη του Αλεξ, του Βαγγέλη, της Σταυ­ρού­λας και όσων οι υπο­θέ­σεις δεν είδαν το φως της δημο­σιό­τη­τας αλλά και από σεβασμό στον πόνο των οικο­γε­νειών που θρηνούν για τα παιδιά τους, όταν οι κάμερες κλεί­νουν, τα στόματα, τα μάτια και τα αυτιά πρέπει να παρα­μέ­νουν ανοικτά. Αυτό είναι το χρέος μας απέ­να­ντι στα θύματα που τα χλιαρά αντα­να­κλα­στικά μιας κοι­νω­νίας που βρί­σκε­ται σε απο­σύν­θεση, δεν ήταν ικανά να τα προ­στα­τέ­ψουν.