ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Τουρκία: «Γαλάζια Πατρίδα» με στόχο να «σβήσει» τα ελληνικά νησιά

news room 5 λεπτά ανάγνωση
ερντογαν ταγιπ
Τις εν λόγω διεκ­δι­κή­σεις της Τουρ­κίας τις έχουμε, βέβαια, ξαναδεί στους χάρτες της καλού­με­νης «Γαλά­ζιας Πατρί­δας».

Είναι, όμως, η πρώτη φοράστα χρονικά που εκείνες δια­τυ­πώ­νο­νται σε επίσημο έγγραφο της Τουρ­κίας προς τον ΟΗΕ, με την τουρ­κική διπλω­μα­τία πλέον να πορεύ­ε­ται στον δρόμο που χάραξαν όχι Τούρκοι διπλω­μά­τες, αλλά Τούρκοι στρα­τιω­τι­κοί όπως ο σήμερα από­στρα­τος ναύ­αρ­χος Τζεμ Γκιουρ­ντε­νίζ (ήδη από το 2006), ο εν ενερ­γεία ναύ­αρ­χος Τζιχάτ Γιαϊτζί (ήδη από το 2011), ο πρώην αρχηγός του τουρ­κι­κού Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού και σήμερα από­στρα­τος ναύ­αρ­χος Μπου­λέντ Μπο­στα­νό­γλου (από το 2015, μέσα από τις σελίδες της στρα­τη­γι­κής «Türk Deniz Kuvvetleri Stratejisi», περί­ο­πτη θέση στην οποία κατείχε η φράση «Ισχυροί στη θάλασσα, ασφα­λείς στην πατρίδα. Παρό­ντες στη θάλασσα, σημαί­νο­ντες στον κόσμο»), αλλά και ο σημε­ρι­νός υπουρ­γός Αμυνας της Τουρ­κίας, Χου­λουσί Ακάρ.

Το μνη­μό­νιο κατα­νό­η­σης

Ηταν ο Τζιχάτ Γιαϊτζί μάλιστα που το 2011, μέσα από τις σελίδες του τεύχους υπ’ αριθμόν 14 της τουρ­κι­κής «Επι­θε­ώ­ρη­σης Στρα­τη­γι­κών Ασφα­λείας» («Guvenlik Stratejileri Dergisi»), υπο­στή­ριζε ότι «θα ήταν απα­ραί­τητο για την Τουρκία να συνάψει μια συμ­φω­νία οριο­θέ­τη­σης ζωνών θαλάσ­σιας δικαιο­δο­σίας με τη Λιβύη». Περίπου οκτώ χρόνια μετά, στις 27 Νοεμ­βρίου 2019, ο Ερντο­γάν και ο Λίβυος πρω­θυ­πουρ­γός Φαγιέζ αλ Σάρατζ (ο οποίος ελέγχει όμως μόνο ένα μικρό μέρος της εμφυ­λιο­πο­λε­μι­κής Λιβύης ως επι­κε­φα­λής της καλού­με­νης Κυβέρ­νη­σης Εθνικής Συμ­φω­νίας), θα υπέ­γρα­φαν από την Κων­στα­ντι­νού­πολη ένα μνη­μό­νιο κατα­νό­η­σης (MoU) για τον «καθο­ρι­σμό» των μεταξύ τους «θαλασ­σίων δικαιο­δο­σιών».

Στις αρχές Δεκεμ­βρίου, η Τουρκία θα κοι­νο­ποιούσε μάλιστα και στα Ηνωμένα Εθνη τις συντε­ταγ­μέ­νες των επι­διω­κό­με­νων θαλασ­σίων οριο­θε­τή­σεων, όπως εκείνες απο­τυ­πώ­νο­νται στο επίμαχο τουρκο-λιβυκό MoU. Οι εν λόγω συντε­ταγ­μέ­νες, ωστόσο, επε­κτεί­νουν τις τουρ­κι­κές εδα­φι­κές διεκ­δι­κή­σεις στη Μεσό­γειο έως και τις ακτές της νοτιο­α­να­το­λι­κής Κρήτης, αμφι­σβη­τώ­ντας κατ’ αυτόν τον τρόπο και «σβή­νο­ντας» τις θαλάσ­σιες ζώνες ελλη­νι­κών νησιών, όπως είναι το Καστε­λό­ριζο, η Ρόδος, η Κάρ­πα­θος και προ­φα­νώς η Κρήτη. Σύμφωνα με την τουρ­κική άποψη, τα εν λόγω νησιά θα πρέπει να περιο­ρι­στούν στα χωρικά τους ύδατα των 6 ναυ­τι­κών μιλίων, και η Κύπρος (η «εκλι­πούσα» σύμφωνα με τους Τούρ­κους) στα δικά της χωρικά ύδατα των 12 ναυ­τι­κών μιλίων.

Στις 13 Νοεμ­βρίου, με επι­στολή που κατέ­θεσε στον ΟΗΕ μέσω του μόνιμου αντι­προ­σώ­που της στον Οργα­νι­σμό, Φερι­ντούν Σινιρ­λί­ο­γλου, η Τουρκία ήρθε ουσια­στικά να ενη­με­ρώ­σει τα Ηνωμένα Εθνη ότι πλέον διεκ­δι­κεί υφα­λο­κρη­πίδα/ΑΟΖ ακόμη και δυτικά του 28ου μεσημ­βρι­νού, έως τη Λιβύη, και «τα εξω­τε­ρικά όρια των χωρικών υδάτων νησιών», όπως είναι, για παρά­δειγμα, η Κρήτη.Και αυτό στη βάση του τουρ­κι­κού ισχυ­ρι­σμού ότι τα νησιά (η Κύπρος, η Κρήτη, τα Δωδε­κά­νησα) μπορούν να έχουν από… μειω­μένη έως και μηδε­νική υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ-επήρεια στη χάραξη θαλασ­σίων ζωνών, αλλά και της μαξι­μα­λι­στι­κής τουρ­κι­κής αξίωσης σύμφωνα με την οποία η Αγκυρα «θα πρέπει να έχει ανά­μειξη και λόγο σε όλες τις οριο­θε­τή­σεις θαλασ­σίων ζωνών στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο, ως η χώρα με τη μεγα­λύ­τερη ηπει­ρω­τική ακτο­γραμμή».

«Η εν λόγω επι­στολή, ως αντι­βαί­νουσα στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασ­σας, απορ­ρί­πτε­ται στο σύνολό της και δεν παράγει καμία έννομη συνέ­πεια ως προς τα ελλη­νικά κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα» σημεί­ωνε σε σχετική ανα­κοί­νωσή του, της 27ης Νοεμ­βρίου, το ελλη­νικό υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών. «Η αναφορά στην εν λόγω επι­στολή σε δικαιώ­ματα της Τουρ­κίας δυτικά του 28ου μεσημ­βρι­νού μέχρι σημείου ‘‘το οποίο θα καθο­ρι­σθεί βάσει μελ­λο­ντι­κών συμ­φω­νιών οριο­θέ­τη­σης στο Αιγαίο καθώς και στη Μεσό­γειο, με όλα τα εμπλε­κό­μενα κράτη’’ συνιστά ανοιχτή παρέμ­βαση στο δικαί­ωμα της Ελλάδος να συνο­μο­λο­γεί συμ­φω­νίες οριο­θέ­τη­σης με τρίτα κράτη» συνέ­χιζε στην ανα­κοί­νωσή του το ελλη­νικό ΥΠΕΞ.

Η πάγια τακτική της αμφι­σβή­τη­σης

Η αυγή του 2020 βρίσκει την Τουρκία, περισ­σό­τερο ανα­θε­ω­ρη­τική όσο ποτέ άλλοτε, να δια­τη­ρεί «κατά πάγια πρα­κτική» όλες τις «παρα­δο­σια­κές» προ­κλή­σεις και διεκ­δι­κή­σεις της έναντι της Ελλάδας (διαφορά για την υφα­λο­κρη­πίδα, casus belli στο Αιγαίο σε περί­πτωση επέ­κτα­σης των ελλη­νι­κών χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια, γκρίζες ζώνες, απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση νησιών του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου, αμφι­σβή­τηση του FIR Αθηνών, αμφι­σβή­τηση των ορίων έρευνας και διά­σω­σης στο Αιγαίο, παρου­σί­αση της μου­σουλ­μα­νι­κής μειο­νό­τη­τας στη Θράκη ως «τουρ­κι­κής» κ.ά.). Ειδικά στο θέμα της υφα­λο­κρη­πί­δας, που πλέον αποκτά ακόμη μεγα­λύ­τερη «αξία» λόγω και των ενερ­γεια­κών εξε­λί­ξεων, η Τουρκία εμφα­νί­ζε­ται πια να έχει επε­κτεί­νει μέσω Λιβύης τις διεκ­δι­κή­σεις της από τον 28ο μεσημ­βρινό, νοτίως δηλαδή της Ρόδου, που απο­τε­λούσε άλλοτε το όριο για τους Τούρ­κους, έως και την Ιερά­πε­τρα, αμφι­σβη­τώ­ντας πλέον όχι μόνο την επήρεια του Καστε­λό­ρι­ζου (του «πολύ μικρού» αλλά και «πολύ κοντι­νού» στην αχανή τουρ­κική ακτο­γραμμή για να δικαιού­ται θαλάσ­σιες ζώνες πέραν των χωρικών του υδάτων, σύμφωνα με την Αγκυρα), αλλά και πολύ μεγα­λύ­τε­ρων νησιών, όπως είναι η Ρόδος, η Κάρ­πα­θος και η Κρήτη.

Σημειώ­νε­ται ότι η Ελλάδα δεν έχει οριο­θε­τή­σει ΑΟΖ με κανένα από τα γει­το­νικά της κράτη, ενώ υφα­λο­κρη­πίδα έχει οριο­θε­τή­σει μόνο με την Ιταλία. Τα παρά­νομα και αυθαί­ρετα τουρκο-λιβυκά μνη­μό­νια του 2019 έμελλε ωστόσο να λει­τουρ­γή­σουν και ως αιτία άμεσης κινη­το­ποί­η­σης. Ως εκ τούτου, πλέον κινού­νται δια­δι­κα­σίες από την ελλη­νική πλευρά προ­κει­μέ­νου να «επι­και­ρο­ποι­η­θεί» η συμ­φω­νία με την Ιταλία, ώστε να περι­λαμ­βά­νει και την ΑΟΖ (όχι μόνο τον βυθό δηλαδή που είναι η υφα­λο­κρη­πίδα αλλά και τα υπερ­κεί­μενα ύδατα). Στο ίδιο πλαίσιο ενερ­γο­ποιού­νται εκ νέου και οι δια­δι­κα­σίες για την οριο­θέ­τηση (τμη­μα­τική σε πρώτη φάση ή όχι, μένει να φανεί) ΑΟΖ με την Αίγυπτο. Οσο για το ενδε­χό­μενο μιας τμη­μα­τι­κής επέ­κτα­σης των ελλη­νι­κών χωρικών υδάτων που θα ξεκινά από το Ιόνιο, το οποίο είχε προ­ω­θή­σει ο πρώην υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών Νίκος Κοτζιάς, εκείνο δεν φαί­νε­ται να έχει κερ­δί­σει έδαφος ως επιλογή, παρά το γεγονός ότι υπάρ­χουν φωνές εντός του κυβερ­νη­τι­κού στρα­το­πέ­δου που έχουν δηλώσει δημο­σίως ότι θα έβλεπαν θετικά μια τέτοια κίνηση από την πλευρά της Ελλάδας.

πηγή ethnos.gr

Γιώργος Σκαφιδάς

Το παρόν άρθρο δημο­σιεύ­τηκε στην ειδική έκδοση του «Εθνους της Κυρια­κής» που κυκλο­φό­ρησε την Κυριακή 12 Ιανουα­ρίου

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.