Ποιοι και πώς φάγαμε 1,6 τρισ. ευρώ μέσα σε 37 χρόνια

Από τότε που ο τότε αντι­πρό­ε­δρος της Κυβέρ­νη­σης Θεό­δω­ρος Πάγκα­λος στη συνέ­ντευξή του στο «Βήμα» (31 Δεκεμ­βρίου 2010) επα­νέ­λαβε, συμπλη­ρω­μένη και διευ­κρι­νι­σμένη, τη δήλωση που είχε κάνει στη Βουλή στις 21 Σεπτεμ­βρίου 2010 για το «τα φάγαμε μαζί» μένει μετέωρο το ερώτημα «ποιοι μαζί;». Τότε είχε πει, συγκε­κρι­μένα, τα εξής: «Η απά­ντηση σε όλους, όσοι μας ρωτάτε «πού τα φάγατε τα λεφτά», είναι μία: Σας διο­ρί­ζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί»!

Η απά­ντηση αυτή είχε τότε προ­κα­λέ­σει έντονες αντι­δρά­σεις, αλλά όλες ήταν αόρι­στες και έδιναν την εντύ­πωση ότι «όποιος έχει τη μύγα μυγιά­ζε­ται». Δυστυ­χώς, οι έντονες αυτές αντι­δρά­σεις δεν συνο­δεύ­τη­καν από μια συγκε­κρι­μένη και τεκ­μη­ριω­μένη έρευνα που θα έκανε ακόμα κι ένα απλός μπα­κά­λης. Οτι, δηλαδή, για να «φας» ή να σπα­τα­λάς κάτι πρέπει να το έχεις!

Ετσι, ξεκί­νησε και η έρευνά μου. Δηλαδή, μελε­τώ­ντας επίσημα στα­τι­στικά στοι­χεία (κρα­τι­κοί προ­ϋ­πο­λο­γι­σμοί, Εκθέ­σεις διοι­κη­τών της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος, ΕΛΣΤΑΤ κ.λπ.) 40 περίπου ετών προ­σπά­θησα να εγγράψω στο σκέλος των εσόδων τα ποσά περίπου που «φαγώ­θη­καν», δηλαδή εκείνα που εισέρ­ρεαν στα δημόσια ταμεία με τη μορφή φόρων, δανείων, κοι­νο­τι­κών πόρων και τα τελευ­ταία είκοσι περίπου χρόνια με τη μορφή ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεων. Εκεί, στο σκέλος των εσόδων μετέ­φερα ανά έτος τα αντί­στοιχα ποσά και το λογι­στικό άθροι­σμα κατέ­δειξε ότι εισέρ­ρευσε το μυθώδες ποσό των 1,6 τρι­σε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ (ναι, 1,6 τρι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ!!!).

Υστερα, έπρεπε να απα­ντη­θεί και το δίλημμα: αυτά πήγαν για ανά­πτυξη και κοι­νω­νική συνοχή ή «φαγώ­θη­καν» και από ποιους; Το πρώτο σκέλος του διλήμ­μα­τος απορ­ρί­φθηκε από την πραγ­μα­τι­κό­τητα των άθλιων δημό­σιων υπο­δο­μών, της γρα­φειο­κρα­τι­κής Δημό­σιας Διοί­κη­σης, της «αναλ­φά­βη­της» παι­δείας, της υψηλής ανερ­γίας, της υψηλής φτώ­χειας, του ανε­λέ­η­του φορο­μπη­χτι­σμού και των επά­ρα­των Μνη­μο­νίων. Αραγε, λοιπόν, «φαγώ­θη­καν». Κι έτσι επα­νερ­χό­μα­στε στην παγκά­λειο δια­πί­στωση ότι «μαζί τα φάγαμε, σας διο­ρί­ζαμε επί χρόνια»!

Αλλά, και η απά­ντηση αυτή του Θόδωρου Πάγκα­λου φαντά­ζει μονο­με­ρής, αφού «φαγώ­θη­καν» μόνο από διο­ρι­σμούς. Απλώς, οι διο­ρι­σμοί ήταν η αιτία του κακού με πολλές λερ­ναίες ύδρες, όπως κρα­τι­κο­ποι­ή­σεις, επι­χο­ρη­γή­σεις, ανα­λή­ψεις χρεών, «βερε­σέ­δια», κ.λπ., τα οποία κατέ­λει­παν ελλείμ­ματα και συνο­δεύ­ο­νταν από δανει­σμό ως βασική πηγή κάλυψής τους…

Πώς μαζεύ­τη­καν…

Ετσι, καταρ­τί­στηκε το δεύτερο σκέλος του λογι­στι­κού «Ταφ», δηλαδή το σκέλος των δαπανών, όπου εκεί μετα­φέρ­θη­καν τα ποσά που «τρώ­γο­νταν» ανά κυριό­τε­ρες κατη­γο­ρίες χωρίς κανένα σχεδόν παρα­γω­γικό απο­τέ­λε­σμα, χωρίς κανέναν απο­δο­τικό συντε­λε­στή. Από τη λογι­στική αυτή απει­κό­νιση του «ποταμού» εισροών προ­κύ­πτουν οι ακό­λου­θες δια­πι­στώ­σεις:

Πρώτον, με τη μορφή άμεσων φόρων (που κατά ποσοστό πάνω από το 60% περίπου πλη­ρώ­νουν μονίμως μετά το 1981 οι μισθω­τοί και οι συντα­ξιού­χοι) και έμμεσων φόρων (που χαρα­κτη­ρί­ζο­νται ως αντι­λαϊ­κοί και αντι­κοι­νω­νι­κοί) εισέρ­ρευ­σαν κατά την περίοδο 1981 – 2018 στα δημόσια ταμεία έσοδα 1.037.400 εκατ. ευρώ ή ποσοστό 34%!

Δεύ­τε­ρον, την ίδια περίοδο, με τη μορφή δανείων για την κάλυψη των υψηλών και μόνιμων ελλειμ­μά­των από τις σπα­τά­λες, εισέρ­ρευ­σαν στα δημόσια ταμεία και… εξα­νε­μί­σθη­καν 405.400 εκατ. ευρώ, τα οποία συνε­πά­γο­νταν εφιαλ­τική εξυ­πη­ρέ­τηση του χρέους αυτού με δυσθε­ώ­ρητα τοκο­χρε­ο­λύ­σια.

Τρίτον, ισχνό­τερη ορμή, αλλά σημα­ντική, είχαν και οι (καθαροί) κοι­νο­τι­κοί πόροι που ανήλθαν την ίδια περίοδο σε 118.667 εκατ. ευρώ.

Τέταρ­τον, οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις που ήταν (και είναι!) ξορ­κι­σμέ­νες επί δεκα­ε­τίες στη χώρα μας μόλις τα τελευ­ταία χρόνια ενί­σχυ­σαν τα δημόσια έσοδα για μείωση, υπο­τί­θε­ται, του δημό­σιου χρέους, αλλά, δυστυ­χώς το ποσό που συγκε­ντρώ­θηκε δια­τέ­θηκε για… αλλό­τριες σκο­πι­μό­τη­τες και, συγκε­κρι­μένα, για τα γνωστά «βερε­σέ­δια» του ζημιο­γό­νου δημό­σιου τομέα.

Πέμπτον, το συνο­λικό ποσό που συγκε­ντρώ­θηκε για να «φαγωθεί» ανήλθε σε 1,6 τρισ. ευρώ.

…και πώς «φαγώ­θη­καν»!

Αυτό, λοιπόν, το ποσό των 1,6 τρισ. ευρώ ριχνό­ταν κατ’ έτος σε έναν τερά­στιο τρύπιο πίθο των Δανα­ΐ­δων, δηλαδή χωρίς κανένα παρα­γω­γικό ή κοι­νω­νικό ή ανα­πτυ­ξιακό συντε­λε­στή.

Ιδού πώς:

Πρώτον, με τη μορφή δαπανών για μισθούς και συντά­ξεις των δημο­σίων υπαλ­λή­λων δια­τέ­θηκε το ποσό των 471,5 δισ. ευρώ ή ποσοστό 30% περίπου.

Δεύ­τε­ρον, η μεγάλη αφαί­μαξη που είναι αιτιατό της αιτίας της μεγάλης σπα­τά­λης στο σκέλος των εσόδων είναι η εξυ­πη­ρέ­τηση του δημό­σιου χρέους (τοκο­χρε­ο­λύ­σια κ.λπ.), η οποία απορ­ρό­φησε ποσό 640,3 δισ. ευρώ ή ποσοστό 38%.

Τρίτον, δεν πάνε πίσω και οι επι­χο­ρη­γή­σεις και οι επι­δο­τή­σεις των πάντων που είχαν πάει και συνε­χί­ζε­ται τη μορφή επι­δη­μίας χωρίς να έχουν σχεδόν κανένα ουσια­στικό κοι­νω­νικό, οικο­νο­μικό και ανα­πτυ­ξιακό απο­τέ­λε­σμα. Ανήλθαν στο ποσό των 148,5 δισ. ευρώ.

Τέταρ­τον, μικρό­τερο, αλλά εντελώς αδι­καιο­λό­γητο είναι ποσό που δια­τέ­θηκε και δια­τί­θε­ται κάθε χρόνο, είτε σε περιό­δους οικο­νο­μι­κής τάχα «ευφο­ρίας», είτε σε περιό­δους Μνη­μο­νίων, για λει­τουρ­γι­κές, κατα­να­λω­τι­κές και λοιπές δαπάνες, το οποίο απορ­ρό­φησε 129,9 δισ. ευρώ από τα δημόσια έσοδα.

Το μελαγ­χο­λικό συμπέ­ρα­σμα είναι ότι όλες οι ελλη­νι­κές κυβερ­νή­σεις εφάρ­μο­ζαν την περίοδο αυτή οικο­νο­μι­κές πολι­τι­κές ενός άφρονος οικο­γε­νειάρχη, που τελικά υπο­θη­κεύει το μέλλον της οικο­γε­νείας του…

. πηγή tanea.gr

του Δημήτρη Στερ­γίου