Οικουμενικός Πατριάρχης : Το πεδίον μαρτυρίας του κληρικού είναι ο ναός και όχι τα διάφορα sites

Σε πανη­γυ­ρική και χαρ­μό­συνη ατμό­σφαιρα τελέ­στηκε σήμερα στον  Πατριαρ­χικό ναό, η μεγάλη εορτή της κατά σάρκα Γεν­νή­σεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Στη Θεία Λει­τουρ­γία,  προ­ε­ξήρχε ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης Βαρ­θο­λο­μαίος και συλ­λει­τούρ­γη­σαν οι Αρχιε­ρείς Γέρων Περ­γά­μου Ιωάννης, Φιλα­δελ­φείας Μελίτων, Μύρων Χρυ­σό­στο­μος, Καλ­λιου­πό­λεως και Μαδύτου Στέ­φα­νος, Κυδω­νιών Αθη­να­γό­ρας και Τελ­μησ­σού Ιώβ.

Κατά τη διάρ­κειά της, ο Πανα­γιώ­τα­τος χει­ρο­τό­νησε στο βαθμό του πρε­σβυ­τέ­ρου τον διάκονο Ιάκωβο Rindlisbacher, από την Ελβετία, και στο βαθμό του δια­κό­νου τον υπο­διά­κονο Ανδρέα Webster, από τη Σκωτία, αδελ­φούς αμφο­τέ­ρους της Ιεράς Πατριαρ­χι­κής και Σταυ­ρο­πη­για­κής Μονής Αγίου Ιωάννου του Προ­δρό­μου στο Έσσεξ της Αγγλίας.

Στην ομιλία του, πριν από τις δύο χει­ρο­το­νίες, ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης ανα­φέρ­θηκε στον υπε­ρε­θνικό χαρα­κτήρα του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου, το οποίο δεν συν­δέ­ε­ται με περι­βάλ­λο­ντα στενά εθνικά.

Υπεν­θύ­μισε, μάλιστα, τους λόγους του Μητρο­πο­λί­του Γέρο­ντος Περ­γά­μου Ιωάννη, ο οποίος, σε ομιλία του για τον θεσμό του Οικου­με­νι­κού Πατριαρ­χείου, είχε επι­ση­μά­νει ότι «αν δεν υπήρχε ο θεσμός αυτός, θα έπρεπε να είχε εφευ­ρε­θεί.

Χωρίς το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο η Ορθο­δο­ξία θα περι­πέ­σει στη δίνη των εθνι­κι­σμών, στην καυ­χη­σιο­λο­γία του παρελ­θό­ντος, στην εσω­στρέ­φεια της αυτάρ­κειας, στην περι­φρό­νηση του συγ­χρό­νου κόσμου.

Το Οικου­με­νικό Πατριαρ­χείο απέ­δειξε ότι μπορεί να μετου­σιώ­νει το παρελ­θόν σε παρόν, το παρόν σε μέλλον, το χθες και το σήμερα σε αύριο.

Και τούτο, γιατί πέρα από τη θεσμική του ιδιό­τητα, είναι φορέας μιας ανοι­κτής νοο­τρο­πίας, μιας καθο­λι­κό­τη­τας και μιας ευαι­σθη­σίας για τον άνθρωπο κάθε εποχής.

Και αυτό απο­τε­λεί την κατ’ άνθρω­πον εγγύηση του μέλ­λο­ντός του».

Μιλώ­ντας προς τον διάκονο Ιάκωβο και τον υπο­διά­κονο Ανδρέα, ο Πανα­γιώ­τα­τος έδωσε ιδιαί­τερη έμφαση στην απο­στολή και στη σημασία της δια­κο­νίας του κλη­ρι­κού στον σύγ­χρονο κόσμο:

«Ο λει­τουρ­γός του Υψίστου δεν ανήκει εις τον εαυτόν του, αλλά εις τον Χριστόν και εις την Εκκλη­σίαν.

Ο καλός κλη­ρι­κός είναι ψυχή τε και σώματι αφιε­ρω­μέ­νος εις το ευλο­γη­μέ­νον έργον του, πάντοτε θυσια­στι­κός, ευαί­σθη­τος διά τον ανθρώ­πι­νον πόνον, πράος και απλούς, ουδέ­ποτε νωθρός ή απαι­σιό­δο­ξος.

Υπάρχει, ως ανε­φέ­ρο­μεν και παλαιό­τε­ρον, μία “εικο­νική ιερω­σύνη”, η οποία επι­θυ­μεί περισ­σό­τε­ρον να φαί­νε­ται παρά να είναι, να επι­δει­κνύ­ε­ται παρά να προ­σφέ­ρει.

Αυτή η τάσις ευνο­εί­ται σήμερον από την νέαν, λεγο­μέ­νην “ηλε­κτρο­νι­κήν τάξιν πραγ­μά­των”, η οποία φαί­νε­ται ότι μετα­φέ­ρει το κέντρον της ζωής από την απτήν εις την εικο­νι­κήν πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Δυστυ­χώς, η γοητεία της τεχνο­λο­γίας αλλοιώ­νει τον τρόπον της χρι­στια­νι­κής μαρ­τυ­ρίας μας, συρ­ρι­κνώ­νει την προ­σω­πι­κήν της διά­στα­σιν.

Η αγάπη είναι πάντοτε μία συγκε­κρι­μένη σχέσις με συγκε­κρι­μένα πρόσωπα, είναι ζώσα συνύ­παρ­ξις, συνο­μι­λία, συνερ­γα­σία.

Δεν ευδο­κι­μεί ως μία αφη­ρη­μένη επι­κοι­νω­νία εις τον κυβερ­νο­χώ­ρον, ως ανταλ­λαγή ηλε­κτρο­νι­κών μηνυ­μά­των και εικόνων.

Το ‘’αφηρημένον» και ‘’διαδικτυακόν» ψύχει την κοι­νω­νίαν και την αγάπην.

Ο διά­κο­νος του Χριστού επι­θυ­μεί παρα­κλη­τι­κώς να συμπε­ρι­λη­φθή εις την ‘’Βίβλον της Βασι­λείας», να εγγραφή εις την αιωνίαν μνήμην του Θεού και όχι να κατα­χω­ρι­σθή εις τας ‘’δέλτους της ιστο­ρίας», εις την μνήμην και τον ‘’σκληρόν δίσκον» του ηλε­κτρο­νι­κού υπο­λο­γι­στού.

Το πεδίον μαρ­τυ­ρίας του κλη­ρι­κού είναι ο ναός και όχι τα διάφορα sites».

Στη συνέ­χεια, απηύ­θυνε πατρι­κές παραι­νέ­σεις και συμ­βου­λές στους δύο υπο­ψη­φί­ους προς χει­ρο­το­νία.

Νωρί­τερα, ο Αρχι­γραμ­μα­τέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, Αρχι­μαν­δρί­της Ιωακείμ, ανέ­γνωσε την Πατριαρ­χική Από­δειξη για την εορτή των Χρι­στου­γέν­νων.

Εκκλη­σιά­στη­καν οι Μητρο­πο­λί­τες Γέρων Νικαίας Κων­στα­ντί­νος, Αδρια­νου­πό­λεως Αμφι­λό­χιος, ‘Αρχο­ντες Οφφι­κιά­λιοι της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλη­σίας, ο υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, Νίκος Δένδιας, με την οικο­γέ­νειά του, ο πρέσβης στο Βιετνάμ Ιωάννης Ραπτά­κης, η πρέσβης Ελένη Βακάλη, ανα­πλη­ρώ­τρια επι­κε­φα­λής στην πρε­σβεία της Ελλάδος στην ‘Αγκυρα, η γενική πρό­ξε­νος της Ελλάδος στην Πόλη, Γεωργία Σουλ­τα­νο­πού­λου, ο γενικός πρό­ξε­νος της Ουκρα­νίας στην Πόλη, Oleksandr Gaman, παρά­γο­ντες της Ομο­γέ­νειας, καθη­γη­τές και μαθητές του Ζαπ­πείου και του Ζωγρα­φείου Λυκείου, μέλη της Ουκρα­νι­κής Κοι­νό­τη­τας της Πόλης και πλήθος πιστών από την Πόλη και το εξω­τε­ρικό.

Παρέστη, μεταξύ άλλων, ο αντι­πρό­ε­δρος της Εβραϊ­κής Κοι­νό­τη­τας της Πόλης, Moris Levi, εκπρό­σω­πος των Θρη­σκευ­τι­κών και Μειο­νο­τι­κών Κοι­νο­τή­των στο Δ.Σ. της Γενικής Διευ­θύν­σεως Βακου­φίων, που εδρεύει στην ‘Αγκυρα.

Το από­γευμα, το Φανάρι επι­σκέ­φθηκε ο νέος Αρμέ­νιος Πατριάρ­χης στην Τουρκία, Sahak Maşalyan, συνο­δευό­με­νος από συνερ­γά­τες του, προ­κει­μέ­νου να ευχηθεί στον Οικου­με­νικό Πατριάρχη Βαρ­θο­λο­μαίο για την εορτή των Χρι­στου­γέν­νων.