Οι αόρατοι άνθρωποι

Παγκό­σμια Ημέρα Ατόμων με Ανα­πη­ρία σήμερα, των ανθρώ­πων που απο­τε­λούν περίπου το 10% του πλη­θυ­σμού! Ιλιγ­γιώ­δες νούμερο, που γεννά την απορία: Πού κρύ­βε­ται όλο αυτό το πλήθος; Πώς ζει; Τι κάνει και το σημα­ντι­κό­τερο  τι απο­λαμ­βά­νει από μία  ισότιμη ζωή;. Η δια­πί­στωση προ­βάλ­λει απο­καρ­διω­τική. Οι απα­ντή­σεις, πολύ φοβάμαι, είναι απο­θαρ­ρυ­ντι­κές. Διότι το μέγα πλήθος των ανά­πη­ρων αγνο­εί­ται, εφόσον παρα­μέ­νει εγκλω­βι­σμένο στο σπίτι και μάλιστα ακούσια. Μία αδιέ­ξοδη δηλαδή κατά­σταση, που απο­δει­κνύει με κυνισμό πως δεν υπάρχει πρόνοια γι’ αυτούς τους ταξι­διώ­τες. Αυτό αισθά­νο­μαι πως νιώθουν και οι αόρατοι συμπο­λί­τες μας. Κοιτούν μία απέ­ρα­ντη θάλασσα, αλλά μένουν ατα­ξί­δευ­τοι. Ποθούν τις μεγάλες απο­δρά­σεις, αλλά ανα­γκά­ζο­νται να ζουν σε μία σπιθαμή γης. Επι­ζη­τούν τ’ όνειρο, αλλά εγκλω­βί­ζο­νται στον εφιάλτη της δοκι­μα­σίας τους. Μπορεί κάποτε η ζωή τους «φόρτωσε»  μ’ ένα βαρύ γραμ­μά­τιο, εντού­τοις, το γεγονός καθαυτό, δεν είναι ούτε σπάνιο, ούτε ανυ­πέρ­βλητο. Αρκεί οι τριγύρω να συνει­δη­το­ποι­ή­σουν πως μονάχα ο ανθρω­πι­σμός και η αλλη­λεγ­γύη μπορούν να υπο­κα­τα­στή­σουν όσα ο χρόνος τους στέρησε.. Κι αυτό κατορ­θώ­νε­ται χάρη σε μία πολύ­τιμη λέξη: Την πρό­σβαση στη φυσιο­λο­γική ζωή. Πρό­σβαση αρχικά στην απρό­σκο­πτη μετα­κί­νηση. Πρό­σβαση στην εργασία και την ψυχα­γω­γία. Πρό­σβαση στα υλικά και πνευ­μα­τικά αγαθά. Πρό­σβαση, άρα, στην επι­κοι­νω­νία, τη συντρο­φι­κό­τητα και προ­φα­νώς, τον έρωτα. Γι’ αυτό και η κοι­νό­τητα των ανά­πη­ρων αγω­νί­ζε­ται ώστε να κατο­χυ­ρω­θεί το δικαί­ωμα της προ­σβα­σι­μό­τη­τας. Ένα πολυ­πό­θητο δώρο, που μοιάζει σαν απα­γο­ρευ­μέ­νος καρπός για την πλειο­νό­τητα όσων ζουν στον αφι­λό­ξενο πλανήτη της ανα­πη­ρίας. Πρό­σφατα δημο­σιεύ­τηκε έρευνα που εξε­τά­ζει κατά πόσο εφαρ­μό­ζο­νται τα εκπαι­δευ­τικά δικαιώ­ματα των παιδιών με ανα­πη­ρία στην Ελλάδα. Το πιο ντρο­πια­στικό στοι­χείο της έρευνας είναι ότι μόνο το 15% των παιδιών με ανα­πη­ρία στην Ελλάδα, πηγαί­νει σχολείο! Μόνο το 15%! Το υπό­λοιπο 85%, δηλαδή 170.000 περίπου παιδιά παρα­μέ­νουν αόρατοι από τις εκπαι­δευ­τι­κές κοι­νό­τη­τες, περιο­ρί­ζο­ντας τις πιθα­νό­τη­τες τους να γίνουν ορατοί στο μέλλον στην κοι­νω­νία μας. Πίσω από το νούμερο των 170.000 παιδιών, δεν βρί­σκο­νται μόνο παιδιά με ανα­πη­ρίες που δεν θα τους δοθεί ένα ίσο ξεκί­νημα στην ζωή. Βρί­σκο­νται παιδιά με δυνα­τό­τη­τες που θα γίνουν αόρατοι πολίτες, απο­κλει­σμέ­νοι από τους θεσμούς και τις δομές μιας κοι­νω­νίας που απο­δέ­χε­ται παθη­τικά τις δια­κρί­σεις και τα στε­ρε­ό­τυπα γύρω από την ανα­πη­ρία.