Ομοφώνως αθώος και χωρίς αμφιβολίες ο πρώην διευθυντής του Κτηματολογίου Ρόδου κ. Νικόλαος Ματσάκης

Με ομόφωνη απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των κρίθηκε αθώος χωρίς αμφι­βο­λίες ο πρώην διευ­θυ­ντής του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου κ. Νικό­λαος Ματσά­κης, που κατη­γο­ρή­θηκε αδίκως, για υπε­ξα­γωγή εγγρά­φων από υπάλ­ληλο, που του είναι προσιτά και του τα εμπι­στεύ­τη­καν λόγω της υπη­ρε­σίας του, εκ της οποίας σκόπευε να προ­σπο­ρί­σει σε άλλους αθέμιτο όφελος και να βλάψει το Ελλη­νικό Δημόσιο με ποσό άνω των 150.000 ευρώ κατ’ εξα­κο­λού­θηση και για απάτη τελε­σθείσα κατ’ εξα­κο­λού­θηση με ζημία άνω των 150.000 ευρώ εις βάρος του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου.

Της αθω­ω­τι­κής από­φα­σης προη­γή­θηκε όμοια εισή­γηση στο δικα­στή­ριο του Εισαγ­γε­λέως της έδρας και οι αγο­ρεύ­σεις των τριών συνη­γό­ρων του κ.κ. Βασίλη Καβου­ριού, Μανώλη Κου­τσού­κου και Κώστα Σαρή, που εξέ­πλη­ξαν το ακρο­α­τή­ριο όταν έκαναν μνεία στο άγνωστο μέχρι σήμερα παρα­σκή­νιο της δίωξης του εντο­λέως τους.

Φέρεται, όπως τόνισαν, ότι ο κ. Ματσά­κης χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε ως όχημα για την απα­ξί­ωση συνο­λικά του Κτη­μα­το­λο­γίου της Ρόδου, προ­κει­μέ­νου το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών να το εντάξει στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο και με τον τρόπο αυτό να κινήσει δια­δι­κα­σία για την δημιουρ­γία ηλε­κτρο­νι­κού συστή­μα­τος με ονο­μα­στικά ευρε­τή­ρια των ιδιο­κτη­τών ακι­νή­των προ­κει­μέ­νου εν συνε­χεία να προ­χω­ρεί άμεσα στην κατά­σχεση ακι­νή­των οφει­λε­τών!

Η τριετής «ταλαι­πω­ρία» του δημο­σίου λει­τουρ­γού, παρά την αθώωση του, παρα­τεί­νε­ται αφού θα πρέπει να κινηθεί εκ νέου η επα­νε­κτί­μηση της πει­θαρ­χι­κής εις βάρος του δίωξης, ενώ, όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», απο­λαμ­βά­νει της καθο­λι­κής στή­ρι­ξης των δικη­γό­ρων του νησιού που στά­θη­καν στο πλευρό του ποι­κι­λο­τρό­πως σε όλα τα στάδια της διοι­κη­τι­κής και ποι­νι­κής περι­πέ­τειάς του.

Ως μάρ­τυ­ρες υπε­ρά­σπι­σής του, παρέ­στη­σαν στην δίκη, που μονο­πώ­λησε το ενδια­φέ­ρον του δικη­γο­ρι­κού κόσμου επί διήμερο, ο προϊ­στά­με­νος της νομικής υπη­ρε­σίας του Δήμου Ρόδου κ. Θ. Παπα­γε­ωρ­γίου και ο πρώην προϊ­στά­με­νος της Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σίας του Δημο­σίου κ. Δημή­τρης Μπελ­ντέ­κος.

Θυμί­ζουμε ότι στο πλαίσιο των ερευνών για την πολύ­κροτη υπόθεση του σκαν­δά­λου της εκποί­η­σης δημο­σίων ακι­νή­των με την χρήση ανυ­πό­στα­των απο­φά­σεων εκποί­η­σής τους, με επί­κληση του Ν. 719/1977, είχαν ανα­ζη­τη­θεί αρμο­δίως κατά τη διε­νέρ­γεια δικα­στι­κής έρευνας στοι­χεία γύρω από υπόθεση με κατη­γο­ρού­μενο έναν ιδιώτη, που απηλ­λάγη τελικώς από το Πεντα­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου (σε πρώτο βαθμό του είχε επι­βλη­θεί ποινή κάθειρ­ξης 8 ετών).

Στο συγκε­κρι­μένο άτομο εκποι­ή­θη­καν νοµίµως 2 τµήµατα επι­φα­νείας 9.920 τ.µ. και 22.750 τ.µ. σε κτη­μα­το­με­ρίδα στη Νότια Ρόδο δυνάµει των ΔΚ 4481/78/21-5-85 και ΔΚ 4481/78/13-4-87 απο­φά­σεων νοµάρχη Δωδ/σου.

Μετά από έρευνα στο Κτηµατολόγιο Ρόδου δια­πι­στώ­θηκε ότι επ’ ονόµατί του µεταγράφηκαν µε τις προαναφερόµενες απο­φά­σεις Νοµάρχη Δωδ/σου τµήµατα επι­φα­νείας 9.920 τ.µ. νοµίµως και 26.750 τ.µ. παρα­ποιώ­ντας την απόφαση ως προς την επι­φά­νεια, 19.200 τ.µ. παρανόµως και 4.400 τ.µ. παρανόµως. Για τα τελευ­ταία 2 τµήµατα έχει γίνει χρήση της µε αρ. πρωτ. ΔΚ 4481/78/13-4-87 από­φα­σης Νοµάρχη Δωδ/σου, η οποία είναι ανυ­πό­στατη. Ενώ εφέρετο να ζητή­θηκε αρμο­δίως, από τον ελεγ­χό­μενο υπάλ­ληλο του Κτη­μα­το­λο­γίου να προ­σκο­μι­στεί στο πλαίσιο της δικα­στι­κής έρευνας σχετική πράξη κτη­μα­το­λο­γι­κού δικαστή, που εφέρετο να έχει εκδοθεί το έτος 1996, για την μετα­γραφή της πλαστής από­φα­σης εκποί­η­σης, η απά­ντηση, που είχε δοθεί ήταν ότι δεν είχε βρεθεί. Τελικώς η συγκε­κρι­μένη απόφαση φέρεται να βρέθηκε από τον Κτη­μα­το­λο­γικό Δικαστή στο γραφείο του.

Πιο συγκε­κρι­μένα, κατη­γο­ρή­θηκε ότι ενώ του ζητή­θη­καν την 20η Σεπτεμ­βρίου 2007 και 2 Ιουνίου 2010 από την Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία Δωδε­κα­νή­σου και την τότε Ανα­κρί­τρια Ρόδου φωτο­α­ντί­γραφα των με αριθμό 6105/6.8.1996 και 6435/21.08.1996 κτη­μα­το­λο­γι­κών πράξεων του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δικαστή δεν τα προ­σκό­μισε.

Ο ίδιος κατέ­στησε χθες σαφές ότι η πράξη είχε παρα­δο­θεί από το 2010 στην Ανα­κρί­τρια σε φωτο­α­ντί­γραφο ενώ δήλωσε άγνοια για την ύπαρξη της στο γραφείο του.

Το οξύμωρο όμως είναι και τονί­στηκε πολ­λά­κις από την έδρα ότι αν ήθελε πράγ­ματι να υπε­ξα­γά­γει το συγκε­κρι­μένο έγγραφο ο κατη­γο­ρού­με­νος δεν θα το δια­τη­ρούσε στο γραφείο του αλλά θα το εξα­φά­νιζε ή θα το κατέ­στρεφε. Πιθα­νο­λο­γή­θηκε ότι το είχε ξεχάσει εκεί από τον Εισαγ­γε­λέα της έδρας.

Αυτό όμως που έχει εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον είναι ότι δεν απο­δεί­χτηκε ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο υπέστη την οια­δή­ποτε ζημία αφού το πρώτον έχει προ­σφύ­γει στα αστικά δικα­στή­ρια για την ακύρωση της συγκε­κρι­μέ­νης μετα­γρα­φής στα οικεία βιβλία του κτη­μα­το­λο­γίου αλλά και την απο­κα­τά­σταση της ιδιο­κτη­σίας του αλλά και περαι­τέρω ότι είχε προ­σφύ­γει και στα ποινικά δικα­στή­ρια.

Απο­λο­γού­με­νος αρνή­θηκε κατη­γο­ρη­μα­τικά τα όσα του απο­δί­δο­νται κι άφησε σαφή υπαι­νιγμό ότι η συγκε­κρι­μένη απόφαση «φυτεύ­τηκε» από άγνωστο πρόσωπο. Επε­σή­μανε ότι το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου, λει­τουρ­γεί χωρίς μηχα­νορ­γά­νωση και εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες πράξεις, βρί­σκο­νται στα αρχεία του Κτη­μα­το­λο­γίου, υφι­στα­μέ­νων των εγγενών κιν­δύ­νων, της κατα­στρο­φής τους, εκού­σιας ή ακού­σιας ή της ταξι­νό­μη­σής τους σε λάθος θέση, με απο­τέ­λε­σμα την αδυ­να­μία ανεύ­ρε­σής τους. Πρό­σθεσε ακόμη ότι η υπόθεση με την κατάρ­τιση πλαστών παρα­χω­ρη­τη­ρίων δημο­σίων ακι­νή­των, για την από­κτηση κυριό­τη­τας με δόλιο τρόπο από ιδιώτες, αφο­ρούσε δεκάδες περι­πτώ­σεις, τα δε πλαστά παρα­χω­ρη­τή­ρια, καταρ­τί­στη­καν και κατα­χω­ρή­θη­καν στα κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία την δεκα­ε­τία του 1990, όταν ο ίδιος ήταν ακόμη φοι­τη­τής.

Τόνισε ότι κάποια από αυτά, που δεν βρέ­θη­καν στο Κτη­μα­το­λό­γιο είχαν εξα­φα­νι­στεί σε χρόνο πολύ προ­γε­νέ­στερο της ανά­λη­ψης της υπη­ρε­σίας του.

Πρό­σθεσε ακόμη ότι τόσο η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία του Δημο­σίου όσο και οι διω­κτι­κές αρχές γνω­ρί­ζουν την συν­δρομή του στην εξι­χνί­αση του σκαν­δά­λου. Τόνισε ότι δεν είχε γνώση για το πού βρί­σκε­ται η συγκε­κρι­μένη πράξη κι ότι αν επε­δί­ωκε να ωφε­λή­σει τον φερό­μενο ως τιτλούχο, θα μπο­ρούσε να την είχε κατα­στρέ­ψει και όχι να την δια­τη­ρεί στο γραφείο του. Ισχυ­ρί­στηκε ότι οποιοσ­δή­ποτε θα μπο­ρούσε να αφήσει οτι­δή­ποτε στο γραφείο του προ­κει­μέ­νου να θεμε­λιω­θεί σε βάρος του ευθύνη.

Όταν ανέλαβε εκκρε­μού­σαν άνω των 100.000 αμε­τά­γρα­πτες πράξεις με απο­τέ­λε­σμα να μην εξυ­πη­ρε­τού­νται οι πολίτες, οι υπη­ρε­σίες και οι δικη­γό­ροι ενώ στα 16 χρόνια περίπου της υπη­ρε­σίας του ουδέ­ποτε δια­τυ­πώ­θηκε σε βάρος του οποιο­δή­ποτε παρά­πονο ή έστω υπαι­νιγ­μός για πλημ­μελή εκτέ­λεση των καθη­κό­ντων του.