Ο επικήδειος λόγος του Δημάρχου Ρόδου κ. Αντώνη Καμπουράκη στην εξόδιο ακολουθία του εκλιπόντος πατέρα του Βασίλη Καμπουράκη

Ο επι­κή­δειος λόγος του Δημάρ­χου Ρόδου κ. Αντώνη Καμπου­ράκη στην εξόδιο ακο­λου­θία του εκλι­πό­ντος πατέρα του Βασίλη Καμπου­ράκη:

Σεβαστέ, & Αγα­πη­μένε μου Πατέρα,

Ο Θεός σε πήρε κοντά του. Έκανες, σ’ όλη τη ζωή σου, με αφο­σί­ωση, το έργο Του στη γη. Τώρα, ίσως έχει για σένα, μια άλλη απο­στολή, στον ουρανό. Γιατί σίγουρα ξέρει ο Θεός, πόσο ανήσυχο και δημιουρ­γικό πνεύμα υπήρξες. Ξέρει, πως ποτέ δεν στα­μα­τού­σες, καμιά προ­σπά­θεια, μέχρι να νιώσεις περή­φα­νος, για το απο­τέ­λε­σμα.

Για το έργο σου, μιλούν ήδη, και θα μιλή­σουν πολλοί άνθρω­ποι που σε γνώ­ρι­σαν, και έζησαν τις αρετές σου, και την προ­σφορά σου.

Εγώ, αυτό που θέλω να σου πω, σαν γιός σου, αυτή την ώρα της μεγάλης προ­σω­πι­κής οδύνης, είναι πως για μένα, ήσουν πάντα η Αρχή! Πάντα! Για όλα! Γι’ αυτό, και μου είναι αδύ­να­τον, να μιλήσω για τέλος!

Πρώτα απ’ όλα, συνε­χί­ζουμε εμείς, η οικο­γέ­νειά σου. Η πολυα­γα­πη­μένη σύντρο­φος της ζωής σου, η μητέρα μας κι  εμείς, τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου. Ξέρουμε πως μας αφήνεις στο πόδι σου, για να συνε­χί­σουμε το έργο σου. Και θα το πρά­ξουμε στο ακέραιο, όπως εσύ μας δίδαξες, με την ίδια τη ζωή σου.

Έπειτα, δεν υπάρχει τέλος για σένα στις καρδιές μας. Και στο νου μας. Γι’ αυτό, και δεν θα στα­μα­τή­σουμε νοερά, να προ­στρέ­χουμε σε σένα. Να ζητάμε συμ­βουλή, και καθο­δή­γηση.

Και είναι ακλό­νητη η πίστη μας, πως ακόμη κι από κει ψηλά, εσύ  θα βρεις τον τρόπο, για να συνε­χί­σεις να μοι­ρά­ζε­σαι μαζί μας, το φως της σοφίας σου. Όπως έκανες σε όλη τη ζωή σου. Από την πρώτη στιγμή που σε θυμάμαι.

Αυτό είναι κάτι που κατα­πρα­ΰ­νει, έστω και λίγο, τον πόνο σήμερα. Η ευγνω­μο­σύνη που νιώθω, για όλες τις στιγμές, που μοι­ρα­στή­καμε μαζί. Στιγμές πατέρα και γιου. Στιγμές που μου έδωσαν ρίζες, για να νιώθω πάντα, που είναι το σπίτι μου. Στιγμές που μου έδωσαν φτερά, για να κοιτάζω ψηλά, και να τολμώ, να πετώ προς τα εκεί.

Έτσι έμαθα δίπλα σου, πως το πιο μεγάλο δώρο στις ζωές των ανθρώ­πων, όσο βρί­σκο­νται επί γης, είναι οι  στιγμές με τους ανθρώ­πους τους. Οι στιγμές που δημιουρ­γούν ανα­μνή­σεις, που μένουν αναλ­λοί­ω­τες, μέσα στη ροή του χρόνου.

Όσο πιε­στι­κοί κι αν είναι οι ρυθμοί, όσο φορ­τι­κές κι αν είναι οι υπο­χρε­ώ­σεις, ο πιο πολύ­τι­μος χρόνος μας, είναι αυτός που αφιε­ρώ­νουμε στα αγα­πη­μένα μας πρόσωπα. Γι’ αυτό και δεν πρέπει να σπα­τα­λάμε, όχι λεπτό, αλλά ούτε δευ­τε­ρό­λε­πτο από την ουσία της ζωής, από τη συνεχή μέριμνα και τη φρο­ντίδα για τους αγα­πη­μέ­νους μας. Είναι, ό,τι πιο πολύ­τιμο έχουμε.

Καλό ταξίδι, πατέρα μου.