Δεν ανησυχούν στα νησιά για την τουρκική προκλητικότητα – Tι λένε οι δήμαρχοι

Η προ­κλη­τική ρητο­ρική της Τουρ­κίας και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντο­γάν και ιδιαί­τερα μετά τη συμ­φω­νία Τουρκίας-Λιβύης, αλλά και την ανα­κοί­νωση που αμφι­σβη­τεί τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της Ελλάδας, και ότι το Καστε­λό­ριζο δεν έχει υφα­λο­κρη­πίδα, δεν ανη­συ­χούν ιδιαί­τερα τα νησιά μας που πλέον έχουν συνη­θί­σει σε αυτή την τακτική των γει­τό­νων.

Οι δήμαρ­χοι νησιών παίρ­νουν θέση μέσω της «δ» για την τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα. Δηλώ­νουν ότι θα πρέπει η Κυβέρ­νηση να χαράξει μία ενιαία στρα­τη­γική προ­κει­μέ­νου να αντι­με­τω­πί­σει με πυγμή αυτή την… επι­θε­τική στάση.

Δημή­τρης Δια­κο­μι­χά­λης,

Κάλυ­μνος

“Κράτος-Πειρατής

η Τουρκία”

Ο Ερντο­γάν είναι προ­βλέ­ψι­μος. Ό,τι λέει το κάνει. Εάν κρίνει κανείς από τις ελλη­νο­τουρ­κι­κές υπο­θέ­σεις τα τελευ­ταία 50 χρόνια, η Τουρκία βάζει στόχους και τους υλο­ποιεί. Σε μια περί­πτωση δεν τα κατά­φερε, στην ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, όταν με περί­τε­χνους χει­ρι­σμούς καταρ­χάς του Α. Παπαν­δρέου, και στη συνέ­χεια της κυβέρ­νη­σης Σημίτη, επε­τεύ­χθη η ένταξη της Κύπτου στην Ευρω­παϊκή, Ένωση παρά την παρου­σία του κατο­χι­κού στρατού στο νησί.

Σήμερα, η Τουρκία, με αυτές τις κατά παρά­βαση του Διε­θνούς Δικαίου κινή­σεις της προ­σπα­θεί να επι­βά­λει τις δικές της απόψεις και να δημιουρ­γή­σει τετε­λε­σμένα την ώρα που τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασ­σας, την κατα­ψή­φισε. Δυστυ­χώς, η Τουρκία κινεί­ται ως κράτος-πειρατής, και γι’ αυτό καθί­στα­ται ένας επι­κίν­δυ­νος γεί­το­νας που επι­βά­λει εκ μέρους της χώρας μας, τόσο σε διπλω­μα­τικό όσο και σε στρα­τιω­τικό επίπεδο να κάνει ό,τι απαι­τεί­ται για να δια­σφα­λί­σει τα εθνικά κυριαρ­χικά της δικαιώ­ματα. Και για να το πω σε απλά ελλη­νικά, πρέπει η ΕΕ κυρίως να στα­μα­τή­σει τα μισό­λογα και να επι­βά­λει κυρώ­σεις στην Τουρκία. Από την άλλη μεριά το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να παίζει το ρόλο του Πόντιου Πιλάτου και να ανέ­χε­ται την απα­ρά­δε­κτη αυτή συμπε­ρι­φορά της Τουρ­κίας απέ­να­ντι σε μία χώρα σύμμαχο.

Γι’ αυτό η Ελλάδα οφείλει να έχει μία δύναμη απο­τρο­πής. Εάν κάνει την απο­νε­νοη­μένη κίνηση να προ­σβά­λει τα κυριαρ­χικά μας δικαιώ­ματα, το κόστος θα είναι δυσα­νά­λογα μεγα­λύ­τερο με το όποιο όφελος προσ­δοκά να απο­κο­μί­σει από μία τέτοια ενέρ­γειά της.

Όλοι και κυρίως η πολι­τική ηγεσίας της χώρας, πρέπει να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε ότι στην εξω­τε­ρική πολι­τική δεν υπάρ­χουν φιλίες, υπάρ­χουν μόνο συμ­φέ­ρο­ντα και ότι είμαστε έθνος ανά­δελφο.

Λευ­τέ­ρης

Παπα­κα­λο­δού­κας, Σύμη

“Nα δεί­ξουμε μεγα­λύ­τερη πυγμή απέ­να­ντι

στην προ­κλη­τι­κό­τητα”

Η προ­κλη­τική στάση της Τουρ­κίας είναι γνωστή. Δεν θα έλεγα ότι μας ανη­συ­χεί ιδιαί­τερα. Δεν αισθα­νό­μα­στε καμία απειλή. Ενδε­χο­μέ­νως να χρεια­ζό­ταν μία πιο αυστηρή στάση απέ­να­ντι σε αυτή την συνε­χό­μενη τουρ­κική προ­κλη­τι­κό­τητα. Δεν μπο­ρούμε να υπο­χω­ρούμε συνεχώς… Ίσως να έχει έρθει πλέον η ώρα να δείξει η κυβέρ­νηση μεγα­λύ­τερη πυγμή απέ­να­ντι σε όλη αυτή την προ­κλη­τι­κό­τητα.

Μιχάλης Κόλλιας, Λέρος

“Γνωστή η τακτική

των γει­τό­νων”

Την τακτική της Τουρ­κίας τη γνω­ρί­ζουμε και πώς ακριβώς συμπε­ρι­φέ­ρε­ται στη γείτονα Ελλάδα. Δεν μας προ­κα­λεί καμία ιδιαί­τερη ανη­συ­χία αυτή η τακτική. Ενδε­χο­μέ­νως όμως να επη­ρε­α­στεί ο του­ρι­σμός, εάν συνε­χι­στούν σε συν­δυα­σμό πάντα με τις προ­σφυ­γι­κές ροές, που είναι αυξη­μέ­νες.

Στράτος Αμύ­γδα­λος,

Αντι­δή­μαρ­χος Μεγί­στης

“Παρα­κο­λου­θούμε

με ψυχραι­μία τις εξε­λί­ξεις”

Γνω­ρί­ζουμε καλά ότι το Καστε­λό­ριζο είναι αγκάθι νησί στα μάτια της Τουρ­κίας…

Τώρα κατα­λα­βαί­νουμε και την αξία του νησιού και πρέπει επίσης να την κατα­λά­βει και η Ελλάδα. Έχει ενι­σχυ­θεί η άμυνα στο Καστε­λό­ριζο, δεν είμαστε ανο­χύ­ρω­τοι. Ζήσαμε τις κρίσεις του 1987 και του 1996. Η σημε­ρινή εποχή μας βρίσκει όμως περισ­σό­τερο οργα­νω­μέ­νους.

Παρα­κο­λου­θούμε τα γεγο­νότα με ψυχραι­μία. Δεν είναι κάτι και­νού­ριο για εμάς οι διεκ­δι­κή­σεις. Εδώ και πολλά χρόνια αμφι­σβη­τεί­ται η θέση και η ελλη­νι­κό­τητά του Καστε­λό­ρι­ζου. Ως Δήμος, δεν μπο­ρούμε να χαρά­ξουμε πολι­τική.

Ελπί­ζουμε όμως να χαρα­χθεί μία ενιαία γραμμή σε ό,τι αφορά την εξω­τε­ρική πολι­τική, έτσι ώστε να αντι­με­τω­πί­ζουμε συγκρο­τη­μένα την επι­θε­τι­κό­τητα και την προ­κλη­τι­κό­τητα των γει­τό­νων.