Η είδηση

Η έκθεση της Ανε­ξάρ­τη­της Αρχής Δια­σφά­λι­σης της Ποιό­τη­τας στην Πρω­το­βάθ­μια και Δευ­τε­ρο­βάθ­μια Εκπαί­δευση, κάνει λόγο για λει­τουρ­γικά αναλ­φά­βη­τους μαθητές. Αυτή είναι η είδηση,  θα πρέπει να είναι η είδηση των ημερών. Πρό­κει­ται για ένα από τα σοβα­ρό­τερα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει η χώρα μας. Σύμφωνα με τους ειδι­κούς: Λει­τουρ­γι­κός αναλ­φα­βη­τι­σμός είναι η αδυ­να­μία κατα­νό­η­σης ενός απαι­τη­τι­κού κει­μέ­νου, η αδυ­να­μία έκφρα­σης με σαφή­νεια, το συρ­ρι­κνω­μένο λεξι­λό­γιο (λεξι­πε­νία). Τη γλώσσα μου έδωσαν ελλη­νική… μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμου­διές του Ομήρου» λέει ο Ελύτης στο «Αξιον εστί». Και μέσα σε δύο στίχους κλείνει την ιστορία αυτής της θαυ­μά­σιας γλώσσας που έρχεται μέσα από τους αιώνες αλλά που ακρω­τη­ριά­ζε­ται από τις αλλε­πάλ­λη­λες σχο­λι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις από τη δεκα­ε­τία του ’80, φτώ­χυ­ναν τον λόγο και κατά συνέ­πεια τη σκέψη. Και κάποιος πιο ειδικός από μας ο εκπαι­δευ­τι­κός και δημο­σιο­γρά­φος Ανδρέας Ζαμπού­κας, αγγίζει σε άρθρο του κι ακόμα μια εφιαλ­τική πτυχή, συνέ­πεια της απο­τυ­χίας του εκπαι­δευ­τι­κού μας συστή­μα­τος: «Ο λει­τουρ­γικά αναλ­φά­βη­τος δυσκο­λεύ­ε­ται να παρα­κο­λου­θή­σει τη ροή της ενη­μέ­ρω­σης, δεν επι­θυ­μεί να κατα­νοεί πολυ­πα­ρα­γο­ντικά προ­βλή­ματα, αδια­φο­ρεί για τις δυνα­τό­τη­τες της γλώσσας και απα­ξιώ­νει τις δυνα­τό­τη­τες της τεχνο­λο­γίας, εκτός και αν πρό­κει­ται για εργα­λεία κατα­να­λω­τι­σμού. Το πιο επι­κίν­δυνο όμως, είναι πως απορ­ρί­πτει την λογική ως το βασι­κό­τερο εργα­λείο αξιο­λό­γη­σης της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Πόσοι από τους 150 χιλ. εκπαι­δευ­τι­κούς δια­βά­ζουν εφη­με­ρί­δες, ενη­με­ρώ­νο­νται από το internet, γνω­ρί­ζουν για τους θεσμούς της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, τα δημο­σιο­νο­μικά μεγέθη; Πόσοι από τους Έλληνες εκπαι­δευ­τι­κούς γράφουν ολο­κλη­ρω­μένο κείμενο, χωρίς ορθο­γρα­φικά ή νοη­μα­τικά λάθη; Πόσοι από τους Έλληνες φιλο­λό­γους γράφουν; Όχι κείμενο, όχι άρθρο αλλά ούτε μια ρημάδα παρά­γραφο. Αυτοί που διορ­θώ­νουν εκθέ­σεις στις Πανελ­λή­νιες. Αυτοί που κοκ­κι­νί­ζουν τα λάθη των μαθητών αλλά ποτέ δεν δοκι­μά­ζουν οι ίδιοι να γράψουν λίγες γραμμές συντε­ταγ­μέ­νου λόγου! Ούτε οι μαθητές ούτε οι καθη­γη­τές τους στα σχολεία επι­κοι­νω­νούν με το οικο­νο­μικό, πολι­τικό και εν γένει πολι­τι­σμικό περι­βάλ­λον που δια­μορ­φώ­νε­ται γύρω τους. Ακο­λου­θούν μόνο τις επι­βε­βλη­μέ­νες αδιέ­ξο­δες οδηγίες μιας εθνο­κε­ντρι­κής παι­δείας που τυφλώ­νει τους περισ­σό­τε­ρους και δημιουρ­γεί έναν από τους χει­ρό­τε­ρους μέσους όρους στον κόσμο.Και οι ξένες αλλά και η δική μας δημο­κρα­τία, αν δεν κάνουν κάτι μ΄αυ­τούς τους ανθρώ­πους, θα κατα­ντή­σουν «οργου­ε­λι­κές»!