Οι ντάνες της αδιαφορίας και του ωχαδερφισμού

«Δυστυ­χώς δεν κατα­φέ­ραμε να σώσουμε αυτό το υπέροχο δάσος. Σώθηκαν ευτυχώς οι άνθρω­ποι και οι περιου­σίες των ανθρώ­πων» είναι πολλές από τις δηλώ­σεις.  Δεν θα στα­μα­τήσω να ελπίζω ότι θα έρθει μια εποχή που το δάσος θα θεω­ρεί­ται πολύ­τιμη περιου­σία των ανθρώ­πων. Πόσες φορές πρέπει να καεί η Εύβοια, σχεδόν η ίδια περιοχή, ώστε να παρθούν ουσια­στικά μέτρα πρό­λη­ψης πυρ­κα­γιών; Τα αυτο­νό­ητα! Φρο­ντίδα, καθα­ρι­σμός του δάσους, καθη­με­ρινή διέ­λευση και παρα­τή­ρηση, μόνιμα θερινά πυρο­φυ­λά­κια, συντή­ρηση εκ μέρους της ΔΕΗ. Να θέσουμε σε επι­φυ­λακή κάθε επι­κίν­δυνη περίοδο τις τοπικές κοι­νω­νίες. Και να ζητή­σουμε ευθύνες από όλους τους εμπλε­κό­με­νους οι οποίοι δεν θα έχουν κανένα περι­θώ­ριο να μετα­θέ­τουν τη ευθύνη σε άλλους.Τα δάση στην Ελλάδα καί­γο­νται επειδή το ελλη­νικό κράτος αδια­φο­ρεί για τη φύση και το περι­βάλ­λον, επειδή όλοι μας αδια­φο­ρούμε. Σαν προ­α­ναγ­γελ­θείς φόνος μοιάζει κι αυτή η πυρ­κα­γιά. Ο δημο­σιο­γρά­φος Γιάννης Παπου­τσά­νης, σε ανάρ­τηση του στο Facebook περιέ­γραψε την εικόνα στην περιοχή  που κάηκε, λίγες ημέρες πριν την φωτιά: Σωρια­σμένα δέντρα κατά μήκος της ασφάλ­τι­νης δια­δρο­μής που είχαν  σπάσει ή ξερι­ζω­θεί κατά τη διάρ­κεια του χειμώνα, έμειναν εκεί που αέρας και χιόνι τα είχαν σωριά­σει. Με τον καιρό, κορμοί και κλαριά, ξερά­θη­καν σχη­μα­τί­ζο­ντας μαζί με τις πευ­κο­βε­λό­νες και τα ξερό­χορτα “βουνά” καύ­σι­μης ύλης, που ήρθαν να την συμπλη­ρώ­σουν κορμοί, κομ­μέ­νοι, από οργα­νω­μένη υλο­το­μία, σωρια­σμέ­νοι σε ντάνες αρι­στερά και δεξιά του δρόμου. Πρέπει να βρί­σκο­νταν εκεί πάνω από μήνα. Υπήρχε στη διάρ­κεια του καλο­και­ριού σε επι­φυ­λακή πυρο­φυ­λά­κιο  με μικρό όχημα της πυρο­σβε­στι­κής ανάμεσα στα χωριά που ζώστη­καν από φωτιά. Εχει … καταρ­γη­θεί δυο χρόνια τώρα. Και ανα­ρω­τιέ­ται ο δημο­σιο­γρά­φος : « Κανείς άλλος από τους κατοί­κους και τους επαγ­γελ­μα­τίες της περιο­χής δεν τα είχε δει αυτά; Κανείς δεν προ­βλη­μα­τί­στηκε για τον κίνδυνο να ξεσπά­σει πυρ­κα­γιά σε ένα παρθένο δάσος; Κανείς δεν ενδια­φέρ­θηκε για την περιοχή του;» Ούτε ο Δήμαρ­χος της περιο­χής να συμπλη­ρώ­σουμε εμείς, που από την πρώτη στιγμή βγήκε στα κανάλια και μιλά για εμπρη­σμό; Μπορεί. Αλλά πόσο πολύ πιο εύκολα μπορεί άραγε να πάρουν φωτιά οι ντάνες της αδια­φο­ρίας δίπλα στον δρόμο, από το στουπί του ψυχάκια; Η ιστορία έχει απο­δεί­ξει ότι ακόμη και πολύ πιο οργα­νω­μένα κράτη δεν μπορούν να στα­μα­τή­σουν τις φωτιές χωρίς πραγ­μα­τι­κές κατα­στρο­φές. Σίγουρα, μπο­ρούμε να στα­μα­τή­σουμε τους ανθρώ­πους όμως, την νοο­τρο­πία τους, τον ωχα­δερ­φι­σμό τους. Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν υπήρξε κάποιος κίν­δυ­νος για ανθρώ­πινη ζωή. Αλλά το «ωχ αδερφέ, δεν βαριέ­σαι» κάποια στιγμή, κάπου και κάπως πλη­ρώ­νε­ται…