Δημήτρης και Μιχάλης Μαυρίκος, οι δυο οικοδεσπότες της Λίνδου

Οι αδελφοί Μαυ­ρί­κοι είναι πάντα εκεί και σας υπο­δέ­χο­νται με χαμό­γελο και έμφυτη ευγέ­νεια στην κατά­λευκη, βοτσα­λωτή αυλή τους, με τα λευκά αρα­μπέσκ σταυ­ρο­θό­λιά, τα στρω­μένα με ολό­λευκα, λινά τρα­πε­ζο­μά­ντιλα τρα­πέ­ζια της και τις vintage καρέ­κλες κήπου – μια από τις γοη­τευ­τι­κό­τε­ρες αυλές εστια­το­ρίου σε ολό­κληρη την ελλη­νική επι­κρά­τεια. Στα ογδόντα έξι χρόνια που βρί­σκε­ται σε αυτή την πλατεία, στην είσοδο της Λίνδου  (το πρώτο εστια­τό­ριο της οικο­γέ­νειας άνοιξε το 1912, σε άλλη θέση)  η σκιερή αυλή αυτή αυλή έχει φιλο­ξε­νή­σει από αρχη­γούς κρατών, πρω­θυ­πουρ­γούς και εστεμ­μέ­νους μέχρι δια­ση­μό­τη­τες του κινη­μα­το­γρά­φου και των λοιπών τεχνών, με τον ίδιο ζεστό κι άψογα επαγ­γελ­μα­τικό τρόπο, που φιλο­ξε­νού­μεθα κι εμείς.

Πριν εστιάσω στο ίδιο το ζητού­μενο της γεύσης, θα ήθελα να σταθώ στη μακρο­βιό­τητα και τη δια­χρο­νι­κό­τητα του χώρου. Δεν υπάρ­χουν πολλά εστια­τό­ρια στην Ελλάδα, που η ιστορία τους να ξεπερ­νάει τα εκατόν επτά χρόνια ζωής και μάλιστα με τέτοια μαγει­ρική συνέ­πεια, που είναι μια από τις απα­ραί­τη­τες προ­ϋ­πο­θέ­σεις της γαστρο­νο­μίας. Όποτε κι αν δοκί­μασα τη σουπιά με το μελάνι της και γλυκό κρασί, τη λακάνη τους ή την ψητή τους κότα με το δεντρο­λί­βανο ήταν, σταθερά το ίδιο νόστιμα, με μονα­δική ασυ­νέ­πεια πως ήταν κάθε φορά κι ένα κλικ καλύ­τερα.

Μιλώ­ντας με τον οικο­νο­μο­λόγο Μιχάλη Μαυρίκο, τον διευ­θυ­ντή του εστια­το­ρίου – ο αδελφός του, ο Δημή­τρης, μετά τις σπουδές ξενο­δο­χείας, ανέλαβε, με σεμνό­τητα, το ρόλο του σεφ – μαθαίνω πως και ο παππούς τους, που ξεκί­νησε την επι­χεί­ρηση, υπήρξε ταλα­ντού­χος και δεκτι­κός στη γνώση μάγειρας, ο οποίος, καθώς διη­γεί­ται ο Μιχάλης Μαυ­ρί­κος, «κατά τη διάρ­κεια της ιτα­λι­κής κατοχής του νησιού, γοη­τευ­μέ­νος από τον τρόπο που οι Ιταλοί μαγει­ρεύ­ουν τα ζυμα­ρικά τους και το ρύζι, θέλησε να μάθει την τέχνη τους κι έτσι μυήθηκε στα μυστικά της ιτα­λι­κής κου­ζί­νας, τα οποία, φυσικά προ­σάρ­μοσε στη δική του ροδί­τικη κουζίνα. Σε αυτά τα χνάρια βαδίζει κι η δική μας κουζίνα σήμερα και για αυτό ακόμα και οι Ιταλοί σεφ που δοκι­μά­ζουν τα ζυμα­ρικά μας ενθου­σιά­ζο­νται». Εκτί­μησα τη δια­κρι­τι­κό­τητα με την οποία απέφυγε το name dropping καθόλη τη διάρ­κεια της συζή­τη­σης μας και πως η μονα­δική φορά που ανα­φέρ­θηκε σε κάποια από τις προ­σω­πι­κό­τη­τες που επι­σκέ­φθη­καν το εστια­τό­ριο τους αφο­ρούσε τη σπα­να­κό­πιτα που συγκί­νησε τη βασί­λισσα Σοφία της Ισπα­νίας, η οποία κατά τη διάρ­κεια της επί­σκε­ψης στο νησί επέ­μεινε να γευ­μα­τί­σει, ιδιω­τι­κώς, στο Μαυ­ρί­κος, που της θυμίζει τα παιδικά της χρόνια στην Ελλάδα, όπως κι η «πεντα­νό­στιμη σπα­να­κό­πιτα τής θύμισε τις μέρες που νήστευαν στο παλάτι».

Το ενδια­φέ­ρον για μένα ήταν πως η διήγηση του συμ­βά­ντος πέρασε μες την κου­βέ­ντα μας με αφορμή την υπε­ρη­φά­νεια που νιώθουν οι αδελφοί Μαυ­ρί­κοι, επειδή σερ­βί­ρουν, ακόμα και σε εστεμ­μέ­νους, «την απλή, αλλά αληθινή κουζίνα του τόπου μας», πράγμα που είχαν κατα­κρί­νει, μαθαίνω, οι ιθύ­νο­ντες συντο­πί­τες του, που τηλε­φω­νού­σαν για να μάθουν τι μενού σχε­δί­α­σαν για την επί­σκεψη της βασί­λισ­σας και σοκά­ρο­νταν από την παρου­σία μιας ταπει­νής σπα­να­κό­πι­τας. Προ­φα­νώς, δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται πόσο γοη­τευ­τικό μπορεί να είναι το απλό καλο­φτιαγ­μένο φαγητό, αλλιώς δεν θα δια­βά­ζαμε στον τύπο για  όλα αυτά, τα τετριμ­μένα και βαρετά μενού με τα οποία υπο­δέ­χο­νται τους επί­ση­μους φιλο­ξε­νού­με­νους μας οι αρχές του τόπου μας.

Μακάρι να είχαμε και σε άλλα μας νησιά τόσο μακρό­βια εστιατόρια- πρε­σβευ­τές της ελλη­νι­κής τοπικής κου­ζί­νας!

Κεντρική πλατεία Λίνδου, Ρόδος, τηλ.2244031232

Από την Θάλεια Τσι­χλάκη

Πηγή: eatme Ιουλίου. Το eatme κυκλο­φο­ρεί την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα με το Έθνος της Κυρια­κής

Πηγή ethnos.gr