Προκλητικός Ρουπακιάς για τη δολοφονία Φύσσα: «Εχει γίνει μια απλή ανθρωποκτονία και το έκαναν…»

Με λεπτο­μέ­ρειες, λεπτό προς λεπτό, περι­γρά­φει στο δικα­στή­ριο ο καθ’ ομο­λο­γία δολο­φό­νος του Παύλου Φύσσα, στέ­λε­χος της Χρυσής Αυγής, Γιώργος Ρου­πα­κιάς τις συν­θή­κες που προη­γή­θη­καν της στυ­γε­ρής δολο­φο­νίας Φύσσα στο Κερα­τσίνι τον Σεπτέμ­βριο του 2013.

Ο Γιώργος Ρου­πα­κιάς απο­λο­γεί­ται για τη δολο­φο­νία Φύσσα, με τον πατέρα του άτυχου μου­σι­κού να του φωνάζει «είσαι ψεύτης», σε κάποια στιγμή της απο­λο­γίας του, που γίνεται σε κατά­με­στη αίθουσα και χωρίς την παρου­σία της τρα­γι­κής μητέρας του Παύλου Φύσσα.

Ο Γιώργος Ρου­πα­κιάς ανα­φέρ­θηκε, αρχικά, με λεπτο­μέ­ρειες στη σχέση του με τη Χρυσή Αυγή για να φθάσει στα γεγο­νότα που οδή­γη­σαν στη δολο­φο­νία του Φύσσα το βράδυ της 18ης Σεπτεμ­βρίου του 2013.

Ανα­φε­ρό­με­νος στο τηλε­φώ­νημα που δέχθηκε εκείνο το βράδυ να πάει στην Τοπική της Νίκαιας, γιατί κάτι είχε συμβεί, ο Ρου­πα­κιάς περιέ­γραψε ως εξής τα γεγο­νότα: «Εμένα το μυαλό μου πήγε στο κακό με το μήνυμα. Σκέ­φτηκα μήπως μας έχουν πετάξει καμία μολότοφ ή έχουν σπάσει την είσοδο της πολυ­κα­τοι­κίας. Παλαιό­τερα, μας είχε πει ο Πατέλης ότι όσοι μένουμε κοντά, όταν μας χρειά­ζε­ται, να τρέ­χουμε. Εγώ προ­σπά­θησα να βρω Πατέλη και Καζαν­τζό­γλου, αλλά δεν τα κατά­φερα. Είπα στον Δήμου να πάει και ότι έρχομαι κι εγώ. Κατευ­θύ­νο­μαι στην Τοπική, δεν βλέπω κανέναν απ’ έξω και συνε­χίζω προς το ραντε­βού μου με τον Καζαν­τζό­γλου».

Και συνέ­χισε, λέγο­ντας ότι είδε πολλούς από τους συγκα­τη­γο­ρου­μέ­νους του.

«Ηταν όλοι με αναμ­μέ­νες μηχανές. Ηταν 8-10 μηχανές και κάποιες είχαν 2 άτομα. Εγώ από το σωμα­τό­τυπο κατά­λαβα κάποιους», είπε ο Γιώργος Ρου­πα­κιας με την Πρόεδρο να του απαντά ότι είχε τοπο­θε­τή­σει και τον Γιώργο Πατέλη στο σημείο σε κάποια από τις απο­λο­γίες του.

«Ημουν φορ­τι­σμέ­νος και ταραγ­μέ­νος κι έφτιαξα μια ιστορία από το μυαλό μου», είπε ο κατη­γο­ρού­με­νος και πρό­σθεσε τί έγινε στη συνέ­χεια, λέγο­ντας πως όταν έφθασε στην Τοπική Οργά­νωση της Χ.Α. ρώτησε «Τι έγινε ρε παιδιά;», και του είπαν «την έπεσαν σε δικό μας στο Κερα­τσίνι και πάμε να την απε­γκλω­βί­σουμε».

«Τους ακο­λού­θησα με το αμάξι. Στη μέση της δια­δρο­μής βρήκαμε και το Τζόρβα. Φτάσαμε στο Κοράλλι την καφε­τέ­ρια. Βλέπω τον Παύλο Φύσσα και καμία εικο­σα­ριά άτομα. Είχε τελειώ­σει ο αγώνας και δεν ξέρω αν ήταν παρέα του όλοι αυτοί ή απλώς τελεί­ωσε ο αγώνας. Ηταν όλοι στα­μα­τη­μέ­νοι μπροστά από την καφε­τέ­ρια. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα», περιέ­γραψε στο δικα­στή­ριο, υπο­στη­ρί­ζο­ντας πως δεν τον ήξερε καθόλου μέχρι εκείνη τη στιγμή.

Αυτή του η φράση εξόρ­γισε τον πατέρα του Παύλου Φύσσα που φώναξε «είσαι ψεύτης!» από το σημείο που καθόταν.

«Ήταν ο Φύσσας με καμία εικο­σα­ριά άτομα. Εκοψαν μετά οι μηχανές, έκοψα κι εγώ και με κατά­λαβε ο Φύσσας και μου φώναξε «γ… το σπίτι σου». Ήταν μικρό το στενό, έκοψαν οι μηχανές, έκοψα κι εγώ. Δεν του απά­ντησα και άνοιξα την πόρτα για να κατέβω. Εκείνη τη στιγμή έρχεται ένας της ομάδας ΔΙΑΣ και μου χτυπάει το καπό και μου λέει «έλα, έλα», σαν να μου λέει φύγε.

Εφυγα, πήγα λίγο πιο κάτω και άφησα το αυτο­κί­νητο, αλλά ήταν το μισό απ’ έξω. Βλέπω στο αντί­θετο ρεύμα της Παναγή Τσαλ­δάρη μια θέση. Περί­μενα να περά­σουν δύο αυτο­κί­νητα και πήγα στο αντί­θετο ρεύμα για να μπω να παρκάρω».

Π: Οι αστυ­νο­μι­κοί έχουν κατα­θέ­σει ότι εκεί υπήρχαν άνθρω­ποι με κοντά­ρια και λοστούς.

Κ: Δεν υπήρχε τέτοιο πράγμα

Π: Γιατί να το πουν αυτό οι αστυ­νο­μι­κοί;

Κ: Δεν ξέρω, αλλά δεν ήταν λογικό.

Π: Αρα είναι ανα­λη­θής αναφορά των αστυ­νο­μι­κών;

Κ: Έχουν κάνει πολλές ανα­λη­θείς ανα­φο­ρές. Το ξέρετε.

Η στυγερή δολο­φο­νία

Ο Γιώργος Ρου­πα­κιάς επι­χεί­ρησε στη συνέ­χεια να δώσει τη δική του εξήγηση για τη στυγερή δολο­φο­νία.

«Μόλις άφησα το αυτο­κί­νητο βλέπω στο δρόμο τον Φύσσα με 3-4 άτομα ακόμα. Είναι 2-3 μέτρα πιο πίσω του τα άτομα. Είναι μια παρέα. Φωνές άκουγα, αλλά δεν ξέρω από που. Δια­σταυ­ρώ­θη­καν τα βλέμ­ματά μας. Είχαμε από­σταση 4 μέτρα. Έγιναν όλα σε δευ­τε­ρό­λε­πτα. Μάλλον με θυμή­θηκε και μου λέει «τι είναι ρε;» κι έρχεται κατά πάνω μου. Ανοίγω την πόρτα του αυτο­κι­νή­του, τράβηξα χει­ρό­φρενο και τράβηξα ένα μαχαίρι που είχα..»

Π: Μισό λεπτο. Γιατί πήρατε μαχαίρι. Ησασταν στο αμάξι.

Κ: Τι να έκανα; Να έκλεινα τις ασφά­λειες; Είχα ανοιχτά παρά­θυρα.

Π: Σήμερα αυτό θα κάνατε;

Κ: Ε, τι θα έκανα;

Π: Είχατε την ευχέ­ρεια να φύγετε.

Κ: Πως να φύγω, είχε κίνηση;

Π: Να κλεί­σετε ασφά­λειες και παρά­θυρα. Κρα­τούσε μαχαίρι ή κάτι;

Κ: Οχι δεν κρα­τούσε. Αλλά ήταν ένα δευ­τε­ρό­λε­πτο μακριά και είχε και 3-4 άτομα μαζί.

Π: Εσείς πήγατε να βοη­θή­σετε κάποιον στο Κερα­τσίνι υπο­τί­θε­ται. Γιατί στα­μα­τή­σατε εκεί;

Κ: Οχι, δεν τον ήξερα. Ήξερα ότι θα τους κυνη­γή­σουν; Ότι θα πέσω πάνω του την ώρα που παρκάρω; Αυτός σκέ­φτηκε προ­φα­νώς ότι πάμε να τον κυκλώ­σουμε, όχι ότι εγώ πάω να παρκάρω. Υπέθεσα ότι τους κυνή­γη­σαν οι Χρυ­σαυ­γί­τες και όταν με είδε μπροστά του σκέ­φτηκε ότι πάμε να τους κυκλώ­σουμε.

Στη συνέ­χεια, ο Γιώργος Ρου­πα­κιάς περιέ­γραψε τα κρίσιμα δευ­τε­ρό­λε­πτα.

«Στο αυτο­κί­νητο είχα ένα μαχαίρι. Και άνοιξα την πόρτα. Αν δεν είχα το μαχαίρι θα άνοιγα να φύγω πεζός. Θα ήταν η τελευ­ταία λύση γιατί θα με έφταναν. Είχα το μαχαίρι. Βγαίνω έξω, κάνω ένα βήμα στο πεζο­δρό­μιο κι αρχίζει να με χτυπάει γροθιές. Κρα­τώ­ντας το μαχαίρι έκανα τα χέρια μου προς τα πάνω για να προ­στα­τευθώ. Ήταν πιο ψηλός από εμένα. Τα σήκωσα για να προ­στα­τέψω το κεφάλι μου. Του έριξα στα ποδιά για να κάνει πίσω. Όπως πήγα για τη δεύτερη είχε πέσει και τον πέτυχα στην καρδιά».

Π: Ο ιατρο­δι­κα­στής βρήκε χτυ­πή­ματα; Έχετε δει την έκθεση;

Κ: Έχω μαλακό τριχωτό κεφαλής και μου βρήκε κάποιες εκδορές. Στην έκθεση δεν ανα­φέ­ρε­ται τίποτα.

Π: Η διαφορά ύψους με τον Φύσσα ποια ήταν;

Κ: Ένα κεφάλι περίπου…

Π: Την πρώτη φορά που τον χτυ­πή­σατε;

Κ: Στο πόδι

Π: Όταν σκοπός κάποιου δεν είναι να σκο­τώ­σει, επι­λέ­γει μέρη που δεν είναι ζωτικά και τον απο­δυ­να­μώ­νει. Η συνέ­χεια γιατί χρεια­ζό­ταν;

Κ: Δεν έχω απα­σχο­λή­σει ποτέ εγώ. Ούτε γήπεδο ούτε πουθενά. Το μόνο που θέλεις εκείνη την ώρα είναι να φύγει από το χέρια του.

Π: Τα χέρια ενός ανθρώ­που που σύμφωνα με τον ιατρο­δι­κα­στή δεν σας έχει κατα­φέ­ρει πλήγμα.

Κ: Ούτε να τον τραυ­μα­τίσω ήθελα.

Π: Βρέ­θη­καν χτυ­πή­ματα στο θώρακα και την καρδιά

Κ: Όταν σε βαράει ο άλλος κι είσαι σκυμ­μέ­νος, πάνω στην ταραχή και την τρέλα δεν κατα­λα­βαί­νεις. Την ώρα που τρως ξύλο…

Π: Ναι, που ξύλο βέβαια δεν προ­κύ­πτει

Κ: Εχει γίνει μια απλή ανθρω­πο­κτο­νία και το έκαναν…

Π: Δεν μπο­ρείτε ΠΟΤΕ να λέτε απλή άνθρω­πο­κτο­νία.

Η ένταξή του στη Χρυσή Αυγή

Ο καθ’ ομο­λο­γία δολο­φό­νος του Παύλου Φύσσα ανα­φέρ­θηκε εκτενώς και στη σχέση του με τη Χρυσή Αυγή πως εντά­χθηκε σε αυτή και τί ακριβώς έκανε.

«Ημουν υπο­στη­ρι­κτής της Χρυσής Αυγής. Το καλο­καίρι του 2012 πήγα για πρώτη φορά στην τοπική της Νίκαιας. Δεν με πήγε κάποιος, διάβασα στο ίντερ­νετ και πήγα με τη σύζυγό μου. Στην αρχή πηγαί­ναμε αραιά και μετά πιο τακτικά» είπε ο Γιώργος Ρου­πα­κιας στο δικα­στή­ριο, εξη­γώ­ντας ότι όταν λέει «υπο­στη­ρι­κτής» της οργά­νω­σης, εννοεί ότι δεν είχε γραφτεί ποτέ και δεν είχε δώσει τη σχετική συν­δρομή, χωρίς αυτό να σημαί­νει πως άλλαζε κάτι στη σχέση του με την οργά­νωση.

«Στην αρχή βοη­θούσα όποτε μου ζητή­σουν, αν και στη συνέ­χεια έγινα κάτι σαν βοηθός του Τσα­κα­νίκα, επειδή έμενε μακριά στη Γλυφάδα και δούλευε ο άνθρω­πος. Όποτε καθό­μουν εγώ στο πόδι του. Οι αρμο­διό­τη­τες ήταν να πουλάμε κου­πό­νια για οικο­νο­μική ενί­σχυση που έδινε ο Πατέλης, η πώληση ρούχων της Χρυσής Αυγής και είχα πάει και κάποιες φορές στη Μεσο­γείων να φέρω πράγ­ματα» περιέ­γραψε στο δικα­στή­ριο.

Σχετικά με τη φράση του «χρυ­σαυ­γί­της δεν γεν­νιέ­σαι, ούτε γίνεσαι, χρυ­σαυ­γί­της πεθαί­νεις» ισχυ­ρί­στηκε ότι την είχε ακούσει από τον βου­λευτή Αλε­ξό­πουλο και τον είχε εντυ­πω­σιά­σει. «Είχα πάει στη κατα­σκή­νωση στη Νέδα. Κάποια στιγμή ανα­κά­λυψα τα όπλα και ρώτησα τον Πατέλη «τι είναι αυτά εδώ πέρα», μου είπε ότι τα «έφερε ένας συνα­γω­νι­στής», αλλά ήταν με πλα­στι­κές σφαίρες. Και δεν χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν ποτέ, παρά μόνο για να φωτο­γρα­φη­θούμε. Ο Πατέλης έριξε μια στον αέρα για να φωτο­γρα­φη­θεί» σχο­λί­ασε σχετικά με της φωτο­γρα­φίες από την επίμαχη κατα­σκή­νωση.

Για τον όρκο που έδιναν τα μέλη της Χρυσής Αυγής, ο κατη­γο­ρού­με­νος είπε: «Στη Νέδα ήμασταν ο Καζα­ντόζ­γλου, ο Πατέλης και ο Τσα­κα­νί­κας, με τον τελευ­ταίο να δια­βά­ζει ένα κείμενο. Ήμουν κι εγώ και άλλοι δυο εκεί. Όταν τελεί­ωσε αυτό που διάβαζα, είπαμε ένα «ορκί­ζο­μαι». Ηταν ανούσιο τελείως. Δεν θυμάμαι τι έλεγε. Ξέρω ότι ήταν κάποιος αρχαίος ελλη­νι­κός όρκος. Τελειώ­σαμε με ένα χαι­ρε­τι­σμό που είναι αρχαίος ελλη­νι­κός, που κάποιοι λένε για τον Χίτλερ. Σημασία έχει τι νιώθεις εκείνη την ώρα».

Μάλιστα, λίγο αργό­τερα ξέσπασε και είπε στην Πρόεδρο «Ποτέ πρόλαβε η πατρίδα μας και γέμισε με 600.000 ναζι­στές; Εμείς χαι­ρε­τού­σαμε έτσι επειδή ήταν αρχαίος χαι­ρε­τι­σμός, όχι για να υμνή­σουμε τον Χίτλερ».

πηγή kathimerini.gr