O γιoς ενός φτωχού σφουγγαρά από την Ρόδο. μεγιστάνας των θαλασσινών στην Αυστραλία

Εχουν περάσει ακριβώς 90 χρόνια από τότε που η οικο­γέ­νεια Αγγε­λάκη μετα­νά­στευσε από τα γραφικά νησάκια της Σύμης και της Ρόδου στην Αυστρα­λία, όπου μετά από σκληρή δουλειά και αγώνες κατά­φε­ραν να δημιουρ­γή­σουν τη δική τους αυτο­κρα­το­ρία, μια επι­χεί­ρηση θαλασ­σι­νών, την Angelakis Bros με έδρα τη Νότια Αυστρα­λία.

Κι ενώ ένα χρόνο πριν η οικο­γέ­νεια απο­φά­σισε να περάσει στην πώληση της οικο­γε­νεια­κής επι­χεί­ρη­σης, ο Μιχάλης Αγγε­λά­κης, με το γνωστό πλατύ χαμό­γελο, το αστεί­ρευτο χιούμορ και μια αγκαλιά θαλασ­σι­νές λιχου­διές, απο­φά­σισε να επι­στρέ­ψει στις τηλε­ο­πτι­κές οθόνες με τα νέα επει­σό­δια της δημο­φι­λούς εκπο­μπής μαγει­ρι­κής Out of the Blue, που μάλιστα εξαι­τίας του θεω­ρεί­ται μια από τις μακρο­βιό­τε­ρες και πιο επι­τυ­χη­μέ­νες εκπο­μπές της αυστρα­λια­νής τηλε­ό­ρα­σης.

«Είμαι ιδιαί­τερα χαρού­με­νος που για μια ακόμα τηλε­ο­πτική σεζόν μου δίνεται η δυνα­τό­τητα να χαρίσω στους πιστούς τηλε­θε­α­τές ένα γευ­στικό ταξίδι γεμάτο θαλασ­σι­νές συντα­γές. Για μένα αυτός ίσως να είναι ο καλύ­τε­ρος τρόπος να γιορ­τάσω την μακρά μετα­να­στευ­τική ιστορία της οικο­γε­νείας μου που ξεκί­νησε πριν από περίπου έναν αιώνα, όταν ο σφουγ­γα­ράς παππούς μου εγκα­τέ­λειψε το νησί του ανα­ζη­τώ­ντας ένα καλύ­τερο μέλλον στην ξενιτιά» λέει το αγα­πη­μένο «αιώνιο παιδί» της αυστρα­λια­νής τηλε­ό­ρα­σης που έχει πάνω από 220 επει­σό­δια στο ενερ­γη­τικό του.

Στα επει­σό­δια της φετινής τηλε­ο­πτι­κής σεζόν που ξεκί­νη­σαν να προ­βάλ­λο­νται το περα­σμένο Σάββατο από το Κανάλι 7, ο 68χρονος μάγει­ρας, με τον αγα­πη­μένο του φίλο και συνερ­γάτη, Michael Keelan, επι­σκέ­πτε­ται μια σειρά οινο­ποιείων της Νότιας και Δυτικής Αυστρα­λίας καθώς και της Τασμα­νίας και με τη βοήθεια οινο­πα­ρα­γω­γών στην κάθε περιοχή ανα­κα­λύ­πτει τρόπους για να συνο­δεύ­σει τις θαλασ­σι­νές συντα­γές του με «καλό» τοπικό κρασί.

«Για μένα αυτές οι εκπο­μπές συν­δυά­ζουν το αστεί­ρευτο μεράκι μου για τη μαγει­ρική και τη βαθιά μου αγάπη για τη θάλασσα, ενώ ομολογώ ότι είναι και ο καλύ­τε­ρος τρόπος να βρί­σκο­μαι σε εγρή­γορση μετά την συντα­ξιο­δό­τησή μου και την πώληση της οικο­γε­νεια­κής επι­χεί­ρη­σης» λέει ο κ. Αγγε­λά­κης.

Η ΠΩΛΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ

Μετά από δια­πραγ­μα­τεύ­σεις που διήρ­κη­σαν πέντε περίπου μήνες, τον περα­σμένο Μάιο, η διοί­κηση της εται­ρείας Angelakis Brothers (αδελφοί Αγγε­λάκη και οικο­γέ­νεια Σπύρου), πέρασε επίσημα στα χέρια των υπευ­θύ­νων μιας ακόμα νοτιο­αυ­στρα­λια­νής εται­ρίας, της Barossa Fine Foods, που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στον τομέα των τρο­φί­μων τα τελευ­ταία 28 χρόνια.

Τα τρία αδέλφια, μαζί με τους συνε­ταί­ρους και ξαδέλ­φια τους, Πήτερ και Μιχάλη Σπύρου, ανα­κοί­νω­σαν την πώληση της επι­χεί­ρη­σης, με την αιτιο­λο­γία ότι ήλθε πλέον το πλήρωμα του χρόνου να απο­συρ­θούν από τη διοί­κηση μετά από 58 χρόνια.

Την ίδια στιγμή, όμως, δεν υπήρχε σχέδιο δια­δο­χής αφού κανένα από τα παιδιά της οικο­γέ­νειας δεν δρα­στη­ριο­ποιείτο στον συγκε­κρι­μένο τομέα.

«Καθένας μας εργά­στηκε πολύ σκληρά για να φτά­σουμε εδώ που είμαστε σήμερα. Αυτή η επι­χεί­ρηση κατέ­ληξε να μεγα­λώ­σει τέσ­σε­ρις γενιές δίνο­ντας σε όλους εμάς τη δυνα­τό­τητα να ζήσουμε, να πετύ­χουμε και, κυρίως, να προ­σφέ­ρουμε στις οικο­γέ­νειες και τα παιδιά μας.

«Όταν κοιτάζω πίσω με λυπεί που δεν μας ανήκει πια αλλά χαί­ρο­μαι που εξα­κο­λου­θεί να πηγαί­νει καλά στα χέρια των νέων ιδιο­κτη­τών. Δυστυ­χώς, κάποιες φορές οι συν­θή­κες δεν επι­τρέ­πουν αυτά που εμείς σκε­φτό­μα­στε και η ζωή συνε­χί­ζε­ται. Φυσικά, δεν ήταν μια εύκολη απόφαση, που πάρθηκε με ελαφρά καρδιά, αλλά όπως οι δικοί μας γονείς και παπ­πού­δες μας δεν ήθελαν να γίνουμε ψαράδες, έτσι κι εμείς εργα­στή­καμε σκληρά για να δώσαμε στα παιδιά μας τις ευκαι­ρίες και τα κατάλ­ληλα εφόδια ώστε να επι­λέ­ξουν την καριέρα που τα ίδια επι­θυ­μούν να ακο­λου­θή­σουν».

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ Η ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ

Ο Μιχάλης Αγγε­λά­κης θεω­ρεί­ται ένας από τους δημο­φι­λέ­στε­ρους και πιο επι­τυ­χη­μέ­νους ομο­γε­νείς της Αυστρα­λίας.

Ο ίδιος λέει ότι είναι απλώς ο περή­φα­νος γιος του Γιώργου του σφουγ­γαρά από τη Ρόδο, που με τον αδελφό του Νίκο ήρθαν στην Αυστρα­λία τη δεκα­ε­τία του ’30 και με κόπο και θυσίες δημιούρ­γη­σαν τον οικο­νο­μικό κολοσσό, Angelakis Brothers.

Εξηγεί, ακόμα, ότι δεν θα είχε κατα­φέ­ρει τίποτα χωρίς τον πατέρα του, που ήταν και παρα­μέ­νει η μεγα­λύ­τερη πηγή έμπνευ­σης του.

«Δυστυ­χώς, έφυγε από την ζωή σε ηλικία 74 ετών από καρ­διακή προ­σβολή.

«Μακάρι όλα τα βραβεία να τα είχε κερ­δί­σει ο πατέρας μου και όχι εγώ. Εκείνος για μένα ήταν δάσκα­λος, το στή­ριγμα μου και αν τελικά μου έμαθε ένα πράγμα, αυτό ήταν να παλεύω πάντα και να βοηθάω τους γύρω μου γιατί τελικά δεν υπάρχει μεγα­λύ­τερη ικα­νο­ποί­ηση στη ζωή από το να προ­σφέ­ρεις στους συναν­θρώ­πους σου. Ο χαμός του κυρ-Γιώργου μου στοί­χισε πολύ» λέει συγκι­νη­μέ­νος ο 68χρονος επι­χει­ρη­μα­τίας, ο οποίος σε ηλικία 50 ετών παρα­λίγο να χάσει τη δική του ζωή όταν ήρθε αντι­μέ­τω­πος με τον καρκίνο και λίγο αργό­τερα με την διπο­λική δια­τα­ραχή.

«Ήμουν έτοιμος να πεθάνω στα 50 μου χρόνια αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια. Σήμερα νιώθω πλήρης και χαρού­με­νος που βρί­σκο­μαι ακόμα ανάμεσά σας, υγιής, και μπορώ να χαί­ρο­μαι την οικο­γέ­νεια μου, να ταξι­δεύω, να μαγει­ρεύω και να σκορπώ με το χιούμορ και τα αστεία μου, τη χαρά στους συναν­θρώ­πους μου.

«Αυτό είναι άλλωστε και το νόημα της ζωής», κατα­λή­γει ο μεγι­στά­νας των θαλασ­σι­νών.

πηγή neoskosmos.com