Tο παρασκήνιο της προσφυγής στο ΔΝΤ – Τι υποστηρίζει ο Π. Ρουμελιώτης

Η Ελλάδα οδη­γή­θηκε “ως πρόβατο επί σφαγήν” στο πρώτο μνη­μό­νιο υπο­στη­ρί­ζει ο τότε ανα­πλη­ρω­τής εκτε­λε­στι­κός διευ­θυ­ντής του ΔΝΤ Πανα­γιώ­της Ρου­με­λιώ­της. Το Ταμείο ανα­γνω­ρί­ζει τα λάθη του, προ­σθέτε

Το ΔΝΤ είχε σοβαρές επι­φυ­λά­ξεις για την εμπλοκή του σε ένα πρό­γραμμα χρη­μα­το­δο­τι­κής στή­ρι­ξης της χώρας μας, επειδή το πρό­γραμμα αυτό θα έπρεπε να συν­δυα­στεί με μια ανα­διάρ­θρωση, δηλαδή κούρεμα του ελλη­νι­κού χρέους προς τους ιδιώτες που κατεί­χαν ομόλογα του ελλη­νι­κού Δημο­σίου, ανα­φέ­ρει ο πρώην ανα­πλη­ρω­τής εκτε­λε­στι­κός διευ­θυ­ντής του Ταμείου Πανα­γιώ­της Ρου­με­λιώ­της σε συνέ­ντευξή του στο Αθη­ναϊκό Πρα­κτο­ρείο Ειδή­σεων.

«Για τον λόγο αυτό ο τότε Γενικός Διευ­θυ­ντής του ΔΝΤ Ντο­μι­νίκ Στρος Καν κάλεσε μυστικά κυβερ­νη­τι­κούς εκπρο­σώ­πους της Γαλλίας και της Γερ­μα­νίας στην Ουά­σιγ­κτον, ώστε να τους πείσει για την ανα­γκαιό­τητα άμεσης ανα­διάρ­θρω­σης του ελλη­νι­κού χρέους. Ωστόσο οι εκπρό­σω­ποι του ΔΝΤ στη συνά­ντηση αυτή αντι­με­τώ­πι­σαν την κάθετη άρνηση των Ευρω­παίων ομο­λό­γων τους, κυρίως των Γάλλων. Οι εμπει­ρο­γνώ­μο­νες του ΔΝΤ γνώ­ρι­ζαν ότι το ελλη­νικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και με την ανα­διάρ­θρωσή του θα καθη­συ­χά­ζο­νταν οι αγορές και θα απο­μα­κρυ­νό­ταν το ρίσκο μιας χαο­τι­κής πτώ­χευ­σης της Ελλάδας καθώς και ο κίν­δυ­νος επι­μό­λυν­σης και άλλων ευά­λω­των χωρών της Ευρω­ζώ­νης. Αντί­θετα, οι εκπρό­σω­ποι της Γαλλίας και Γερ­μα­νίας, όπως και ο τότε Πρό­ε­δρος της ΕΚΤ Ζαν-Κλοντ Τρισέ, πίστευαν ότι με την ανα­διάρ­θρωση οι ευρω­παϊ­κές Τρά­πε­ζες, που κατεί­χαν ομόλογα του ελλη­νι­κού δημο­σίου, θα έπρεπε να κατα­γρά­ψουν ζημιές στους ισο­λο­γι­σμούς τους, γεγονός που θα κλόνιζε την αξιο­πι­στία τους» ανα­φέ­ρει ο Π. Ρου­με­λιώ­της και προ­σθέ­τει πως η τότε κυβέρ­νηση «δεν έδειξε δια­τε­θει­μένη να ασπα­στεί την ιδέα του ΔΝΤ για ανα­διάρ­θρωση του χρέους».

«Η Ελλάδα οδη­γή­θηκε ως πρόβατο επί σφαγήν και απο­δέ­χτηκε ένα βίαιο πρό­γραμμα δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής και διαρ­θρω­τι­κών μετα­ρυθ­μί­σεων, δηλαδή αυστη­ρής λιτό­τη­τας» προ­σθέ­τει.

«Από τη στιγμή που απορ­ρί­φθηκε η επιλογή της άμεσης ανα­διάρ­θρω­σης του χρέους, έπρεπε το πρό­γραμμα να προ­βλέ­πει μια βίαιη διόρ­θωση του δημο­σιο­νο­μι­κού ελλείμ­μα­τος (15% του ΑΕΠ το 2009), δηλαδή σε σύντομο χρονικό διά­στημα. Αυτό ήταν ανα­γκαίο ώστε να μη συνε­χι­στεί η ανε­ξέ­λεγ­κτη αύξηση του χρέους και κατα­στεί αυτό πιο προ­βλη­μα­τικό, με απο­τέ­λε­σμα να οδη­γη­θεί η Ελλάδα σε πτώ­χευση», ανα­φέ­ρει ο Π. Ρου­με­λιώ­της και προ­σθέ­τει πως οι λαν­θα­σμέ­νοι υπο­λο­γι­σμοί του ΔΝΤ συνέ­βα­λαν στη δρα­μα­τική μείωση των εισο­δη­μά­των και του ΑΕΠ και οδήγησε στο ζημιο­γόνο για τα Ταμεία PSI του 2012. Σε ερώτηση για το αν όλα έγιναν για τις τρά­πε­ζες της Ευρω­ζώ­νης, ο ίδιος απαντά κατα­φα­τικά. «Όμως,  ενώ οι τρά­πε­ζες περιό­ρι­σαν τις ζημιές τους από την καθυ­στε­ρη­μένη ανα­διάρ­θρωση του ελλη­νι­κού χρέους, η χώρα υπέστη μια μεγάλη κατα­στροφή. Χρειά­στη­καν μεγάλες θυσίες από έναν ολό­κληρο λαό για να αντι­με­τω­πι­στεί η κρίση αυτή. Ένα μεγάλο μέρος του παρα­γω­γι­κού ιστού της χώρας κατα­στρά­φηκε». Σύμφωνα με τον Π. Ρου­με­λιώτη, η λύση το 2010 ήταν η άμεση ανα­διάρ­θρωσητου ελλη­νι­κού χρέους. «Η Citi, αλλά και οι άλλοι χρη­μα­το­πι­στω­τι­κοί φορείς, είχαν υπο­λο­γί­σει στις αρχές του 2010 ότι μια απο­μεί­ωση του ελλη­νι­κού χρέους, κατά 30-40% από την αρχή της κρίσης, θα καθι­στούσε βιώσιμο το ελλη­νικό χρέος (στο 75-80% του ΑΕΠ). ΄Ετσι δε θα χρεια­ζό­ταν μια βίαιη χρονικά δημο­σιο­νο­μικη προ­σαρ­μογή και οι συνέ­πειες στο ΑΕΠ, τα εισο­δή­ματα και την απα­σχό­ληση θα ήταν πολύ λιγό­τερο αρνη­τι­κές».

Πηγή: ΑΠΕ