ΙΝΣΕΤΕ: Μείωση 30% στη μέση κατά κεφαλήν τουριστική δαπάνη

Η μείωση αυτή δεν απο­τε­λεί ένδειξη υπο­βάθ­μι­σης του ελλη­νι­κού του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος αλλά απο­τέ­λε­σμα της μείωσης της μέσης διάρ­κειας παρα­μο­νής αλλά και της αύξησης των επι­σκε­πτών από χώρες με μειω­μένη οικο­νο­μική δύναμη όπως είναι αυτές των Βαλ­κα­νίων και της ανα­το­λι­κής Ευρώπης.

Η μετα­βολή στα μερίδια των αγορών μας -δηλαδή, η αλλαγή του μείγ­μα­τος των επισκεπτών- δεν οφεί­λε­ται σε υπο­κα­τά­σταση των παρα­δο­σια­κών (υψη­λό­τε­ρης δαπάνης) αγορών από νέες (χαμη­λό­τε­ρης δαπάνης) αγορές, αλλά στην ανά­πτυξη των νέων αγορών (+ 137%, από 3,2 εκατ. το 2012 σε 7,6 εκατ. το 2018) με ταχύ­τερο ρυθμό από αυτόν που ανα­πτύσ­σο­νται οι παρα­δο­σια­κές (+82%, από 6,3 εκατ. το 2012 σε 11,5 εκατ. το 2018), ανα­φέ­ρει το ΙΝΣΕΤΕ.

Προ­σθέ­τει πως αν ο υπο­λο­γι­σμός γίνει μόνο σε όσους δια­νυ­κτέ­ρευ­σαν, η μέση κατά κεφαλή δαπάνη δια­μορ­φώ­νε­ται σε 546,3 ευρώ και υπο­λεί­πε­ται 53,7 ευρώ της Ισπα­νίας, όπου η μέση δαπάνη το 2018 ήταν 600 ευρώ.

Η διαφορά αυτή οφεί­λε­ται στο ότι ο αριθμός των επι­σκε­πτών από Γερ­μα­νία, Βρε­τα­νία και Γαλλία υπο­χώ­ρησε στην Ελλάδα και αυξή­θηκε στην Ισπανία. Το κόστος του αερο­πο­ρι­κού εισι­τη­ρίου από τις παρα­δο­σια­κές ευρω­παϊ­κές αγορές προς την Ισπανία, είναι σημα­ντικά χαμη­λό­τερο από το αντί­στοιχο προς την Ελλάδα, μεταξύ άλλων λόγω εγγύ­τη­τας και φορο­λο­γι­κών επι­βα­ρύν­σεων, σημειώ­νει το ΙΝΣΕΤΕ. Αυτό αφενός δίνει ένα αντα­γω­νι­στικό πλε­ο­νέ­κτημα στην Ισπανία, αφε­τέ­ρου – βάσει της παρό­μοιας Μέσης κατά Κεφαλήν Δαπάνης για δαπάνες στην κάθε χώρα – είναι πολύ πιθανόν το συνο­λικό κόστος για τον Ευρω­παίο του­ρί­στα να είναι υψη­λό­τερο για ένα ταξίδι στην Ελλάδα, απ’ ό,τι για ένα ταξίδι στην Ισπανία.

Με αφορμή την μελέτη, ο Ηλίας Κικί­λιας, Γενικός Διευ­θυ­ντής του ΙΝΣΕΤΕ σημεί­ωσε: «Όπως έδειξε και πρό­σφατη μελέτη του ΙΝΣΕΤΕ για την αξιο­λό­γηση του του­ρι­στι­κού brand «Ελλάδα», η στό­χευση σε υψη­λό­τερη Μέση κατά Κεφαλήν Δαπάνη, είτε μέσω της αύξησης της Μέσης Ημε­ρή­σιας Δαπάνης, είτε μέσω της Μέσης Διάρ­κειας Παρα­μο­νής, προ­ϋ­πο­θέ­τει τη δημιουρ­γία ενός πιο σύν­θε­του προ­ϊ­ό­ντος με υψη­λό­τερα ποιο­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά που ανα­βαθ­μί­ζει την συνο­λική εμπει­ρία του επι­σκέ­πτη και αφορά σε όλους τους επι­μέ­ρους κρίκους της αλυ­σί­δας αξίας που συν­θέ­τουν το του­ρι­στικό προϊόν. Προς την κατεύ­θυνση αυτή, κρίσιμο στοι­χείο είναι, επίσης, η απο­τε­λε­σμα­τική δια­χεί­ριση των προ­ο­ρι­σμών με συγκε­κρι­μένο στρα­τη­γικό σχε­δια­σμό, συνέ­νωση δυνά­μεων και ευρύ­τε­ρες συνερ­γα­σίες σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο. Παράλ­ληλα, είναι ανα­γκαίο να προ­χω­ρή­σει ο εκσυγ­χρο­νι­σμός των υπο­δο­μών για ενερ­γειακή επάρ­κεια, καθα­ριό­τητα, επαρκή αστυ­νό­μευση, ενί­σχυση υπη­ρε­σιών υγείας, κλπ., ώστε να καλύ­πτο­νται οι ανάγκες, τόσο των του­ρι­στών όσο και των κατοί­κων της χώρας. Μόνο έτσι ο ελλη­νι­κός του­ρι­σμός θα δια­τη­ρή­σει την δυνα­μική του και θα στα­θε­ρο­ποι­η­θεί σε μια νέα, πιο ώριμη και μακρο­χρό­νια φάση ανά­πτυ­ξης».