Πολεμικό ανακοινωθέν

Ένας εικο­νο­λή­πτης  δολο­φο­νή­θηκε από «πασχα­λι­νές» σαΐτες. Ενα 8χρονο κορι­τσάκι χαρο­πα­λεύει  χτυ­πη­μένο στο κεφάλι από κάποιον που αδυ­να­τούσε να γιορ­τά­σει χωρίς να δώσει σαμα­τα­τζί­δικα με μπα­λω­θιές το «παρών» της κομπλε­ξι­κής του ύπαρξης.  Δύο 14χρονα αγόρια από την Κω και την Αίγινα κιν­δυ­νεύ­ουν να χάσουν τα δάχτυλα τους. Είναι το «πολε­μικό ανα­κοι­νω­θέν» των εθίμων του παρα­λο­γι­σμού. Πόσοι  άνθρω­ποι, πόσα παιδιά, πρέπει κάθε χρόνο να πεθαί­νουν, να χάνουν χέρια, δάχτυλα , μάτια, να σημα­δεύ­ο­νται από εγκαύ­ματα, στις κατά τόπους «εμπό­λε­μες» ζώνες της Ανά­στα­σης; Στους «πολέ­μους» μιας βάρ­βα­ρης ηλι­θιό­τη­τας, που την βαφτί­ζουν «έθιμο». Σε τι συνί­στα­ται ακριβώς το έθιμο; Στους τραυ­μα­τι­σμούς, ακρω­τη­ρια­σμούς ή στους θανά­τους; Κι εκεί που ακόμη είσαι σοκα­ρι­σμέ­νος, έρχεται να σ’ απο­τε­λειώ­σει η δήλωση του Δημάρ­χου της πόλης που έγινε το φονικό (ναι δολο­φο­νία είναι): «ο σαϊ­το­πό­λε­μος είναι κατα­γε­γραμ­μέ­νος στο DNA των Μεσ­σή­νιων οπότε δύσκολα μπορεί να απα­γο­ρευ­τεί γιατί θα υπάρ­ξουν αντι­δρά­σεις» είπε. Από τη στιγμή που κοστο­λο­γούμε τις «αντι­δρά­σεις» ως ακρι­βό­τε­ρες από την ανθρώ­πινη ζωή, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Στε­κό­μα­στε μικροί και λίγοι, να βυθι­ζό­μα­στε για κάποια λεπτά σαν ναρ­κω­μέ­νοι στη θύμηση του παρελ­θό­ντος, πλη­ρώ­νο­ντας την ανα­βί­ωσή του με νεκρούς και τραυ­μα­τίες κάθε χρόνο. Οι συλ­λή­ψεις και οι κατα­σχέ­σεις βεγ­γα­λι­κών δεν φτάνουν.Το πρό­βλημα Βρί­σκε­ται κυρίως στη συλ­λο­γική συνεί­δηση που απε­νο­χο­ποιεί τη βαρ­βα­ρό­τητα επι­κα­λού­μενη τις παρα­δό­σεις. Βρί­σκε­ται στους δημάρ­χους που λένε ότι θα υπάρ­ξουν αντι­δρά­σεις. Μακάρι να βρεθεί ένας γεν­ναίος, να πάει κόντρα στις αντι­δρά­σεις και να κάνει αυτό που πρέπει. Γιατί τα έθιμα που σκο­τώ­νουν πρέπει να πεθά­νουν.