Στην Ολομέλεια της Βουλής η πρόταση Γάκη για τον Αιγιαλό στη Δωδεκάνησο

Ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου Δημή­τρης Γάκης έθεσε τα ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στικά της νομο­θε­σίας για τον αιγιαλό στη Δωδε­κά­νησο στην ομιλία του στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής, σήμερα, Δευτέρα 15 Απρι­λίου.

Σε συνέ­χεια της πρό­τα­σης του βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου στις αρμό­διες Επι­τρο­πές, ώστε να ξεκι­νή­σει ένας εποι­κο­δο­μη­τι­κός διά­λο­γος που θα διευ­θε­τή­σει προς όφελος των νησιω­τι­κών κοι­νω­νιών το ιδιαί­τερο καθε­στώς που ισχύει με τη χωρο­θέ­τηση του αιγια­λού στα Δωδε­κά­νησα, ο Δημή­τρης Γάκης ανέλυσε τα προ­βλή­ματα που δημιουρ­γού­νται με την υφι­στά­μενη κατά­σταση και πρό­τεινε συγκε­κρι­μένο «οδικό χάρτη» για την επίλυσή τους. Σημειώ­νε­ται, ότι στη Δωδε­κά­νησο ο αιγια­λός, έξω από τα αστικά κέντρα, ορί­ζε­ται ως η χερσαία ζώνη που εκτεί­νε­ται από τη θάλασσα μέχρι το όριο του μεγί­στου πλην συνή­θους χει­με­ρίου κύματος, περι­λαμ­βά­νο­ντας επι­πλέον και μια ζώνη πλάτους 12 μέτρων. «Σε αυτή τη ζώνη των 12 μέτρων θα πρέπει να δώσουμε ορι­στική και δίκαιη λύση», τόνισε ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου. «Να προ­στα­τεύ­σουμε και να αξιο­ποι­ή­σουμε τον αιγιαλό και όχι να καταρ­γή­σουμε την επι­πλέον ζώνη των 12 μέτρων. Θέλουμε με σεβασμό στο φυσικό περι­βάλ­λον να απο­κα­τα­στή­σουμε την ισο­τι­μία κα να δώσουμε ένα τέλος στην αυθαι­ρε­σία και στη συναλ­λαγή», είπε ο Δημή­τρης Γάκης.

Ακο­λου­θούν τα κύρια σημεία της ομιλίας του βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου Δημήτρη Γάκη για τον αιγιαλό στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής:

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΑΚΗΣ: «Κυρίες και κύριοι συνά­δελ­φοι, το νομο­σχέ­διο που συζη­τάμε σήμερα για τη συμ­με­τοχή της χώρας μας σε έναν διεθνή χρη­μα­το­δο­τικό Οργα­νι­σμό, την Ασια­τική Τράπεζα, Υπο­δο­μών και Επεν­δύ­σεων στο­χεύει στην προ­ώ­θηση της βιώ­σι­μης οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης και την περι­φε­ρειακή συνερ­γα­σία με την Κίνα, καθώς επίσης και με άλλους, πολυ­με­ρείς και διμε­ρείς ανα­πτυ­ξια­κούς οργα­νι­σμούς. Το σ/ν λει­τουρ­γεί στο πλαίσιο της εξω­στρέ­φειας που επι­ζη­τούμε για την ελλη­νική οικο­νο­μία.

Επίσης, περι­λαμ­βά­νει ένα σημα­ντικό περι­βαλ­λο­ντικό, κοι­νω­νικό και ανα­πτυ­ξιακό θέμα. Ένα ζήτημα ουσίας για το μέλλον της χώρας και των πολιτών της, τον «Αιγιαλό». Στις δια­τά­ξεις για τον αιγιαλό, καθο­ρί­ζο­νται με σαφή­νεια οι δια­δι­κα­σίες που αφορούν την αξιο­ποί­ησή του προς όφελος των τοπικών κοι­νω­νιών και του εθνικού συμ­φέ­ρο­ντος με σεβασμό στο περι­βάλ­λον, με στόχο να κυριαρ­χεί η αει­φο­ρία στην ανα­πτυ­ξιακή προ­ο­πτική. Σε αυτό το τρί­πτυχο, δίνουμε μία αξιό­πι­στη, και­νο­τόμα δια­δι­κα­σία και λει­τουρ­γική λύση για τα ζητή­ματα που αφορούν σε ευαί­σθη­τες περι­βαλ­λο­ντικά και γεω­μορ­φο­λο­γικά περιο­χές της χώρας μας. Προ­στα­τεύ­ουμε τον αιγιαλό απέ­να­ντι στην αυθαι­ρε­σία και ταυ­τό­χρονα, δίνουμε στους πολίτες πρό­σβαση στον ίδιο τον αιγιαλό.

Ο «Αιγια­λός» στη Δωδε­κά­νησο – ιστο­ρική ανα­δρομή

Θα ήθελα, να ανα­φερθώ σε ένα πρό­βλημα που εμφα­νί­ζε­ται ειδικά στα Δωδε­κά­νησα. Θα κάνω μία σύντομη ιστο­ρική ανα­δρομή για να έχει το Σώμα μια πιο «σφαι­ρική» ενη­μέ­ρωση. Το πρό­βλημα ξεκι­νάει από την εποχή της Τουρ­κο­κρα­τίας. Ο Σουλ­τά­νος της τότε Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας αφαι­ρούσε την κυριό­τητα των γαιών σε κατοί­κους των περιο­χών που αντι­στά­θη­καν σε αυτόν, που είναι γνωστές ως δορυά­λω­τες, δηλαδή, στην περί­πτωσή μας, νησιά τα οποία έχουν πολε­μή­σει ενα­ντίον του και κατα­κτή­θη­καν με πόλεμο. Κατά την Τουρ­κο­κρα­τία, η ανα­γνω­ρι­σι­μό­τητα της κυριό­τη­τας νομής και κατοχής των ακι­νή­των των φυσικών προ­σώ­πων γίνο­νταν με το λεγό­μενο προι­κο­σύμ­φωνο, στο οποίο εγγρά­φο­νταν η θέση, η έκταση, τα στοι­χεία των ιδιο­κτη­τών όμορων ακι­νή­των, καθώς επίσης καθο­ρί­ζο­νταν και η λεγό­μενη προίκα όπως πολλές φορές η αποδοχή των κλη­ρο­νο­μι­κών δικαιω­μά­των και η ανα­γνώ­ριση δια­κα­το­χι­κών δικαιω­μά­των σε τρίτους. Παράλ­ληλα, το Οθω­μα­νικό καθε­στώς κατέ­γραφε τα ακίνητα και υπο­χρέ­ωνε τους κατοί­κους των ακι­νή­των να δηλώ­σουν και να απο­δί­δουν καθο­ρι­σμένο ποσοστό σε σοδειά ή σε χρη­μα­τικό ποσό. Λόγω του υψηλού συντε­λε­στή φορο­λό­γη­σης και αδυ­να­μίας κατα­βο­λής του σχε­τι­κού τιμή­μα­τος, καθόσον προείχε η επι­βί­ωση των Δωδε­κα­νη­σίων και των οικο­γε­νειών τους, πολλοί δεν προ­έ­βαι­ναν σε σχετική δήλωση, ώστε να απο­φύ­γουν τη φορο­λό­γηση και κατά αυτόν τον τρόπο να εξα­σφα­λί­σουν κατά ένα μέρος την επι­βί­ωσή τους και την αποφυγή της υπο­χρε­ω­τι­κής στρα­τιω­τι­κής επι­βο­λής του τιμή­μα­τος. Το 1912, με την στρα­τιω­τική εισβολή των Ιταλών και την κατά­κτηση των νησιών της Δωδε­κα­νή­σου δια­τη­ρή­θηκε σχεδόν το ίδιο φορο­λο­γικό καθε­στώς των ακι­νή­των και της ανα­γνώ­ρι­σης της νομής και κατοχής έως την περίοδο του 1922 που ξεκί­νησε η κατάρ­τιση του κτη­μα­το­λο­γίου της Δωδε­κα­νή­σου. Κατά την κατάρ­τιση του κτη­μα­το­λο­γίου της Δωδε­κα­νή­σου, της Ρόδου, της Κω και εν μέρει της Λέρου από τους Ιταλούς κατα­κτη­τές, δια­τη­ρή­θη­καν οι δια­κρί­σεις των ακι­νή­των σε γαίες ελεύ­θε­ρης ιδιο­κτη­σίας – μούλκια- ή δημό­σιες γαίες – αρζί μιρί – ως κατά­λοιπο της Οθω­μα­νι­κής Αυτο­κρα­το­ρίας. Γνω­ρί­ζο­ντας οι Ιταλοί, ωστόσο, την ανε­πάρ­κεια των κατα­στά­σεων δηλω­θέ­ντων ακι­νή­των θεσμο­θέ­τη­σαν τον Κτη­μα­το­λο­γικό Κανο­νι­σμό, ο οποίος συμπε­ρι­λάμ­βανε στο μεγα­λύ­τερο μέρος της δια­δι­κα­σίας εγγρα­φής των ακι­νή­των, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας πάσης φύσεως απο­δει­κτικά στοι­χεία, ενώ απαι­τού­σαν και κατα­βολή τιμή­μα­τος για την εγγραφή τους στους κτη­μα­το­λο­γι­κούς τόμους. Σε πολλές περι­πτώ­σεις, ακίνητα τα οποία εξυ­πη­ρε­τού­σαν στρα­τιω­τι­κές ανάγκες του κατα­κτητή απο­τυ­πώ­θη­καν, έλαβαν αριθμό κτη­μα­το­λο­γι­κής μερίδας, αλλά κατα­γρά­φη­καν ως δημόσια κτήματα, ενώ άλλα ακίνητα, κυρίως παρά­κτιων περιο­χών, εξαι­ρέ­θη­καν της απο­τύ­πω­σης και δεν έλαβαν καθόλου αριθμό κτη­μα­το­λο­γι­κής μερίδας. Τα ακίνητα αυτά εξυ­πη­ρε­τού­σαν στρα­τιω­τι­κές ανάγκες των κατα­κτη­τών. Με τη συνθήκη από­δο­σης των νησιών της Δωδε­κα­νή­σου το 1947 και την επα­κό­λουθη Ενσω­μά­τωση τους στη μητέρα Ελλάδα, το διά­ταγμα 132/1929 δια­τη­ρή­θηκε σε ισχύ, ως τοπικό δίκαιο με την εισα­γωγή του στη Ελλη­νική νομο­θε­σία, με το άρθρο 8 παρ. 2 του ν.510/1947 και συνε­χί­ζει να ισχύει σήμερα, ενώ δεν γίνεται καμία αναφορά για τις προ­α­να­φε­ρό­με­νες εκκρε­μό­τη­τες. Την περίοδο του 1960 με τη σύσταση της κτη­μα­το­λο­γι­κής υπη­ρε­σίας του Δημο­σίου στα Δωδε­κά­νησα, στο πλαίσιο των αρμο­διο­τή­των της και βάσει της τότε υφι­στά­με­νης νομο­θε­σίας έγινε κατα­γραφή στα ακίνητα που δεν είχαν απο­τυ­πω­θεί και λάβει κτη­μα­το­λο­γι­κές μερίδες κατά την κατάρ­τιση των κτη­μα­το­λο­γίων Ρόδου και Κω, ενώ τα ακίνητα αυτά ήδη είχαν υφι­στά­με­νες προ πολλών ετών μόνιμες κατοι­κίες και είχαν χαρα­κτη­ρι­στεί ως αυθαί­ρετα κτί­σματα, διω­κό­μενα επί δεκα­ε­τίες με εξο­ντω­τικά πρό­στιμα για τους ιδιο­κτή­τες. Αυτή την ανι­σό­τητα θέλουμε με την πρω­το­βου­λία μας αυτή να άρουμε το συντο­μό­τερο δυνατόν.

Η πρόταση τρο­πο­λο­γίας για τον «Αιγιαλό» στη Δωδε­κά­νησο

Με την ψήφιση του ν.2971/2001, όπως τρο­πο­ποιεί­ται από το σχέδιο νόμου που συζη­τάμε σήμερα, ο αιγια­λός προσ­διο­ρί­ζε­ται ως η ζώνη της ξηράς που βρέ­χε­ται από τη θάλασσα από τις μεγα­λύ­τε­ρες και συνή­θεις ανα­βά­σεις του κύματος και ως ουσιώ­δες στοι­χείο του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος, προ­στα­τεύ­ε­ται από την Πολι­τεία. Στα Δωδε­κά­νησα, όμως, ειδι­κό­τερα, όπως ανα­φέρ­θηκα παρα­πάνω, σύμφωνα με το άρθρο 3 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού 132/1929, ορί­ζε­ται ότι ο αιγια­λός έξω από τα αστικά κέντρα, είναι η χερσαία εκείνη ζώνη που εκτεί­νε­ται από τη θάλασσα μέχρι το όριο του μέγι­στου χει­μέ­ριου κύματος, αλλά περι­λαμ­βά­νει επι­πλέον και μία ζώνη πλάτους δώδεκα μέτρων.

Σε αυτή, λοιπόν, τη ζώνη των κατά δώδεκα μέτρων «προ­σαύ­ξη­σης» σε κάποιες περι­πτώ­σεις υπάρ­χουν νομίμως υφι­στά­μενα κτήρια, τα οποία είτε προ­ϋ­πήρ­χαν του έτους 1948 είτε είναι οικο­δο­μι­κές μερίδες με κτήρια, κατοι­κίες πάνω σε αυτές τις κτη­μα­το­λο­γι­κές μερίδες, κατα­γε­γραμ­μένα στα βιβλία των κτη­μα­το­λο­γίων, οι οποίες βρί­σκο­νται διά­σπαρ­τες εντός της ενιαίας κοι­νό­χρη­στης κτη­μα­το­λο­γι­κής ζώνης και εμφα­νί­ζο­νται στους κατά τόπους κτη­μα­το­λο­γι­κούς χάρτες που συνέ­τα­ξαν οι Ιταλοί στη Δωδε­κά­νησο του 1923. Σήμερα είναι απα­ραί­τητη η απο­κα­τά­σταση της ισο­τι­μίας στη μετα­χεί­ριση των πολιτών της Δωδε­κα­νή­σου, σε σχέση με τις υπό­λοι­πες περιο­χές της Ελλάδας, ανα­φο­ρικά με την αντι­με­τώ­πιση των κτι­σμά­των που βρί­σκο­νται σε αυτή τη ζώνη των δώδεκα μέτρων, που είναι προ­σαύ­ξηση του αιγια­λού, σε σχέση με την υπό­λοιπη χώρα. Είναι, επίσης, απα­ραί­τητη αυτή η ρύθμιση για την καλύ­τερη αξιο­ποί­ηση του αιγια­λού και για την ικα­νο­ποί­ηση του γενικού συμ­φέ­ρο­ντος. Δεν ζητάμε κατάρ­γηση αυτής της ζώνης των δώδεκα μέτρων. Ζητάμε να δια­τη­ρη­θεί αυτή η ζώνη των δώδεκα μέτρων. Δεν μπορεί, όμως, να παρα­βλέ­ψει κανείς ότι μέσα σε αυτήν τη ζώνη υπάρ­χουν ιδιο­κτη­σίες και κτί­σματα. Αυτή τη ρύθμιση ζητάμε.

Συζή­τησε το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών μία πρόταση, η οποία προήλθε μετά από δια­βού­λευση με τοπι­κούς φορείς, την οποία κατα­θέτω στα Πρα­κτικά.

Ελπίζω βάσιμα, ότι το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών θα τη λάβει υπόψιν στην επόμενη φάση επε­ξερ­γα­σίας ενός νέου σχεδίου νόμου και της επί­λυ­σης αυτών των σημα­ντι­κών για τα νησιά μας προ­βλη­μά­των. Λέμε, λοιπόν, για τα νησιά του Νομού Δωδε­κα­νή­σου και για τις εκτός σχεδίου περιο­χές κατά τη δια­δι­κα­σία χάραξης των ορίων του αιγια­λού και κατά εφαρ­μογή του άρθρου 3 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου 132/1929 που δια­τη­ρή­θηκε σε ισχύ με το ν.510/1947, όπου γίνεται προ­σαύ­ξηση του χει­μέ­ριου κύματος κατά δώδεκα μέτρα και αυστηρά μέσα σε αυτήν τις δωδε­κά­με­τρη ζώνη και όχι στη συνήθη ανάβαση του χει­μέ­ριου κύματος, να εξαι­ρού­νται τα κτήρια τα οποία προ­ϋ­φί­στα­νται του 1948, βασι­σμέ­νοι στις αερο­φω­το­γρα­φίες αντί­στοι­χου έτους, καθώς επίσης και οι μερίδες οικο­δο­μών που είναι κατα­γε­γραμ­μέ­νες στα βιβλία των κτη­μα­το­λο­γι­κών γρα­φείων Ρόδου και Κω ως μερίδες οικο­δο­μών.

Νομίζω πως αυτό είναι ένα δίκαιο αίτημα των κατοί­κων, αλλά και μια απο­κα­τά­σταση της ισο­νο­μίας. Και πρέπει γρήγορα στην επόμενη φάση η Κυβέρ­νηση να λάβει υπόψιν όλη αυτή την τεκ­μη­ρί­ωση, ώστε να μπο­ρέ­σουμε να προ­χω­ρή­σουμε στην ορι­στική λύση του προ­βλή­μα­τος που υπάρχει στα ζητή­ματα του αιγια­λού στη Δωδε­κά­νησο.

***

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

-.-