Ο Βασίλης Α. Υψηλάντης στην Ολομέλεια της Βουλής στο νομοσχέδιο κατά της Διαφθοράς

Ο  Κο­σμή­το­ρας  της Βου­λής και Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου, Βα­σί­λης Α. Υψη­λά­ντης μί­λη­σε στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής επί του νο­μο­σχε­δί­ου του Υπουρ­γεί­ου Δι­καιο­σύ­νης «Σύ­στα­ση και λει­τουρ­γία Ενιαί­ου Ψη­φια­κού Μη­τρώ­ου πα­ρα­κο­λού­θη­σης υπο­θέ­σε­ων δια­φθο­ράς, πα­ρεμ­βά­σεις στον Κώ­δι­κα Πο­λι­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας και λοι­πές δια­τά­ξεις».

Ο Κο­σμή­το­ρας της Βου­λής και Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου, Βα­σί­λης Α. Υψη­λά­ντης, στην το­πο­θέ­τη­σή του κατά τη συ­ζή­τη­ση του ανω­τέ­ρω νο­μο­σχε­δί­ου, απά­ντη­σε εξαρ­χής στις εμ­μο­νές της αντι­πο­λί­τευ­σης σε βάρος της Κυ­βέρ­νη­σης, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι το μόνο που κα­τα­φέρ­νουν είναι να απα­ξιώ­νο­νται στη συ­νεί­δη­ση των Ελ­λή­νων πο­λι­τών. Υπο­γράμ­μι­σε ότι η πο­λι­τι­κή είναι γέ­νους θη­λυ­κού και οφεί­λει να γεννά ιδέες και προ­τά­σεις και όχι εμ­μο­νές, γε­γο­νός που απο­τυ­πώ­νε­ται και δη­μο­σκο­πι­κά, καθώς η Νέα Δη­μο­κρα­τία δια­τη­ρεί προ­βά­δι­σμα πε­ρί­που 17 μο­νά­δων από το δεύ­τε­ρο κόμμα, ενώ ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης προη­γεί­ται στα­θε­ρά ως κα­ταλ­λη­λό­τε­ρος πρω­θυ­πουρ­γός με δια­φο­ρά άνω των 20 πο­σο­στιαί­ων μο­νά­δων από τον δεύ­τε­ρο.

Ο κ. Υψη­λά­ντης τό­νι­σε ότι το υπό ψή­φι­ση σχέ­διο νόμου συ­νι­στά πο­λι­τι­κή τομή σε τρεις βα­σι­κούς άξο­νες:

α) στη μάχη κατά της δια­φθο­ράς,

β) στη βελ­τί­ω­ση των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων για τα­χεία και με θε­σμι­κές εγ­γυ­ή­σεις λει­τουρ­γία της πο­λι­τι­κής δίκης,

γ) στη λει­τουρ­γία του σω­φρο­νι­στι­κού συ­στή­μα­τος.

Όπως ση­μεί­ω­σε, «οι πα­ρεμ­βά­σεις γί­νο­νται για να μπο­ρέ­σου­με να λει­τουρ­γή­σου­με όχι με ερ­γα­λεία του χθες, δια­σφα­λί­ζο­ντας δια­φά­νεια, λο­γο­δο­σία και τα­χύ­τη­τα».

Ανα­φε­ρό­με­νος στο Ενιαίο Ψη­φια­κό Μη­τρώο πα­ρα­κο­λού­θη­σης υπο­θέ­σε­ων δια­φθο­ράς, διευ­κρί­νι­σε ότι δεν πρό­κει­ται για μη­τρώο προ­σώ­πων αλλά για μη­τρώο υπο­θέ­σε­ων, απορ­ρί­πτο­ντας κάθε υπό­νοια δη­μιουρ­γί­ας νέας βάσης ευαί­σθη­των δε­δο­μέ­νων «τύπου φα­κέ­λων». Το Μη­τρώο, υπο­γράμ­μι­σε, συ­γκρο­τεί έναν θε­σμι­κό, ψη­φια­κό και ελεγ­χό­με­νο μη­χα­νι­σμό ροής πλη­ρο­φο­ρί­ας, από την πρώτη κα­τα­γρα­φή μιας υπό­θε­σης έως την αμε­τά­κλη­τη πε­ρά­τω­σή της, αντι­κα­θι­στώ­ντας το ση­με­ρι­νό απο­σπα­σμα­τι­κό κα­θε­στώς με κλει­στά συρ­τά­ρια, διά­σπαρ­τα πρω­τό­κολ­λα και άτυ­πες επι­κοι­νω­νί­ες.

Σε ό,τι αφορά τον μο­να­δι­κό κω­δι­κό κάθε υπό­θε­σης, επε­σή­μα­νε ότι δεν πρό­κει­ται για «κου­μπί απο­δό­μη­σης της ανω­νυ­μί­ας», αλλά για το ερ­γα­λείο που εξα­σφα­λί­ζει ότι καμία υπό­θε­ση δεν θα χαθεί μέσα σε έναν ωκε­α­νό εγ­γρά­φων, δεν θα διε­ρευ­νά­ται πα­ράλ­λη­λα από πολ­λα­πλές αρχές χωρίς συ­ντο­νι­σμό και δεν θα ξε­χνιέ­ται σε κά­ποιο συρ­τά­ρι. «Χωρίς κω­δι­κό δεν έχεις δια­δρο­μή· χωρίς δια­δρο­μή δεν έχεις λο­γο­δο­σία», τό­νι­σε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.

Ανα­φο­ρι­κά με την ανω­νυ­μο­ποί­η­ση, υπο­γράμ­μι­σε ότι το Υπουρ­γείο και η επο­πτι­κή επι­τρο­πή δεν βλέ­πουν ονό­μα­τα, αλλά ροές, χρό­νους και στά­δια, στοι­χείο που συ­νι­στά ανά­χω­μα στην αυ­θαι­ρε­σία και όχι εφαλ­τή­ριο για κα­τα­χρή­σεις. Γι’ αυτό και υπο­στή­ρι­ξε την ανά­γκη πλή­ρους εξά­ντλη­σης των εγ­γυ­ή­σε­ων για την Αρχή Προ­στα­σί­ας Δε­δο­μέ­νων, με σαφή πε­ρι­γρα­φή τε­χνι­κών μέ­τρων, ρόλων, δι­καιω­μά­των πρό­σβα­σης και δια­δι­κα­σιών ανω­νυ­μο­ποί­η­σης και ψευ­δω­νυ­μο­ποί­η­σης.

Απα­ντώ­ντας στις αι­τιά­σεις περί υπο­νό­μευ­σης του τεκ­μη­ρί­ου αθω­ό­τη­τας, ο κ. Υψη­λά­ντης έκανε λόγο για επι­κίν­δυ­νη αντι­στρο­φή ρόλων από την αντι­πο­λί­τευ­ση. Όπως εξή­γη­σε, το τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας δεν απει­λεί­ται από ένα εσω­τε­ρι­κό, μη δη­μό­σιο μη­τρώο δια­δι­κα­στι­κών στα­δί­ων, αλλά από τη δη­μό­σια διαρ­ροή, τον επι­κοι­νω­νια­κό θό­ρυ­βο, την πο­λι­τι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση εκ­κρε­μών υπο­θέ­σε­ων και τις κα­θυ­στε­ρή­σεις που κρα­τούν έναν άν­θρω­πο «σε εκ­κρε­μό­τη­τα» για χρό­νια. Ένα μη­τρώο που κα­τα­γρά­φει ψυχρά στά­δια – προ­α­νά­κρι­ση, άσκη­ση δί­ω­ξης, πα­ρα­πο­μπή, έκ­δο­ση από­φα­σης – είναι ερ­γα­λείο δια­φά­νειας εντός του συ­στή­μα­τος και όχι ερ­γα­λείο δια­συρ­μού.

Πα­ράλ­λη­λα, ανέ­δει­ξε την αντί­φα­ση της αντι­πο­λί­τευ­σης, η οποία, όπως είπε, από τη μια πλευ­ρά εγκα­λεί την Κυ­βέρ­νη­ση ότι το Μη­τρώο είναι «στα­τι­στι­κό» και όχι επαρ­κώς επι­χει­ρη­σια­κό, ενώ από την άλλη το κα­ταγ­γέλ­λει ως υπερ­βο­λι­κά ισχυ­ρό και επι­κίν­δυ­νο μη­χα­νι­σμό. «Δεν γί­νε­ται να είναι και ανώ­δυ­νο και υπε­ρε­πι­κίν­δυ­νο», ση­μεί­ω­σε.

Για το σκέ­λος των πλει­στη­ρια­σμών, ο κ. Υψη­λά­ντης προσ­διό­ρι­σε τη διπλή υπο­χρέ­ω­ση της Πο­λι­τεί­ας: αφε­νός να δια­σφα­λί­ζει ότι οι τε­λε­σί­δι­κες δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις εκτε­λού­νται σε προ­βλέ­ψι­μο χρόνο, αφε­τέ­ρου να προ­στα­τεύ­ει τον οφει­λέ­τη από αιφ­νι­δια­σμούς, κα­τα­χρή­σεις και αδια­φά­νεια. Υπο­γράμ­μι­σε ότι η ψη­φιο­ποί­η­ση κρί­σι­μων στα­δί­ων, η χρήση πλατ­φορ­μών και η τυ­πο­ποί­η­ση δια­δι­κα­σιών δεν απο­τε­λούν «δώρο στα funds», αλλά ανά­χω­μα στο χάος, στις πα­τέ­ντες και στις άτυ­πες πρα­κτι­κές, διότι όσο πιο κα­θα­ρή και ιχνη­λά­σι­μη είναι η δια­δι­κα­σία, τόσο ευ­κο­λό­τε­ρα ελέγ­χε­ται από το δι­κα­στή­ριο και τον πο­λί­τη.

Σε ό,τι αφορά τη σω­φρο­νι­στι­κή πο­λι­τι­κή, ξε­κα­θά­ρι­σε ότι η Κυ­βέρ­νη­ση δεν επι­λέ­γει ούτε την υπο­κρι­σία ούτε τη σιω­πη­ρή απο­συμ­φό­ρη­ση. Οι προ­τει­νό­με­νες ρυθ­μί­σεις ανα­γνω­ρί­ζουν αφε­νός την ανά­γκη μεί­ω­σης της πί­ε­σης στα κα­τα­στή­μα­τα κρά­τη­σης, αφε­τέ­ρου την ανα­γκαιό­τη­τα θέ­σπι­σης δυ­να­το­τή­των ευ­ερ­γε­τι­κού υπο­λο­γι­σμού της ποι­νής με αντάλ­λαγ­μα πραγ­μα­τι­κή κοι­νω­φε­λή προ­σφο­ρά. «Ο κρα­τού­με­νος δεν πάει σπίτι του· δου­λεύ­ει για την κοι­νω­νία», επι­σή­μα­νε.

Κλεί­νο­ντας, ο Βα­σί­λης Α. Υψη­λά­ντης τό­νι­σε ότι η αντι­πο­λί­τευ­ση στή­ρι­ξε την κρι­τι­κή της σε τρεις άξο­νες:

– φόβο απέ­να­ντι στα ψη­φια­κά ερ­γα­λεία,

– κα­χυ­πο­ψία για τα κί­νη­τρα της Κυ­βέρ­νη­σης,

– άρ­νη­ση κάθε προ­σαρ­μο­γής στον τρόπο απο­νο­μής της δι­καιο­σύ­νης.

Αντι­θέ­τως, η κυ­βερ­νη­τι­κή πλειο­ψη­φία στη­ρί­ζει την επι­λο­γή της σε τρεις δια­φο­ρε­τι­κούς άξο­νες:

– στην ανά­γκη η Ελ­λά­δα να πα­ρα­κο­λου­θεί συ­στη­μα­τι­κά τις υπο­θέ­σεις δια­φθο­ράς και να απο­κτή­σει ενιαία, αξιό­πι­στη ει­κό­να για την απο­τε­λε­σμα­τι­κή αντι­με­τώ­πι­σή τους,

– στην ανά­γκη ο πο­λί­της να βρί­σκει δι­καιο­σύ­νη σε κοι­νώς απο­δε­κτά χρο­νι­κά όρια,

– στην ανά­γκη το ποι­νι­κό σύ­στη­μα να συν­δέ­ει την ποινή με την προ­στα­σία της κοι­νω­νί­ας και την ου­σια­στι­κή επα­νέ­ντα­ξη.

«Δεν ισχυ­ρι­ζό­μα­στε ότι το σχέ­διο νόμου λύνει μα­γι­κά όλα τα προ­βλή­μα­τα», υπο­γράμ­μι­σε ο κ. Υψη­λά­ντης. «Ισχυ­ρι­ζό­μα­στε όμως κάτι πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νο: ότι πη­γαί­νει τη δι­καιο­σύ­νη ένα βήμα μπρο­στά – στη δια­φά­νεια, στην τα­χύ­τη­τα, στην ευ­θύ­νη. Αυτό είναι το πραγ­μα­τι­κό δια­κύ­βευ­μα της ση­με­ρι­νής ψη­φο­φο­ρί­ας και για όλους αυ­τούς τους λό­γους υπερ­ψη­φί­ζω το νο­μο­σχέ­διο».