Εφυγε από την ζωή ο παπα-Στέργος Μανώλακας – Θλίψη στις Kαλυθιές

Έφυγε χθες από την ζωή σε ηλικία 98 ετών, ο παπα-Στέργος (Σέργιος) Μανώ­λα­κας, βυθί­ζο­ντας στο πένθος όχι μόνο το χωριό του, τις Καλυ­θιές, αλλά και ολό­κληρη τη Ρόδο.

Ο παπα-Στέργος, τίμησε την ιερο­σύνη και το ράσο του, μέχρι τα βαθιά του γερά­ματα και υπη­ρέ­τησε το ποίμνιό του με αγάπη και ταπει­νό­τητα γι αυτό και ήταν ιδιαι­τέ­ρως αγα­πη­τός στη Ρόδο.

Τον Νοέμ­βριο του 2016 ο πατέρας Στέργος Μανώ­λα­κας, άνοιξε το σπίτι του στη “δημο­κρα­τική” και παρα­χώ­ρησε συνέ­ντευξη, μιλώ­ντας με σεμνό­τητα, για το σπου­δαίο έργο που επι­τέ­λεσε ως ιερέας.

Μάλιστα, στη συνέ­ντευξη είχε απο­κα­λύ­ψει πώς έγινε ιερέας, μιλώ­ντας με νοσταλ­γία για εκείνα τα χρόνια που οι άνθρω­ποι ήταν φτωχοί αλλά είχαν πλούσια συναι­σθή­ματα: «Παντρεύ­τηκα, έκανα μια ενάρετη οικο­γέ­νεια και ασχο­λού­μουν με την γεωργία. Κάποτε έπεσε ένας κεραυ­νός και σκότωσε έναν από τους επι­τρό­πους της εκκλη­σίας και τότε με κάλεσαν στο γραφείο για να τον αντι­κα­τα­στήσω. Δεν είχα καιρό να χάνω διότι έπρεπε να συντηρώ επτά άτομα στο σπίτι, αλλά επειδή δεν ξέχασα την χάρη που μου έκανε η εκκλη­σία, απο­δέ­χθηκα την πρό­σκληση. Το 1962, που έκλεισε ένας χρόνος, πήρα τα βιβλία για έλεγχο. Τότε Πρω­το­σύ­γκε­λος ήταν ένας καλό­τα­τος άνθρω­πος, ο Αλέ­ξαν­δρος Θεο­δω­ρα­κό­που­λος που ήταν και μου­σι­κο­δι­δά­σκα­λος. Μου λέει, “Άφησε τα βιβλία και ανέβα στην βεράντα που σε θέλει ο Δεσπό­της”. Δεσπό­της ήταν τότε ο Σπυ­ρί­δων Συνο­δι­νός. Βγαίνω πάνω, η ώρα ήταν 11:40. Με ρωτά, “τι γνώσεις έχεις;”. Του απαντώ “Σεβα­σμιό­τατε τελεί­ωσα το δημο­τικό”. Μου λέει τότε “είσαι καλός, ετοι­μά­σου θα σε κάνω παπά”. “Μα τι θα λέω, γράμ­ματα δεν ξέρω, ψάλτης δεν έκαμα… Τι θα λέω;”. Και μου απαντά: “Εσύ δεν θα λες τίποτα, ο Χριστός θα σε φωτίζει κι εσύ θα μιλάς”. Εγώ του είπα “Δεσπότη μου θα γίνουμε ρεζίλι, παπάς αγράμ­μα­τος πού ξανα­κού­στηκε;” και μου λέει ότι και ο Χριστός ως άνθρω­πος, δεν προ­τί­μησε τους μορ­φω­μέ­νους Φαρι­σαί­ους, Τελώνες και Εβραί­ους να κάμει μαθητές αλλά μάζεψε τους αγράμ­μα­τους ψαράδες επειδή ήταν ανα­μάρ­τη­τοι και με την φώτιση του Θεού, έγιναν κήρυκες της Οικου­μέ­νης. Το συζή­τησα με την μακα­ρι­στή πρε­σβυ­τέρα μου, την μακα­ρι­στή μητέρα μου και με τον πεθερό μου… Ξανα­πήγα στην Μητρό­πολη για δου­λειές της επι­τρο­πής, ο Δεσπό­της επέμενε… Τότε μου είπε να αφήσω γενειάδα και εγώ του ζήτησα αν είναι να με κάμει παπά, να με κάμει στο χωριό μου, γιατί εγώ ζούσα από τα κτήματα και ήθελα να συνε­χίσω να εργά­ζο­μαι για να συντηρώ την οικο­γέ­νειά μου. Ετσι άφησα την γενειάδα και τον Απρίλιο του ‘63, στον Άγιο Νικόλαο στη Ρόδο χει­ρο­το­νή­θηκα διά­κο­νος και 15 Αυγού­στου ημέρα Πέμπτη, χει­ρο­το­νή­θηκα ιερέας στα Τριάντα, παρου­σία του Ι. Ζίγδη. Την Κυριακή 18 Αυγού­στου, τέλεσα το πρώτο μου μυστή­ριο και στε­φά­νωσα την κόρη μου».

Αξίζει να σημειω­θεί ότι πέρυσι, το Μεγάλο Σάββατο, κυκλο­φό­ρησε το βιβλίο του συγ­γρα­φέα Κώστα Ε. Σκαν­δα­λίδη, με τον τίτλο “Παπά-Στέργος Μανώ­λα­κας: Το πορ­τρέτο ενός ταπει­νού και χαρι­σμα­τι­κού λευίτη” με την ευγε­νική χορηγία του γνωστού οφθαλ­μί­α­τρου και γιου του ιερέα, Γιάννη Μανώ­λακα.