Τα τεκμήρια που «αποκάλυψαν» το κελί του Ιησού (pics)

Η µελέτη του διακεκριµένου διδά­κτο­ρος θα παρου­σια­στεί το προ­σε­χές διάστηµα στη Θεο­λο­γική Σχολή Αθηνών. Αξίζει να σηµειωθεί ότι στις 23 ∆εκεµβρίου 2018 το «Εθνος της Κυρια­κής» είχε δηµοσιεύσει κατ’ απο­κλει­στι­κό­τητα αρκετά στοι­χεία από τα αποτελέσµατα της επιστηµονικής µελέτης του κ. Μητρό­που­λου, κάποια εκ των οποίων ο καθη­γη­τής ανα­φέ­ρει και στο σηµερινό άρθρο µας. Σύµφωνα µε τον κ. Μητρό­πουλο, η φυλακή του Χριστού απο­τε­λεί έναν από τους τέσ­σε­ρις βασι­κούς πόλους σχεδιασµού του ιστο­ρι­κού συγκροτήµατος του Ναού της Ανα­στά­σεως. Οικοδοµήθηκε από τους αρχι­τέ­κτο­νες Ζηνόβιο και Ευστά­θιο (τον πρε­σβύ­τερο βασι­λικό εκπρό­σωπο των Κων­στα­ντί­νου και Ελένης την περίοδο 326-335 µ.Χ.).

Οι άλλοι τρεις είναι ο Γολ­γο­θάς, ο Πανά­γιος Τάφος και η τοπο­θε­σία εύρεσης του Τιµίου Σταυρού. «Το εσω­τε­ρικό παρεκ­κλή­σιο που φέρει την ονοµασία φυλακή του Χριστού (carcere Jesu Christi) απο­τε­λεί την αυθε­ντική φυλακή του Κυρίου, ενώ το εξω­τε­ρικό παρεκ­κλή­σιο που φέρει και τις κλάπες (vinculis), το παρεκ­κλή­σιο των Κλαπών, θα κατα­στεί λατρευ­τι­κός χώρος πολύ αργό­τερα, τον 4ο αιώνα µ.Χ., µε την τοπο­θέ­τηση της πλάκας των Κλαπών σε επαφή µε τον δυτικό τοίχο της φυλακής.

Εκεί που εξακριβώσαµε ότι θα πρέπει να υπήρξε το κελί της προ­σω­ρι­νής φυλά­κι­σης του Ιησού» ανα­φέ­ρει ο διευ­θυ­ντής του Τεχνι­κού Γρα­φείου του Πατριαρ­χείου Ιεροσολύµων. Και συνε­χί­ζει: «Ο τόπος που φυλα­κί­στηκε ο Χριστός για ένα σύντοµο χρονικό διάστηµα πριν από τη Σταύ­ρωση βρί­σκε­ται στη νοτιο­δυ­τική γωνία της φυλακής. Ο χώρος αυτός έχει δια­στά­σεις 1,20Χ1,00 µ. και ήταν λιθο­πε­ρί­κτι­στος ορθο­γω­νι­κός, χωρίς ανοίγµατα.

Ο μωσαϊ­κός διά­κο­σμος

Το δάπεδο της φυλακής θα διακοσµηθεί έντεχνα, µετά τον θάνατο του Ιησού, µε µωσαϊκό δάπεδο, όπως υπήρχε συνή­θεια να διακοσµούνται όλοι οι θρη­σκευ­τι­κοί χώροι τον 1ο αιώνα µ.Χ. Ο µωσαϊκός αυτός διάκοσµος αντι­γρά­φει µοτίβα ελλη­νι­στι­κής και ρωµαϊκής περιό­δου, όπου κατά ένα µεγάλο ποσοστό χρησιµοποιείται η διχρωµία (άσπρο-µαύρο).

Την περίοδο του Αδρια­νού στο µισό του 2ου αιώνα µ.Χ. χρησιµοποιείται η διχρωµία αυτή σε αφθονία και στην επαρχία της Αυτο­κρα­το­ρίας που προτιµώνται θέµατα εικο­νο­γρα­φικά σε όλη την έκταση του δαπέδου µε σχήµατα γεωµετρικά και φυτοµορφικά. Οι µαύρες ψηφίδες που χρησιµοποιήθηκαν στον ψηφι­δωτό διάκοσµο του δαπέδου της φυλακής είναι κατασκευασµένες από οψι­διανό υλικό βουλ­κα­νι­κής προ­έ­λευ­σης, που εισήχθη στη Ρωµαϊκή Αυτο­κρα­το­ρία µετά το 68 µ.Χ.» υπογραµµίζει ο κ. Μητρό­που­λος.

Μετά τις πρό­σφα­τες ανα­σκα­φές, ιστο­ρι­κές έρευνες, την ανα­ζή­τηση βιβλιο­γρα­φίας στα… άδυτα της βιβλιο­θή­κης του Βατι­κα­νού και τις εργα­σίες απο­κα­τά­στα­σης του µνηµείου που ξεκί­νη­σαν από τον κ. Μητρό­πουλο στις 4 Φεβρουα­ρίου 2018, καθώς και τη συστηµατική εξέταση των ευρηµάτων, όπως την κεραµική και το ψηφι­δωτό δάπεδο, δια­πι­στώ­θηκε ότι η φυλακή του Χριστού υπήρξε λατρευ­τι­κός χώρος κατά την περίοδο του 1ου αιώνα µ.Χ. (ρωµαϊκή κατά­κτηση 1ος αιώνας µ.Χ. έως 4ος αιώνας µ.Χ.).

Μάλιστα όπως σηµειώνει, «το ψηφι­δωτό της φυλακής είναι της ίδιας Σχολής µε αυτό που βρέθηκε στον Ιερό Ναό της Ανα­στά­σεως από τον µεγάλο αρχαιο­λόγο Virgilio Corvo και που ανήκε σε Βαπτι­στή­ριο του 1ου αιώνα». «Τον 4ο αιώνα µ.Χ. στη δυτική πλευρά της φυλακής θα τοπο­θε­τη­θεί η λίθινη πλάκα των Κλαπών που προ­έρ­χε­ται από το Εβραϊκό Συνέ­δριο (ήταν το δικα­στή­ριο των Εβραίων), σύµφωνα µε τα αρχαιο­λο­γικά ευρήµατα της κεραµικής και του νοµίσµατος που ανά­γε­ται στο 336 µ.Χ. και απει­κο­νί­ζε­ται η Αυγού­στα Ελενα (Αγία Ελένη)» προ­σθέ­τει ο κ. Μητρό­που­λος.

Επίσης, επειδή πολλές πηγές ανα­φέ­ρουν λανθασµένα ότι ο Πανά­γιος Τάφος είναι κατασκεύασµα του 4ου αιώνα, ο κ. Μητρό­που­λος εξηγεί: «Μεταξύ 4ου και 5ου αιώνα ο Πανά­γιος Τάφος θα καλυ­φθεί µε ορθοµαρµαρώσεις και κιγκλιδώµατα προκειµένου να προ­στα­τευ­θεί από τους πιστούς, είχε δε κάτοψη οκτα­γώ­νου και όχι δωδε­κα­γώ­νου. Η γνωµάτευση αυτή έχει ταυ­το­ποι­η­θεί τόσο από τα αρχαιο­λο­γικά ευρήµατα (επέµβαση του 2017) όσο και από τα δια­σω­θέ­ντα ιστο­ρικά αντικείµενα του 4ου αιώνα µ.Χ., όπως η Capsule Samanger (λει­ψα­νο­θήκη) και οι ελαιο­δό­χοι της Monza (Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο Βενε­τίας). Η ορθοµαρµάρωση του 4ου αιώνα (που βρί­σκε­ται πάνω στο νεκρικό κρεβάτι) θα απο­κα­λυ­φθεί µετά την αφαί­ρεση το 2017 της φάσης του Κοµνηνού, 18ος αιώνας, που καλύ­πτει µέχρι σήµερα τον Τάφο.

Η µαρµάρινη πλάκα της κων­στα­ντί­νειας αυτής φάσης, όπως φαί­νε­ται στη φωτο­γρα­φία που είναι µερικώς βανδαλισµένη από το 614 µ.Χ. από τους Πέρσες, προ­στά­τευσε το νεκρικό κρεβάτι. Οι ανα­λύ­σεις του συν­δε­τι­κού κονιάµατος της ορθοµαρµάρωσης αυτής ταυ­το­ποί­η­σαν ορθά ότι ανήκει στον 4ο αιώνα και όχι ότι ο Τάφος του Ιησού Χριστού είναι κατασκεύασµα του 4ου αιώνα.

Ο βράχος στον οποίο είναι λαξευµένος ο Πανά­γιος Τάφος είναι αυτο­φυής, αυθε­ντι­κός και συµπαγής, όπως φαί­νε­ται και στη φωτο­γρα­φία της υπό­γειας λαξευ­τής σήραγ­γας (ρωµαϊκής περιό­δου favila sotteranea που συν­δε­ό­ταν µε το Καπι­τώ­λιο) που διέρ­χε­ται κάτω από τον Πανάγιο Τάφο» κατα­λή­γει ο κ. Μητρό­που­λος.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Τα «ζωντανά» στοι­χεία που έφεραν στο φως οι εργα­σίες απο­κα­τά­στα­σης στα δύο παρεκ­κλή­σια επα­λη­θεύ­ουν και τις γραπτές μαρ­τυ­ρίες ανά τους αιώνες που έκαναν λόγο για την ύπαρξη της φυλακής του Χριστού.

Ενδει­κτικά:

– EPIPHANIUS MONACHUS saec. IX

« Και μεσον αυτων εστιν ο κηπος του Ιωσηφ και προς βορραν του κηπου εστιν η φυλακη ,οπου ην ο Χριστος υπο­κε­κλει­σμε­νος και Βαρ­ρα­βας».

– TYPIKON ANASTASIS saec.IX-X

«Ευθύς ποιου­μεν λιτην επι τον ομφαλον, μεσον του Αγιου κηπου, ψαλ­λο­ντες….. ευθυς κον­δα­κιον εις το μεσον της γης…. και τοτε εισε­λευ­σε­ται ο πατριαρ­χης και ο αρχι­δια­κο­νος εις την Νικη­τη­ριον, την Αγγε­λι­κην, οπισω του Αγιου Κρανιου και λαμ­βα­νειν τον τιμιον σταυρον απ’ εκειθεν και βαστα­ζει αυτον δεδε­με­νον επι των ωμων αυτου και δενει ουραριν επι τον τρα­χη­λον αυτου και συρει αυτον ο αρχι­δια­κων επι την αγιαν φυλακην. Και ποιου­μεν λιτην επι την αγιαν φυλακην ψαλ­λο­ντες «Κυριε, κατε­κρι­ναν σε Ιου­δαιοι θανατω …..». Και μενει ο Πατριαρ­χης στην Αγιαν Φυλακην και ημεις εμπρο­σθεν αυτου ψαλ­λο­μεν το τρο­πα­ριον και προ­φη­τειαν…».

– NASSIRI KHOSRAU 1035 – 1042

«In atrio ecclesiae Domini sepulchri loca visuntur sanctissima, scilicet carcer ubi Dominus noster Jesus Christus post traditionem incarceratus fuit, testantibus Assiriis…».

– THEODERICUS 1172

«Juxta ipsam quoque capellam versus orientem ad obscuram quamdam capellam per xx fere gradus intratur, ubi altare itidem venerandum existit, sub cujus pavimento cruciola cernitur impressa. In quo loco Dominus noster Jesus Christus reclusus fuisse perhibetur, quando de judicio Pilati ad locum passionis diutius exspectavit, donec ei et facies velaretur et in Calvaria crux constitueretur, ut in ea posset appendi».

– Πλη­ρο­φο­ρία από τον Felix Fabri 1480

«Felix Fabri, who visited Jerusalem in the 1480s, offers a vivid account, where his Muslim tour guides provided him and the other pilgrims the full experience of being in the prison:

Now, as soon as we were all inside, the Saracens straightway pulled back the doors of the church quickly behind our backs, locked them with bolts and locks, as men are wont to do after they have pushed robbers violently into a dungeon, and went away with the keys, thus leaving us prisoners in the most delightful, lightsome, and roomy of prisons, in the garden of the most precious sepulchre of Christ, at the foot of the mount of Calvary, in the middle of the world. Oh, how joyous an imprisonment! How desirable a captivity! How delightful an enclosure! how sweet a locking in, whereby the Christian is locked in and imprisoned in the Sepulchre of his Lord!».

πηγή ethnos.gr

Μαρίνα Ζιώζιου